Trudno wybrać lepsze miejsce na spotkanie osób konsekrowanych od kościoła Najświętszego Oblicza Pana Jezusa. Jest to bowiem świątynia zakonna wybudowana przez Zgromadzenie Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus, tuż obok Domu Macierzystego zgromadzenia. W świątyni znajduje się sarkofag z doczesnymi szczątkami sługi Bożej Matki Teresy Kierocińskiej, założycielki zgromadzenia i kandydatki na ołtarze.
W spotkaniu uczestniczyli przedstawiciele wszystkich instytutów zakonnych w diecezji, czyli 9 męskich i 9 żeńskich instytutów. Specyfiką placówek zakonnych w naszej diecezji jest to, że są to małe zwykle kilkuosobowe wspólnoty. Wyjątek stanowią siostry karmelitanki i siostry pasjonistki, które dysponują większymi domami, większym zapleczem, tworząc większe wspólnoty.

Dotknięci łaską Boga

„Osoba zakonna w powszechnej świadomości kojarzy się z kimś, dla kogo Pan Bóg okazał się najważniejszy. Tak jest rozumiane życie osób konsekrowanych przez społeczeństwo. I rzeczywiście, prawda o Bogu, który jest najważniejszy, określa treść życia sióstr i braci zakonnych. Patrząc w drugą stronę, można powiedzieć, że życie osób konsekrowanych jest nieustannym kazaniem dla wiernych. Nieustanne dajecie świadectwo, nie tylko słowami, ale i samym wyglądem, stylem życia, złożonymi ślubami” - powiedział w homilii ks. Paweł Nowak. „Na tym kazaniu wychowywała się wiara wielu pokoleń wiernych. Sam będąc małych chłopcem pamiętam, jak w mojej parafii pracowały siostry karmelitanki, ale przecież w wielu innych miejscach, w różny sposób, osoby konsekrowane przekazywały wiarę. Przekonywały, że Bóg jest najważniejszy i warto Mu zaufać. Podczas dzisiejszej Eucharystii dziękujemy Bogu za to świadectwo, za to przepowiadanie i prosimy o dalsze łaski” - podkreślił Kaznodzieja.

Według rad ewangelicznych

Życie konsekrowane jest niewątpliwie wyzwaniem dla współczesnego człowieka. Jest to życie oparte na niepopularnych dziś filarach: posłuszeństwie, czystości i ubóstwie. Innymi słowy, jest to życie na obraz i podobieństwo Jezusa Chrystusa, który był posłuszny Bogu Ojcu aż do śmierci. Dlatego też osoby konsekrowane - siostry i bracia, którzy dobrowolnie składają śluby posłuszeństwa, czystości i ubóstwa, a następnie dochowują im wierności, są wobec świata żywymi znakami Chrystusa, którego Ojciec poświęcił i posłał na świat.

Posłuszeństwo

Osoby zakonne świadczą o Chrystusie poprzez życie w całkowitym posłuszeństwie Bogu i Kościołowi. Wskazują na Chrystusa mającego upodobanie jedynie w pełnieniu woli Ojca. Zdając się na wolę Boga wyrażoną w poleceniach przełożonych i wiernie ją wypełniając, osoby konsekrowane spełniają wobec świata misję prorocką - mówią o Bogu słowami i czynami. Jak potwierdza to historia Kościoła oraz współczesne dzieje, Bóg nieustannie wzywał i wciąż wzywa młodych, mających za zadanie głosić i spełniać Jego wolę. Wśród nich są m.in. osoby zakonne, które poprzez różnorodność podejmowanych prac w Polsce i na całym świecie głoszą Dobrą Nowinę.

Czystość

Kolejnym wymownym przejawem troski o sprawy Boże jest życie w czystości. Tak bardzo odrzucana i profanowana forma stylu życia poprzez media, czasopisma, magazyny, serwowane na co dzień szczególnie ludziom młodym, którym wręcz ukazuje się szkodliwość życia w czystości, zagrożenia w sferze emocjonalnej, psychicznej, a nawet somatycznej. Tymczasem w instytutach zakonnych, opierając się na słowach Pisma Świętego, tysiące ludzi odnajduje całkowite oddanie się Bogu, z sercem niepodzielnym, stanowiącym najgłębszy motyw wyboru życia w czystości. Równocześnie ludzie ci dają przekonujące świadectwo o Bogu, który jest największą miłością i należy Go miłować „z całego swego serca, z całej duszy swojej, ze wszystkich sił swoich”.

Ubóstwo

Trzecim wyrazem troski osób konsekrowanych o sprawy Boże i duchowe jest ubóstwo ewangeliczne. Życie ubogie jest konsekwencją ukierunkowania myśli, pragnień i dążeń na Boga, który jest prawdziwym bogactwem człowieka. Człowiek natomiast w akcie ślubów czyni z siebie dar dla Boga. We wspólnotach zakonnych nie ma osobistego prawa własności. Dobra materialne i ich nadzór jest powierzany na pewien czas pod zarząd osobom przełożonych, lecz nie przestaje być własnością całego instytutu. Ten element stylu życia osób poświęconych Bogu poprzez złożone śluby jest też świadectwem o Jezusie, który wszystko otrzymał od Boga Ojca, a na ziemi nie miał nawet gdzie głowy oprzeć.
„Myślę, że życie konsekrowane ma nieocenione znaczenie, jest pięknym świadectwem o Bogu i człowieku w świecie współczesnym, w którym rady ewangeliczne: posłuszeństwo, czystość i ubóstwo - nie są bynajmniej w modzie. Lansuje się raczej styl życia krańcowo różny. W tym miejscu przytoczę bardzo ważne słowa Ojca Świętego Jana Pawła II, z adhortacji o życiu konsekrowanym „Vita consecrata”, które w życiu współczesnych ludzi, galopujących bardzo często bez głębszej refleksji w wirze codzienności, mogą stać się inspiracją do podjęcia refleksji nad samym sobą, relacjami z Bogiem i bliźnimi: „Życie konsekrowane staje się jednym z widzialnych śladów, które Trójca Święta pozostawia w historii, aby wzbudzić w ludziach zachwyt pięknem Boga i tęsknotę za Nim” - tłumaczy Siostra Ancilla ze Zgromadzenia Sióstr Męki Pana Naszego Jezusa Chrystusa w Dąbrowie Górniczej.
Pozostaje pytanie jak pomóc i podziękować osobom konsekrowanym? Odpowiedz jest prostsza niż się wydaje - najlepszym darem dla nich będzie modlitwa.