Ks. Piotr Gąsior: - Jakie cechy księży mogą pomóc młodemu człowiekowi w wyborze powołania kapłańskiego?

Kl. Damian Drzyżdżyk: - Moje powołanie do kapłaństwa rozeznaję w Seminarium Duchownym w Krakowie od 2004 r. Już od samego początku staram się medytować Chrystusowe słowa: „Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili” (J 15). To właśnie zdanie, które Jezus wypowiedział do swoich uczniów, widnieje na ścianie prezbiterium w seminaryjnej kaplicy, gdzie dojrzewały pokolenia kapłanów, którzy w jakimś stopniu pomogli mi usłyszeć moje powołanie.
Już jako ośmioletni chłopiec, pociągnięty przykładem starszych braci, pragnąłem pełnić służbę przy ołtarzu. Na początku nie rozumiałem tego, lecz czułem ogromną satysfakcję. Cieszyłem się ze wspólnych spotkań, których celem było przybliżenie nas do Boga. Nie da się ukryć, że tymi, którzy mnie i moich rówieśników zaprosili do ołtarza, byli kapłani. To oni pomogli nam stopniowo poznawać tajemnicę Eucharystii i wspólnoty zgromadzonej przy jednym ołtarzu. Zawsze mieli dla nas czas i byli chętni do pomocy i do rozmowy. Było to widoczne na przykładzie cotygodniowych spotkań formacyjnych. Zawsze czuwali i wielokrotnie poświęcali swój czas na to, aby dać się nam poznać i aby po prostu przy nas być.
W moim życiu nie było takiego kapłana, który by dla mnie nie miał czasu. Księża zawsze byli gotowi mnie wysłuchać, odpowiedzieć na niejedno pytanie i poradzić w niejednej sytuacji. Co więcej, nigdy żaden kapłan nie odmówił mi, gdy chciałem się wyspowiadać i pewnie dzięki temu dzisiaj spowiedź jest dla mnie nie tylko wyznaniem moich win, ale i pomocą w ciągłym nawracaniu.
Od dnia, w którym wstąpiłem do seminarium, widzę, że mam jeszcze większe wsparcie duchowe i modlitewne ze strony moich znajomych kapłanów. Szczególnie doświadczyłem tego wsparcia podczas urlopu dziekańskiego ze strony księdza proboszcza Czesława i księży przełożonych z seminarium. Gdy wracałem z urlopu do seminarium, usłyszałem od księdza przełożonego: „Nie miałem wątpliwości, że wrócisz”. Było to krótkie zdanie, ale jakże bardzo ważne dla mnie. Od tamtego momentu uświadomiłem sobie, że Kościół, który mówi przez usta przełożonych, czekał na mnie cały rok. Dotarło do mnie także to, że na drodze mojego powołania nie jestem sam, że Bóg dał mi rodziców, rodzeństwo, przyjaciół i kapłanów, którzy do dzisiaj zapewniają mnie o swojej modlitwie i pamięci. I ja nie przestaję dziękować dobremu Bogu za każdego z nich, a szczególnie w tym roku, który jest Rokiem Kapłańskim.