Odwiedza więzienia, poprawczaki, domy dziecka, zakłady wychowawcze, gdzie przestrzega młodzież przed zgubnymi skutkami przestępczej drogi i świadczy o Bogu Żywym. Jego książki „Wysłuchaj mnie, proszę…” i „Krzycz do woli” stały się bestsellerami. W parafii św. Franciszka dzielił się świadectwem podczas niedzielnych Eucharystii.

Urodzony w Legnicy, dorastał w dobrej, spokojnej rodzinie. W szkole podstawowej odnosił sukcesy sportowe, niestety na dalszym etapie edukacji nie zostały one docenione. – Wtedy wpadłem w rozpacz, nie potrafiłem poradzić sobie z adrenaliną, z emocjami. Popełniłem pierwszy błąd, który wprowadził mnie później na bardzo złą drogę. Postanowiłem okłamać rodziców – opowiadał Paweł Cwynar. Poprosił o wstawienie zamka w drzwiach pokoju, przekonując, że potrzebuje ciszy i spokoju do czytania książek. – Mogłem powiedzieć, że sobie nie radzę, ale wybrałem inną drogę, która okazała się bardzo złą drogą. Rodzice mi ufali a ja to wykorzystałem – mówił. Wstawił zamek do drzwi, zamykał je, włączał lampkę, udając, że czyta, otwierał okno i wychodził na ulicę. Bardzo szybko wpadł w złe towarzystwo, które zaczęło go przemieniać, tak że z dnia na dzień stawał się coraz gorszym człowiekiem, coraz bardziej zdemoralizowanym. Po raz pierwszy został aresztowany w wieku 16 lat i trafił do Izby Dziecka, skąd próbował uciec, brawurowo rzucając się z pięściami na milicjanta. Dotkliwie pobity, umieszczony w celi izolacyjnej, został następnie przewieziony do zakładu poprawczego w Głogowie. – Nikomu nie życzę, żeby jego dziecko trafiło do takiego miejsca. Przemoc była tam okrutna. Całą złość, niemoc odreagowywaliśmy na sobie i biliśmy się wzajemnie. Uderzyłem kolegę, on uderzył głową o ścianę i wylądował w ciężkim stanie w szpitalu – podkreślał. Wezwani rodzice zostali poinformowani, że jeśli tamten chłopak nie wyjdzie ze szpitala ich syn będzie miał postawiony zarzut usiłowania zabójstwa. – Pozwolono im ze mną porozmawiać, mama z ojcem do mnie mówili, a ja już nie słuchałem. Kolejny bardzo duży błąd – podkreślał i dodał: – Nie rozumiałem, że tak naprawdę tylko im zależy na tym, by mi pomóc. A ja słuchałem ludzi z ulicy, recydywistów, którzy mówili: „będziesz wielkim bossem, coś osiągniesz w świecie przestępczym”. Moja mama zauważyła, że straciła kontakt z synem. Jako katoliczka złapała za różaniec. Później dołączyła do niej moja dorastająca siostra. Ponad 20 lat modliły się na różańcu o moje nawrócenie.

Kolejne lata to jednak kolejne przestępstwa i demoralizacja. Dostał status więźnia recydywisty i więźnia szczególnie niebezpiecznego. – Byłem najmłodszym więźniem niebezpiecznym w Polsce, byłem jednym z najmłodszych recydywistów w Polsce – zaznaczał, opowiadając o wstąpieniu w szeregi przestępczości zorganizowanej, co pozwoliło mu na zarabianie dużych pieniędzy. Płacił jednak za to coraz większą cenę – dokonywano zamachów na jego życie, pił alkohol, brał narkotyki. W 2005 r. został aresztowany przez CBŚ za działanie w grupie zbrojnej, handel bronią, haracze, narkotyki. Dostał propozycję współpracy, na co się nie zgodził. – Tym razem w więzieniu, które znam jak własną kieszeń, Wrocław, Kleczkowska 35, było inaczej. Znaleziono mi malutką celę, w tej celi była jeszcze klatka, żebym nikogo nie widział na oczy. Przebywałem w niej sam przez rok. Nikogo nie widziałem – mówił.

Tam doszło jednak do przełomu i nawrócenia. Pewnego dnia, gdy wrócił ze spaceru, znalazł na malutkiej półeczce kilka kartek z Biblii. Poprosił następnie funkcjonariusza o całą Biblię i zaczął ją czytać, choć początkowo traktował ją jako księgę historyczną. Przyśniła mu się również sugestywna scena, w której diabeł i anioł grali w pokera. Jak później zrozumiał, stawką było życie wieczne. – Pomyślałem sobie: Paweł, zawsze we wszystkim chciałeś być najlepszy, zawsze chciałeś wygrywać, każdą stawkę. A przecież tak naprawdę nie ma wyższej stawki nad życie wieczne. I w sercu poczułem tęsknotę za życiem wiecznym. Wszedłem na drogę nawrócenia. 6 lat później wyszedłem z więzienia, będąc innym człowiekiem – mówił.

Po powrocie z pieszej pielgrzymki na Jasną Górę cały swój majątek, jaki mu został, wyniósł na śmietnik.

– Bezdomni z mojego miasta dziwili się i mówili, że ktoś bogaty zwariował i wszystko rozdaje. Kiedy rozdałem wszystko, zostałem w jednym ubraniu, poszedłem do spowiednika i zapytałem co mam robić. Zapytał, czy uważam się za lepszego od innych, odpowiedziałem, że nie, on odpowiedział: – To idź do pracy, jak każdy. – Ale ja nic nie potrafię – odpowiedziałem. – To idź zamiataj ulice. Zacząłem od zamiatania ulic, później pracowałem na budowie – dzielił się z zebranymi. Świat przestępczy upomniał się o niego, ale wytrwał na obranej drodze. Po jakimś czasie odkrył w sobie talent pisarski i wydał książki, które stały się bestsellerami.

– Po co o tym mówię? Nie chodzi o chwalenie się książkami, chodzi o to, że z kogoś takiego jak ja, który przesiedział w więzieniach 15 lat, od 16. roku życia, który był skreślony przez wszystkich, oprócz mojej rodziny i Pana Boga, który był sponiewierany alkoholem, narkotykami, o którym wszyscy mówili: nic z niego nie będzie! Z kogoś takiego jak ja, Pan Bóg na nowo wydobył człowieka. Dlatego dzisiaj mogę świadczyć o Jego miłości, o tym, że jeśli ktoś odpowie na Jego miłość, może zostać uratowany, tak jak ja zostałem uratowany– podkreślał.

Całe świadectwo nawrócenia można znaleźć na stronie Pawła Cwynara: pawelcwynar.org