Ryszard Rosin w pracy „Ziemia Wieluńska w XII-XVI wieku. Studia z dziejów osadnictwa” napisał: „Wierzbie są jedyną wsią w Wieluńskiem, o której wiemy dokładnie, że została założona na surowym korzeniu. Akt lokacji wydano w 1381 r. Dla kmieci wyznaczono 19 łanów, dla sołtysa 3. Wieś należała do dóbr królewskich”. Tenże sam autor w opracowaniu „Słownik geograficzno-historyczny Ziemi Wieluńskiej w średniowieczu” cytuje źródło (Pat. 1958, 275-279), w którym czytamy: „Władysław Opolczyk pozwolił Maciejowi Kozłek lokować wieś, in cruda radice w miejscowości Wierzbie, nadał mu 3 łany, młyn i trzeci denar. Osadzonym pozwolono wykarczować 19 łanów wg prawa niemieckiego, korzystać z borów do stworzenia barci i budowy domów, dano 12 lat wolnizny, potem płacić 10 gr z łanu”. Z dokumentu lokacyjnego wynika, że nowo lokowana wieś położona była między miejscowościami: Rudniki, Dzietrzniki, Ożarów i Kowale. Przywilej lokacyjny Wierzbia w 1488 r. potwierdził król Kazimierz Jagiellończyk na prośbę sołtysa Jana Lisa.

Wieś i parafia Wierzbie

Nazwa wsi: Vierzbie - od 1381, Wyrzbye - od1459, Wyrzbie - od 1512, Virzbicze - od1527, Wierzbie - od 1553, wywodzi się od nazwy drzew - wierzb, zarośli wierzbowych. W 1392 r. wieś stała się własnością prywatną - przejęli ją Wierusze zwani Kowalskimi (od nazwy Kowale). W 1511 r. wieś należała do powiatu wieluńskiego, jako parafia do archidiakonatu wieluńskiego. W wieku XIX wieś Wierzbie należała do dóbr narodowych, do tzw. Ekonomii Mokrsko. Po 1836 r. stanowiła część Majoratu Rządowego, w skład którego wchodziła i wieś, i folwark, a właścicielem prawem majoratu był dymisjonowany generał Michał Berdiajew.
Najprawdopodobniej przed połową XV wieku Wierzbie było siedzibą parafii. Uposażenie plebana wynosiło 3 ćwierci żyta i owsa pobierane tytułem mesznego z tzw. łanu osiadłego i 2 miary żyta i owsa pobierane od sołtysa. W tym samym czasie parafia Wierzbie płaciła po 10 groszy z łanu osiadłego klasztorowi kościoła wieluńskiego, z łanów pustych oddawano dziesięcinę. Liczba łanów osiadłych w Wierzbiu sukcesywnie się zmniejszała w stosunku do ilości łanów z chwili lokacji. W 1511 r. było ich tylko 6. Zaważyło to niewątpliwie na losach parafii, którą na podstawie dokumentu wydanego przez Jana Łaskiego, dotyczącego parafii podupadłych, afiliowano do parafii Ożarów wraz z całym dotychczasowym uposażeniem. Niektórzy skłonni są twierdzić, że parafię afiliowano do parafii Ożarów przed 1499 r., ponieważ w źródle, jakim niewątpliwie jest „Taryfa podatku archidiakonatu wieluńskiego” z 1499 r. parafia Wierzbie nie jest wymieniona. Z chwilą afiliowania losy parafii Wierzbie splotły się z losami parafii Ożarów. Od tej chwili mówi się: Parafia Ożarów i jej filia Wierzbie. Stan taki trwał do 1922 r. W 1922 r. biskup włocławski Stanisław Zdzitowiecki restaurował parafię Wierzbie, do której weszły: Wierzbie, Lachowskie, Marki oraz Sołtysy dotychczas także należące do parafii Ożarów. W samym Wierzbiu na podstawie spisu z 1921 r. na liczbę 885 mieszkańców było 871 osób wyznania rzymskokatolickiego. W folwarku Wierzbie osób tego samego wyznania było 31 i byli to Polacy.
Zdarzało się jeszcze dwukrotnie, że losy parafii Wierzbie splotły się z losami parafii Ożarów. Było to w latach 1925-27 i 1945-55, a spowodowane głównie brakiem kapłanów. Dziś parafia Wierzbie jest parafią samodzielną. Należy do dekanatu Mokrsko (wcześniej do dekanatu Praszka), administracyjnie należy do gminy Praszka, powiatu Olesno i województwa opolskiego. Liczy 950 mieszkańców. Pod jej pastoralną opieką pozostaje przedszkole i szkoła podstawowa. Z parafii pochodzi ks. Jan Placek wyświęcony w 1928 r. Przy parafii działają: Parafialna Rada Duszpasterska, koło ministrantów, lektorzy, chór parafialny, zespół charytatywny i Żywy Różaniec - 2 róże. Wspomnienie św. Leonarda przypada w parafii w dniu 6 listopada. Jest to dzień odpustu parafialnego. 12 stycznia w parafii przypada Doba Eucharystyczna. W odległości 300 m od kościoła mieści się cmentarz grzebalny.

