Ksiądz Tadeusz Furdyna - już po uzyskaniu w Krakowie dyplomu z teologii i przyjęciu święceń kapłańskich w Oświęcimiu - studia artystyczne odbył na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu im. Mikołaja Kopernika w Toruniu, a kontynuował je w PWSSP w Gdańsku oraz Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Później przez 20 lat był profesorem historii sztuki i konserwacji zabytków w Wyższym Seminarium Duchownym Ojców Franciszkanów w Łodzi-Łagiewnikach.

Twórczość księdza jest zjawiskiem unikatowym, będącym wynikiem wielkiego talentu, ale i tytanicznej wręcz pracy. Obejmuje kilkaset obrazów sztalugowych, rysunków, rzeźb, kilkadziesiąt całościowo wyposażonych wnętrz sakralnych, kilkaset witraży, mozaiki, polichromie, grafiki, także ilustracje książkowe. Odznacza się nowatorskimi ujęciami ikonograficznymi, zróżnicowaniem stosowanych technik. W twórczości tej, obok inspirowanych kubizmem, ekspresjonizmem czy surrealizmem prac figuratywnych obecny jest nurt abstrakcyjno-geometryczny. I mimo że niejednokrotnie zauważalny możne być wpływ takich malarzy, jak Chagall, Klee, Picasso, Miro czy Kandinsky, mamy tu do czynienia ze stylem na wskroś oryginalnym i indywidualnym. Jak podkreśla w wydanej kilka lat temu książce poświęconej dorobkowi artystycznemu ks. Furdyny łódzki historyk sztuki Jan Dominikowski, niepowtarzalną wartością są zarazem pobudzające myślowo odbiorcę odniesienia teologiczne, filozoficzne, etyczne.

Właśnie Dominikowski był pomysłodawcą wspomnianej wystawy, on też, jako jej kurator, dokonał wyboru prac - kilkudziesięciu obrazów, ponadto wielu projektów i reprodukcji witraży, fotograficznych dokumentacji aranżacji świątyń etc. Sam projekt ekspozycji jest autorstwa prof. Jakuba Wujka (bardzo dobrym pomysłem okazały się m.in. reprodukcje witraży zawieszone w środku sali wystawowej). Obecny na wernisażu bp Adam Lepa podkreślił mistrzostwo artysty w ujmowaniu sacrum w różnej formie. Mogą to potwierdzić zwiedzający, ulegając urokowi kolorów, kształtów, faktury, zróżnicowanej w intensywności ekspresji, nastrojowi bliskiemu nierzadko poetyckości.