Smutek i radość przeplatają się w naszym życiu. Generalnie radość jest lepsza od smutku. Jednakże radość czasem może być zła, a smutek może być czymś dobrym. Dobre smutki są lepsze od złych radości. Jakie są to smutki dobre, które podobają się Bogu? Kiedy chrześcijanin, człowiek wierzący, modlący się i kochający Boga może i powinien się smucić? Otóż, jeśli smucę się z powodu osobistych lub cudzych grzechów, wówczas jest to smutek błogosławiony, dobry. Kiedy smucę się z powodu jakiejś niezgody, czyjejś krzywdy, niesprawiedliwości jest to także dobry smutek. A więc nie każdy smutek jest czymś złym. Smutku dobrego nie trzeba się wstydzić. Dobry smutek zawsze przemienia się w radość. Jest tak, jak zapowiedział Pan Jezus. Gdy pozbędziemy się grzechu, gdy grzech zwyciężymy, przychodzi wówczas radość. Gdy usuniemy niesprawiedliwość, gdy oddalimy gniew, niezgodę, gdy pojednamy się z osobą, która wobec nas zawiniła czy którą my skrzywdziliśmy i ją przeprosiliśmy, wówczas wstępuje w nas radość. Pomyślmy z kolei o radości. Nie jest tak, że każda radość jest dobra, bowiem mogą być radości złe. Na przykład radość z korzyści osiągniętych cudzym kosztem, radość z przyjemności doznawanej za cenę podeptania Bożych przykazań, radość z cudzego nieszczęścia jest radością złą. Jeżeli kogoś spotka nieszczęście, np. ktoś zwichnie lub złamie rękę czy nogę, albo gdy kogoś ktoś pobije, albo ktoś sobie coś cennego zgubi, czy kogoś okradną, wtedy ktoś może powiedzieć: „a dobrze mu tak!” i się cieszy z nieszczęścia bliźniego, wtedy taka radość jest zła.

„Wy będziecie płakać i zawodzić… będziecie się smucić, ale smutek wasz zamieni się w radość” (J 16,20). Z pewnością, Pan Jezus mówiąc te słowa, miał na myśli swoją mękę, która miała zasmucić Jego uczniów, ale potem zmartwychwstanie miało przywrócić im radość. Z pewnością Pan Jezus mógł to mieć na myśli. Jednakże słowa te odniósł do wszystkich swoich uczniów, także do nas, i miał na myśli całokształt naszego życia. Otóż - tak jak Pan Jezus mówił - wszyscy Jego uczniowie muszą pokonywać tę drogę: od smutku i cierpienia do radości i chwały. Taką drogą szli Apostołowie, wśród nich św. Paweł, o którym słyszeliśmy, jak wiele musiał cierpieć, jak duże przeciwności go spotykały na co dzień: Oto słyszeliśmy: „Żydzi jednomyślnie wystąpili przeciw Pawłowi i przyprowadzili go przed sąd” (Dz 18,12). Ale nie wolno zapominać, co Paweł usłyszał w nocnym widzeniu od Boga: „Przestań się lękać, a przemawiaj i nie milcz, bo Ja jestem z tobą” (Dz 18,9-10a).

Wielkość człowieka rodzi się w bólach i smutkach. W tych dniach zdają uczniowie trzecich klas licealnych maturę. Żeby zdać taki egzamin, żeby mieć radość z otrzymania świadectwa dojrzałości, wcześniej trzeba usiąść i uczyć się; trzeba niekiedy zrezygnować z rozrywki, z różnych przyjemności i podjąć ślęczenie nad książką czy zeszytem. Czasem to wymaga zaparcia się siebie, pójścia pod prąd, podjęcia wyrzeczeń. Ale potem przychodzi radość, satysfakcja, zadowolenie, że się coś osiągnęło.

Nieustannym powodem naszej radości winno być przekonanie, że Pan Bóg nas kocha, że i nas zapewnia tak, jak św. Pawła: „Przestań się lękać… bo Ja jestem z tobą”.

Oprac. ks. Łukasz Ziemski