Każdego dnia życie stawia nas w sytuacjach, kiedy nie wszystko rozumiemy do końca, nie wszystko jesteśmy w stanie dostrzec, uchwycić. Kiedyś wzięłam do ręki kartkę zapisaną przez młodą osobę. Czytając anonimowe zwierzenia starałam się wyobrazić jej postać, wniknąć w jej duszę. Wydała mi się tak dojrzała. Czytając zwierzenia zatytułowane: Moje spotkania, byłam zaszokowana. Być może te spotkania pomogą innym, zagubionym.
"Pamiętam spadające liście, nagie drzewa i gęstą mgłę unoszącą się z wolna nad ziemią, która odpoczywała po trudach rodzenia. Była jesień. Szara, zimna jesień. Moja droga z domu do kościoła wydawała się wyjątkowo długa. Bezwiednie mijałem okoliczne domy myśląc o Tobie, za którym tęskniłem. Tak bardzo chciałem być blisko Ciebie. Mijały kolejne dni, ciągle Cię szukałem. Miałem nadzieję, że spotkam Cię w ulicznym tłumie, w twarzach przechodniów. Szukałem Cię na drodze do Betlejem, ale byłeś już w drodze do Egiptu. Nasze drogi rozeszły się w Nazaret. Za wcześnie wyszedłeś tego dnia z domu. Spóźniłem się też na wesele w Kanie i na ucztę u Szymona. Nie zastałem Cię w Kafarnaum. Pytałem o Ciebie nad brzegiem jeziora, ale nikt Cię tam nie widział. Wieczny wędrowiec. Myliłem Cię wciąż z innymi i wydawało mi się, że już nigdy Cię nie spotkam. Wreszcie ktoś życzliwy wskazał mi jerozolimskie uliczki otoczone rozkrzyczanym tłumem. Pobiegłem czym prędzej i to, co zobaczyłem przeszło moje oczekiwania. Nigdy nie spodziewałem się, że spotkam Cię na swej drodze tak okrutnie oszpeconego. Spotkałem Jezusa na Golgocie - w miejscu, z którego uwalnia tylko śmierć. Śmierć przez krzyż. Kiedy tak w "pogoni" za Tobą Jezu zleciało mi kilka moich młodzieńczych lat, chcę Ci podziękować za DAR KRZYŻA... Dziś chcę wrócić jeszcze raz do tych wydarzeń, gdy Cię poszukiwałem i odkryć chcę cenę miłości, jej wartość. Cenę, jaką zapłacił za mnie Jezus, bym miał wstęp do wiecznej szczęśliwości. Dziś inaczej potrafię patrzeć na świat, na życie, gdy uchwycony ramienia Twojego krzyża potrafię iść Drogą Krzyżową, drogą cierpienia. Na tę drogę zabieram ze sobą Matkę, by czuwała, by nie pozwoliła mi z tej drogi zawrócić, gdy mi będzie zbyt ciężko.
O miłości wiemy dużo, ale nie zawsze do końca. To, że jest piękna, wymaga poświęcenia, ofiary i to, że jest bezinteresowna. Zbyt trudna jednak, gdy spojrzy się na nią w aspekcie Krzyża. Jest to niewątpliwie miłość najprawdziwsza. Tylko wtedy możemy mówić o miłości, gdy mówiąc o niej - zapominamy o samym sobie. Na co dzień jednak bardziej interesuje nas nasze "ja" i dlatego tak często "depczemy" drugiego, słabszego od siebie, odrzucamy go, odmawiamy pomocy, dajemy do zrozumienia, że przyszedł nie w porę. Podarujmy innym miłość, serce, okażmy odrobinę troski. Stańmy się otwarci na ich zmartwienia, ofiarujmy im siebie. "Miłość cierpliwa jest, łaskawa, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą, nie szuka swego, wszystko znosi, wszystko przetrzyma". Miłość nigdy nie ustaje. Szkołą miłości jest, powinien niewątpliwie być Krzyż. Choć jest dla nas ciągle tajemnicą, musimy być świadomi, że to właśnie z Niego wypływa ogrom Miłości.
Miłość Jezusa jest miłością, którą nam daje nie licząc kosztów. Sami siebie musimy przynaglać, aby na bezinteresowną miłość Jezusa - odpowiedzieć miłością.