Słowo Adwent pochodzi od łac. „adventus” i oznacza przyjście. Dla chrześcijan oznacza radosny czas przygotowania na przyjście Pana, a więc przygotowanie do Bożego Narodzenia, gdy wspomina się pierwsze przyjście Syna Bożego na ziemię, i oznacza radosne oczekiwanie na ponowne Jego przyjście na ziemię. Adwent rozpoczyna nowy rok liturgiczny i obejmuje cztery kolejne tygodnie, począwszy od pierwszej niedzieli po uroczystości Chrystusa Króla, do pierwszych nieszporów Bożego Narodzenia.
To jaki będzie tegoroczny Adwent, zależy od nas samych. To jak go przeżyjemy, w dużej mierze zdecyduje o przeżyciu świąt Bożego Narodzenia, bo Adwent dotyczy sfery ducha, w naszym wnętrzu dokonujemy wyborów i od nich właśnie zależy, jak go przeżyjemy. Najlepiej zacząć od początku. Od pierwszej niedzieli. Zacząć od zaraz. Ale jak?

Cztery tygodnie

Kto z nas wie, czy będzie mu dane przeżyć aż tyle. Czy ten Adwent nie będzie ostatnim? Straszę? Nie, wręcz przeciwnie, uświadamiam sobie i wam, że to nie od nas zależy. Raczej zachęcam do mocnego startu od samego początku. Jak zacząć? Ja zacznę od spowiedzi. Od postanowień. Od planu. Czy mi wyjdzie? To zależy ode mnie. Czy wam wyjdzie? Zależy od was! Adwent zależy od nas. Nie przeszkodzą nam w tym telewizja, radio, wystawy w sklepach, ale też nie pomogą. Powiedzmy uczciwie, mogą być przeszkodą i są. Dlaczego? Ponieważ w sklepach od dłuższego czasu królują wystawy świąteczne. W telewizji i w prasie tematem dnia nie będzie Adwent, dziennikarze nie przeprowadzą setek rozmów z ekspertami na temat, jak przeżywać Adwent; jeśli już, to wspomną, że w Kościele rzymskokatolickim rozpoczyna się okres Adwentu. I tyle.

Jak przeżyć Adwent?

W czasie Adwentu powinna dominować radosna nadzieja. Kościół bowiem przez liturgię tego okresu budzi w nas uczucia nadziei, tęsknoty i radosnego oczekiwania. Od pierwszej niedzieli Adwentu do 16 grudnia akcentowany jest eschatologiczny charakter tego okresu. Nasze spojrzenie jest skierowane na drugie przyjście Chrystusa - w chwale. Druga część zaczyna się 17 grudnia i kończy w Wigilię Narodzenia Pańskiego. Tutaj główny akcent liturgii jest położony na pierwsze przyjście Chrystusa - w Jego narodzeniu w Betlejem. Oczekiwanie na przyjście Jezusa jest źródłem radości. Jakkolwiek przygotowanie na przyjście Pana polega na oczekiwaniu i pokucie, stąd fioletowy kolor szat liturgicznych, to jednak pokuta jest przepełniona radością. Adwent przypomina nam, że całe nasze życie jest oczekiwaniem. Pierwsze przyjście Chrystusa, budzące tyle nadziei i radości jest zapowiedzią drugiego przyjścia w chwale, na końcu czasów. Ono winno budzić w nas nadzieję.
- W naszej rodzinie czas Adwentu był szczególnym przeżyciem - wspomina Piotr z Wałbrzycha. - Rodzice mobilizowali nas od samego początku. Oprócz mnie była jeszcze czwórka rodzeństwa. Tata namawiał nas do podejmowania wyrzeczeń, odkładania słodyczy do woreczków, słuchania z uwagą niedzielnej Ewangelii, którą omawialiśmy przy obiedzie. Staraliśmy się zapamiętywać jak najwięcej i wyprzedzać w odpowiedziach. Taka zdrowa rywalizacja. Najważniejszym jednak wydarzeniem w Adwencie były Roraty. Każdego dnia były odprawiane w naszym kościele. Msza św. rozpoczynała się przy zgaszonych światłach, ksiądz szedł do ołtarza w procesji, dzieci niosły lampiony. Pamiętam, jak wspólnie przygotowywaliśmy je z tatą, każde z nas miało inny. Podobały się nam Roraty. Wszystkie dzieciaki, a było nas w świątyni naprawdę sporo, przed Mszą kładły losy do koszyczka (tak nazywaliśmy kartki papieru, na których wypisywaliśmy swoje dane). Każda karteczka brała udział w losowaniu figurki Dzieciątka Jezus. Pamiętam, jak mój sześcioletni braciszek wylosował i jaki był szczęśliwy. Figurkę zanieśliśmy do domu, rodzice przygotowali stół z białym obrusem, świeczki. W domu było uroczyście, wspólna modlitwa przy figurce, śpiewanie pieśni adwentowych. Figurka zostawała tylko do następnego dnia, ale nas było w domu sporo, więc jeszcze nieraz udało się ją wylosować. Katecheci na lekcjach religii namawiali również do postanowień, do chętnej pomocy rodzicom. Klimat Adwentu zapamiętałem jako bardzo radosny, uwieńczony pięknymi świętami Bożego Narodzenia.

