W kategorii polskiego badacza i eksploratora nagrodę otrzymał dr Symeon Czesław Stachera OFM – franciszkanin, antropolog i misjonarz, od ponad trzydziestu lat pracujący w Ameryce Południowej i Afryce Północnej. Jego badania nad dokumentami sułtańskimi oraz działalność na rzecz dialogu chrześcijańsko‑muzułmańskiego zostały docenione również przez władze Maroka. Franciszkanin ten pochodzi z Dobrzynia k. Brzegu. 

Laureatem w kategorii cudzoziemca został prof. Jean‑Pierre Majoral, wybitny francuski chemik, autor ponad 600 publikacji i 42 patentów, twórca przełomowych metod syntezy dendrymerów wykorzystywanych w biologii i medycynie. Jego praca od lat wzmacnia współpracę naukową między Polską a Francją.

Kapituła przyznała także Wyróżnienie Specjalne, które trafiło do Mandara Shrikrishnie Purandare – artysty, aktora, muzyka i tłumacza, od lat budującego dialog między kulturą polską, europejską i indyjską. To m.in. dzięki jego pracy poezja Bolesława Leśmiana wybrzmiała w językach hindi i marathi.

Ceremonia wręczenia Nagród im. Benedykta Polaka odbędzie się 6 czerwca 2026 roku we Wrocławiu.

Nagroda, ustanowiona w 2015 roku, honoruje dokonania eksploracyjne i badawcze realizowane na ziemi, morzu, w powietrzu i w kosmosie – wszędzie tam, gdzie człowiek przekracza granice poznania i otwiera nowe przestrzenie dialogu.

Benedykt Polak (ok. 1200–1280) był franciszkaninem, podróżnikiem i jednym z pierwszych Europejczyków, którzy dotarli do dworu mongolskiego na Dalekim Wschodzie. W latach 1245–1247 towarzyszył legatowi papieskiemu, Janowi di Piano Carpinemu, w misji wysłanej przez papieża Innocentego IV do chana Mongołów. Ich wyprawa stała się jednym z najważniejszych opisów średniowiecznej Azji. Benedykt pełnił rolę tłumacza i kronikarza, a jego relacja – De itinere Fratrum Minorum ad Tartaros – jest bezcennym źródłem wiedzy o kulturze, geografii i polityce imperium mongolskiego. Uważany jest za pierwszego polskiego podróżnika‑eksploratora, który dotarł tak daleko na Wschód.