Objawienie się Kościoła, zapoczątkowanie jego publicznej działalności w ówczesnym świecie, miało miejsce w dzień Pięćdziesiątnicy, w 50. dniu po zmartwychwstaniu Chrystusa, czyli w dniu Zesłania Ducha Świętego. Duch Święty wypełnił swoją mocą, pod postacią ognistych języków, serca zgromadzonych w Wieczerniku Apostołów. Przeobraził ich wewnętrznie w nowych ludzi, którzy po przyjęciu Jego darów wyruszyli na pracę ewangelizacyjną.
To zsyłanie Ducha Świętego powtarza się nieustannie w Kościele. Otrzymujemy siedmiorakie dary Ducha Świętego:
Dar mądrości. Mądrość do wielka wartość zdobiąca człowieka, to cnota związana z naszym umysłem. Odróżniamy ją od wiedzy i erudycji, gdyż te ostatnie nie zawsze się z nią łączą.
Dar rozumu. Rozum ludzki to szczególny dar Boga w człowieku. Św. Tomasz z Akwinu nazwał rozum „ulubionym tworem Bożym”. Rozum jest zakotwiczony w ludzkim duchu. Jest tą władzą, zdolnością, poprzez którą poznajemy, odkrywamy prawdę o świecie, o człowieku i o Bogu. Rozum tworzy pojęcia, wydaje sądy, dokonuje rozumowań. Dzięki rozumowi jest możliwa religia, nauka, sztuka, moralność, czyli cała kultura. Jakże to ważne, by rozum dobrze funkcjonował, by odkrywał prawdę o dobru, by wydawał właściwe, obiektywne i sprawiedliwe sądy o rzeczywistości, zwłaszcza o ludziach.
Dar rady. Rada to pomoc w trudnej sytuacji. Są rady dobre i rady złe. Potrzebujemy dobrych rad, które prowadzą do poprawnego myślenia, mówienia i działania. Źródłem dobrych rad jest Duch Święty.
Dar męstwa. Człowiek potrzebuje męstwa, zwłaszcza wtedy, gdy piętrzą się przeciwności na drodze do celu. Męstwo jest potrzebne, gdy nas prześladują, gdy na nas ktoś niesłusznie nastaje i dąży do wyrządzenia nam szkody. Męstwem odznaczali się wszyscy męczennicy, którzy niczego nie przestraszyli się, ale wyznawali mężnie wiarę i przywiązanie do Chrystusa aż do ostatniego tchnienia. Wiemy dobrze, że sami do tego nie byli zdolni, ale w chwilach ucisku i doświadczeń otrzymali Bożą pomoc. Dlatego mówimy, że świętość jest darem Bożym, że możemy stawać się świętymi przy Bożej pomocy. Sami o własnych siłach tak niewiele potrafimy. Dlatego trzeba nam często prosić Ducha Świętego o dar męstwa do głoszenia prawdy, do czynienia dobra, zwłaszcza trudnego, do dawania świadectwa o Chrystusie w każdej chwili naszego życia, niezależnie od okoliczności.
Dar pobożności. Pobożność w potocznym języku ma często wydźwięk negatywny. Jest to nieporozumienie. Oczywiście, że można czasem wykoślawić pobożność. Jest taka forma fałszywej pobożności, którą nazywamy dewocją. Duch Święty jest źródłem zdrowej pobożności.
Dar umiejętności. Umiejętność to uzdolnienie, które ma coś wspólnego ze sztuką. Każdy zawód, każde powołanie wymaga pewnych umiejętności. Wszystkim nam są potrzebne umiejętności, byśmy nimi służyli innym. Stąd też o taki dar winniśmy zwracać się z prośbami do Ducha Świętego.
Dar bojaźni Bożej. Bojaźń to zazwyczaj cecha negatywna. Bojaźliwi ludzie niewiele mogą zdziałać, zwłaszcza wtedy, gdy piętrzą się przed nimi trudności i przeciwności. Dar Ducha Świętego, który dotyczy bojaźni, jest jednak czymś innym. Ma on bardzo ważny przymiotnik: „boża”, a więc chodzi o bojaźń Bożą. Bojaźń Boża to szczególny dar do bycia wiernym Bogu.
Dzisiaj pragniemy otworzyć się wewnętrznie na dary Ducha Świętego. Tak bardzo ich potrzebujemy do życia chrześcijańskiego, do poznawania prawdy, do dobrych wyborów moralnych, do wierności prawu Bożemu, do zwyciężania zła dobrem. Pozwólmy Duchowi Świętemu działać w nas i przez nas.

Oprac. ks. Łukasz Ziemski