Czas nawrócenia

Oczekiwanie wiąże się z przygotowaniami. Jeżeli na serio potraktujemy ten fakt, to znajdziemy w sobie chęć do podjęcia wysiłków, aby coś w swoim życiu zmienić i przygotować się na przyjście Pana.
Piotr odnalazł w swojej rodzinie odpowiednie wzorce, dzisiaj jako dorosły człowiek kultywuje je w swojej rodzinie. Jego synowie z chęcią angażują się w adwentowe postanowienia, biorą udział w Roratach i odkładają słodycze do woreczków. Ważnym elementem przygotowań jest zrobienie porządków, czyli skorzystanie z adwentowej spowiedzi. Adwent nie ma charakteru pokutnego w takim sensie jak Wielki Post. Jest jednak czasem nawrócenia i pokuty, do tego wzywają nas czytane w tym okresie teksty biblijne: „Nawróćcie się, bo bliskie jest królestwo niebieskie” (Mt 3, 2); „Głos się rozlega: «Drogę dla Pana przygotujcie na pustyni, wyrównajcie na pustkowiu gościniec naszemu Bogu! Niech się podniosą wszystkie doliny, a wszystkie góry i wzgórza obniżą; równiną niechaj się staną urwiska, a strome zbocza niziną gładką»” (Iz 40, 3-4); „Bracia: rozumiejcie chwilę obecną: teraz nadeszła dla was godzina powstania ze snu. Teraz bowiem zbawienie jest bliżej nas, niż wtedy, gdyśmy uwierzyli. Noc się posunęła, a przybliżył się dzień. Odrzućmy więc uczynki ciemności, a przyobleczmy się w zbroję światła. Żyjmy przyzwoicie, jak w jasny dzień... Przyobleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa” (por. Rz 13, 11-14). Główne postacie Adwentu: Najświętsza Maryja Panna, Patronka adwentowego czuwania; prorok Izajasz zapowiadający przyjście Zbawiciela i św. Jan Chrzciciel, który bezpośrednio przygotowywał lud na spotkanie z Mesjaszem, wzywają nas do prostowania Chrystusowi ścieżek w naszym sercu.

Oczekiwanie

Następuje coraz większa komercjalizacja świąt Bożego Narodzenia. Już od początku Adwentu krzykliwe reklamy domów towarowych wzywają nas do zakupów i troski tylko o ten jeden wymiar przygotowania do świąt. Rozlegające się kolędy ze stoisk z płytami i kasetami tworzą atmosferę świąteczną. Przyzwyczajamy się do tego coraz bardziej. Tymczasem jest to poważny problem, ponieważ często z komercjalizacją łączy się desakralizacja.
Na początku Adwentu przeżywamy wspomnienie św. Mikołaja Biskupa, który zasłynął z wielkiej dobroci dla potrzebujących. Od wieków trwa tradycja obdarowywania innych w tym dniu prezentami. Ale św. Mikołaj coraz częściej kojarzy się z Laponią, a nie z biskupem chrześcijańskim działającym na przełomie III i IV wieku w Azji Mniejszej.
Warto w naszej polskiej tradycji kultywować piękne zwyczaje, zwłaszcza udział w Roratach; trzeba skorzystać z rekolekcji adwentowych i sakramentu pokuty, przystępować do Komunii św. Możemy też we wspólnocie rodzinnej śpiewać pieśni adwentowe, razem modlić się i czytać Pismo Święte lub książki religijne i na ich temat rozmawiać. Warto wyciszyć się, zrezygnować choć trochę ze słuchania muzyki czy oglądania telewizji i w Adwencie uczynić więcej dobrego, niż to zwykle czynimy.
Duch Adwentu jest duchem nadziei i radosnego oczekiwania, ale nie świętowaniem z wyprzedzeniem. Nie jest łatwo utrzymać tego ducha w obliczu nacisków komercji, które przemieniły tygodnie przed Bożym Narodzeniem w szaleństwo zakupów i rozrywki. Powinniśmy przezwyciężać komercjalizm i lepiej rozumieć i przeżywać ten okres.