Po nabożeństwie odprawionym w kościele seminaryjnym wszyscy zgromadzili się w auli Wydziału Teologicznego US, by pod przewodnictwem bp. Mariana Błażeja Kruszyłowicza rozważać treści zawarte w dokumencie roboczym, który został opracowany przez komisję, której przewodniczy ks. prał. dr Zygmunt Wichrowski - rektor AWSD w Szczecinie. To właśnie Ksiądz Rektor dokonał wnikliwego wprowadzenia w niuanse przedstawianego dokumentu, zapoznając zebranych ze wszystkimi implikacjami wynikającymi z poruszanych w nim kwestii. Analizując szczegółowo kolejne trzy rozdziały wersji roboczej dokumentu zajmującego się szeroko rozumianą istotą kapłaństwa, uczestnictwa w prezbiterium diecezjalnym oraz relacjami z laikatem, podkreślił kilka niezmiernie ważnych wymiarów tego dokumentu. Najpierw skupił się na ukazaniu istoty życia kapłańskiego, akcentując rolę kapłaństwa służebnego, uwypuklając zasadnicze funkcje, które wynikają z kapłaństwa hierarchicznego, a szczególnie jeśli chodzi o odpowiedź na pytanie, czy kapłan ma być postrzegany tylko jako duchowny, a w tym znaczeniu jako reprezentant kolejnej na świecie instytucji, czy też należy mocno ukazywać rolę duchownego jako człowieka głębi ducha i modlitwy? Mocniej skupiając się na tym drugim wymiarze misji kapłańskiej, Ksiądz Rektor wskazał na ważne rozumienie duchowości kapłana, który włączając się we wspólne, ogólnoludzkie powołanie, kroczy drogą powołania do świętości. Przybliżając Synodowi drugi rozdział dokumentu, ks. dr Z. Wichrowski omówił relacje, jakie mają miejsce wśród prezbiterium diecezjalnego: pomiędzy biskupem diecezjalnym a prezbiterami, między samymi prezbiterami oraz niezwykle ważne - dokonujące się między prezbiterami a świeckimi. Wszystkie te aspekty poszczególnych relacji muszą być zawsze oparte na personalizmie, by widoczne było, że jest to kontakt pomiędzy osobą a osobą, a nie bezdusznym „przedmiotem”. Dość dużo miejsca poświęcił sprawozdawca relacjom, jakie wewnątrz parafii zachodzą pomiędzy proboszczem a księżmi wikariuszami. Na zakończenie tej części poświęcił kilka słów strukturalnej pomocy prezbiterom, jeśli chodzi o kwestie emerytury, pomocy w czasie choroby, troski o zdrowie, a także delikatnej sferze otoczenia braterską pomocą kapłanów znajdujących się w fazie przeżywania różnorodnych trudności i problemów związanych z wykonywaniem pracy duszpasterskiej. W ostatniej części swego wystąpienia Ksiądz Rektor odniósł się do problematyki najbliższej jego sercu, a więc do formacji prezbiterów. Opierając się na adhortacji „Pastores dabo vobis”, wskazał na aspekt ludzki, który ma dominować przez całą formację przygotowawczą do kapłaństwa. Omówił dość dokładnie cztery rodzaje formacji, które mają ogromne znaczenie w uformowaniu prawidłowej osobowości prezbitera, a więc: ludzką, duchową, intelektualną i pastoralną. Na tym tle ukazał aktualny stan formacji w naszej archidiecezji i różnorodne inicjatywy, które służą budzeniu powołań, a także troski o tych, którzy już przygotowują się do służby Bogu i człowiekowi. Ponadto przypomniał o ogólnej odpowiedzialności za powołania, które mają się uwidocznić w szerokiej koncentracji w budowaniu fundamentów powołaniowych: w rodzinach, parafiach i w świadectwie życia duchowieństwa.
Po tak wnikliwym naświetleniu zagadnień związanych z całokształtem treści dotyczących duchowieństwa rozpoczęła się dyskusja nad tekstem, w której zabrało głos 16 osób (4 inne z powodu nieobecności, wcześniej przesłały swoje uwagi do Sekretariatu Synodu) zarówno spośród księży, jak i świeckich. W bardzo rzeczowych wypowiedziach wskazywano na konkretne wartości, które mają przyczynić się do wzrostu roli posługi kapłańskiej w naszej, dość specyficznej, sytuacji archidiecezji oraz na inicjatywy, które mają ubogacić prace duszpasterską. Wiele miejsca poświęcono relacjom pomiędzy duchownymi i świeckimi, podkreślając znaczenie wzajemnej troski o rozwój duchowy parafii, który ma iść w korelacji z wszelkimi poczynaniami pastoralnymi. Wskazywano na obszary, które są jeszcze do zagospodarowania w merytorycznej pracy w grupach modlitewnych, duszpasterskich, w stowarzyszeniach i ruchach. Z głosów tych przebijało doświadczenie wyniesione z kręgów parafialnych, które ma ubogacać wielowarstwowe poczynania podejmowane w innych wspólnotach. Mówiono więc o tym, co uczynić, by nastąpił wzrost powołań kapłańskich i zakonnych, a także o tym, jak wykorzystać potencjał tkwiący w wielu kapłanach.
Ukoronowaniem całej pracy nad dokumentem było głosowanie, które przyniosło następujące wyniki: 87 za, 35 za z uwagami i 13 - przeciw. Niewątpliwie omawiany na Synodzie dokument ma ważne znaczenie dla następnych pokoleń, bowiem problematyka dotykająca posługi kapłańskiej oraz roli, jaką odgrywać w tym wszystkim powinni ludzie świeccy jest uniwersalna i będzie aktualna zawsze. Wypada więc głęboko wierzyć, że ustalona przez Synod wizja obecności kapłańskiej i troski o nowe powołania owocować będzie wzrostem jakości pracy duszpasterskiej oraz wzmacnianiem fundamentów duchowych archidiecezji.