Ks. prof. dr hab. Henryk Seweryniak, teolog, działacz ekumeniczny, kierownik Katedry Teologii Fundamentalnej i Eklezjologii w UKSW

Rozpoczyna się kolejny Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan. Chrześcijanie to uczniowie Jezusa Chrystusa, a więc my, katolicy, ale także prawosławni, ewangelicy, mariawici. Na przestrzeni 2000 lat naszej historii podzieliliśmy się. Przyznajemy jednak, że podział ten nas boli i na różne sposoby staramy się go przezwyciężyć.
Dróg jedności poszukujemy przez dialog teologiczny. Dzięki niemu katolicy, prawosławni, protestanci i mariawici w Polsce uzgodnili, że chrzest udzielany w jednym Kościele jest ważny w drugim. Od 5 lat pracuje Katolicko-Mariawicka Komisja Dialogu Teologicznego. Dzięki jej wysiłkom wiemy dzisiaj znacznie więcej niż dawniej na temat źródeł naszego bolesnego podziału sprzed stu lat.
Rozwijamy ekumenizm miłości. Najlepszym jego przykładem jest Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom: świece wigilijne rozprowadza zarówno katolicka Caritas, jak i ewangelicka Diakonia i prawosławna Eleusis. Staramy się także pokonywać uprzedzenia w pracy i szkole oraz zaradzać, zwykle w dyskretny sposób, małym i wielkim troskom członków naszych Kościołów.
Najbardziej poruszający jest ekumenizm modlitwy. Od wielu już lat nie tylko nie nazywamy się nawzajem heretykami czy kozłowitami, ale przy różnych okazjach zbieramy się w naszych świątyniach na wspólnej modlitwie. Najlepszym tego wyrazem jest właśnie Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan. Tak jak w Wigilię spotykają się, nieraz po długim niewidzeniu, bliżsi i dalsi członkowie jednej rodziny, tak i my, spotykając się jeszcze w atmosferze Bożego Narodzenia, przypominamy sobie swoje twarze, wysławiamy naszego Pana i Mistrza, wsłuchujemy się w Słowo Boże z niedawno dokonanego ekumenicznego przekładu Nowego Testamentu.
W tym roku jako myśl przewodnią wspólnej modlitwy ekumenicznej wybraliśmy zdanie z 2 Listu św. Pawła do Koryntian: "Ten skarb przechowujemy w glinianych naczyniach" (4,7). Skarbem jest oczywiście wiara, naczyniami - my, uczniowie Pana Jezusa. Nawet jeśli jesteśmy przekonani, że w Kościele katolickim urzeczywistniamy jedność, jakiej chciał Chrystus, to wiemy również, jak wątłymi i kruchymi naczyniami jesteśmy. Jeszcze bardziej uświadamiają nam to nasze podziały i trudności w ich przezwyciężeniu... Warto więc w tym niezwykłym Tygodniu szczerze pomodlić się: o nasz szacunek dla członków innych Kościołów; o odwagę sióstr i braci prawosławnych, protestantów i mariawitów w usuwaniu lęków i uprzedzeń wobec Kościoła katolickiego; o ducha wzajemnego przebaczenia win; o mówienie jednym głosem w sprawach obrony życia, zasad moralnych, oceny komunizmu i nowych postaci niesprawiedliwości społecznej; o nieustawanie w nadziei, że widzialna jedność Kościoła kiedyś nastąpi i że jej budowanie należy do podstawowych obowiązków ludzi wierzących.