Jeżeli na rezygnację Ojca Świętego Benedykta XVI spojrzeć tylko oczami współczesnego świata, to rzeczywiście - wydarzenie niecodzienne, ba, sensacja największego kalibru. Namiestnik Chrystusowy, najwyższy hierarcha Kościoła, przyznał, że też jest człowiekiem, którego dotyka brzemię wieku i związana z tym fizyczna bezsiła. Jeżeli jednak chcemy na całą sytuację patrzeć oczami wiary, powinniśmy powziąć przekonanie, że nic nie dzieje się bez Bożego przyzwolenia.

Powtórzę po raz kolejny - dane jest nam żyć w wielkich czasach: po wielkim pontyfikacie Papieża Polaka bł. Jana Pawła II, po wzruszającej lekcji jego „odchodzenia do Domu Ojca”, po jego beatyfikacji, po pontyfikacie Papieża Niemca, „pokornego pracownika winnicy Pańskiej” (a zważywszy na historię XX wieku, to następstwo Papież Polak - Papież Niemiec też nie wydaje się przypadkowe), jako ludzie wierzący doświadczamy sytuacji, gdy przekazanie steru łodzi Piotrowej następuje nie w wyniku śmierci Papieża, lecz w wyniku jego przemyślanego i przemodlonego usunięcia się.

Z pewnością jest to dla nas także wezwanie do ożywienia wiary, a w pierwszej kolejności do modlitwy o światłość Ducha Świętego dla kardynałów, którzy na konklawe dokonają wyboru następcy Benedykta XVI.