Kościół św. Leonarda Opata

Kościół jest usytuowany w centralnej części wsi, przy rozwidleniu dróg. Pochodzi z początku XVI wieku i zaliczany jest do grupy kościołów wielkopolskich typu wieluńskiego. Jest kościołem zabytkowym, dziś tym cenniejszym, że przetrwał w swym pierwotnym kształcie mimo przebudowy w XVIII wieku i remontu w 1889 r. Kościół św. Leonarda jest kościołem orientowanym, jednonawowym o konstrukcji zrębowej. Ma wyraźnie wydzielone prezbiterium, węższe i niższe od nawy, zamknięte prostokątnie. Do prezbiterium od strony północnej przylegają dwie zakrystie: drewniana i murowana (na jej przedłużeniu przybudówka z 1949 r.). Przy nawie po stronie zachodniej nadbudowana jest dwukondygnacyjna kwadratowa wieża, sięgająca kalenicy dachu i przykryta dachem namiotowym. Nawę kościoła przykrywa dach dwuspadowy z gontu i wieńczy go sygnaturka pokryta blaszanym hełmem. Do nawy wchodzi się przez kruchtę, w której można podziwiać szesnastowieczny portal. Kościół posiada w nawie strop, w zakrystii sklepienie kolebkowo-krzyżowe. Z nawy do zakrystii prowadzi małe wejście (dawniej ostrołukowe). Nawę od prezbiterium oddziela belka tęczowa, na której widnieje napis „Bóg jest miłością”. W nawie kościoła znajduje się chór muzyczny z mocno do przodu wysuniętą częścią środkową wspartą na rzeźbionych słupach i ozdobioną postaciami muzykujących aniołków. Przy kościele od strony północnej znajduje się wolno stojąca drewniana dzwonnica.
We wnętrzu kościoła znajdują się trzy ołtarze: ołtarz główny w prezbiterium (nie przylega do ściany) i dwa ołtarze boczne w nawie kościoła. W ołtarzu głównym, znajduje się zabytkowy, późnogotycki tryptyk z rzeźbami w części środkowej i na skrzydłach. W części środkowej tryptyku widoczne są: figura Matki Bożej z Dzieciątkiem, postać św. Leonarda z kajdanami i św. Małgorzata z łańcuchami. Na skrzydłach tryptyku widoczne są postaci św. Katarzyny i św. Mikołaja.
W ołtarzu bocznym według „Katalogu zabytków sztuki w Polsce. Tom 2: Województwo łódzkie, z. 12: Powiat wieluński ” znajdowało się późnorenesansowe tabernakulum ze złoconym wyciskanym tłem z datą 1617 r. Kościół urzeka swoimi kolorami, roślinną ornamentyką ścian i ludowymi postaciami Ewangelistów na ambonie.
W latach 1971-74 staraniem ks. Wacława Markowskiego zostały w kościele wymienione wszystkie spróchniałe elementy i został założony nowy dach z gontu.
Staraniem ks. Jerzego Combika w latach 1994-2000 dokonano dwukrotnej konserwacji dachu i zewnętrznych ścian kościoła, założono instalację odgromową, rynny i kraty zabezpieczające w oknach. W 1995 r. przeprowadzono gruntowny remont zakrystii, zakupiono nowe meble i szaty liturgiczne, pomalowano wnętrze kościoła, zakonserwowano ołtarz główny i ołtarze boczne. W 1998 r. pozłocono zabytkowy tryptyk z ołtarza głównego. W 1999 r. został urządzony parking przykościelny i wybudowany frontowy parkan. W 2000 r. wymieniono ołtarz soborowy i ambonę, dostosowując je do gotyckiego stylu tryptyku w ołtarzu głównym. Latem 2008 r. dokonano kolejnej konserwacji zewnętrznych ścian kościoła. Istnieje konieczność budowy nowej plebanii.

Św. Leonard - patron kościoła i parafii

Rycerz frankoński ochrzczony przez św. Remigiusza po chrzcie zrezygnował ze światowego życia i udał się do Noblac, gdzie rozpoczął życie pustelnicze. Gromadzący się obok niego ludzie i słuchający kazań, czasami też wybierający życie pustelnicze, zachęcili go do stworzenia zgromadzenia zakonnego pustelników. Św. Leonard stał się przywódcą tego zgromadzenia. Zbudował klasztor, który otrzymał jego imię. Z czasem klasztor został zmieniony w klasztor kanoników regularnych, a św. Leonard stał się jego opatem. Cnotą św. Leonarda była miłość do więźniów i niewolników, dlatego został ich patronem.
W ikonografii często przedstawiany był z kajdanami w rękach. Zmarł około 550 r.
W średniowieczu czczony był głównie w Niemczech i Francji. W późniejszej ikonografii przedstawiany był w czarnym habicie, z pastorałem w prawej ręce i kajdanami w lewej, czasami w otoczeniu czterech aniołów.
Wszyscy, którzy wybierają niewolę w Chrystusie i stają się więźniami Jego miłości, mogą mieć za patrona św. Leonarda Opata

Administratorzy i proboszczowie parafii Wierzbie:

Ks. Nikodem Krantz do 1925 r. (zmarł w Wierzbiu w grudniu 1925 r. i tu jest pochowany)
Ks. Wincenty Spirra, 1927-30
Ks. Edward Kubik, 1930-40
Ks. Marian Sawicki, 1945
Ks. Jan Szyca, 1945-55
Ks. Wacław Markowski, 1955-86
Ks. Tadeusz Kańtoch, 1986-93
Ks. Mieczysław Wolak, 1993-94
Ks. Jerzy Combik, 1994-2000
Ks. Mieczysław Kopeć, 19.IX - 4.XII 2000
Ks. Józef Gal, 2000 - 29.XII.2004
Ks. Jarosław W. Zając, od 2005-