Nie od dzisiaj gorącym tematem do dyskusji jest udział świeckich w życiu Kościoła. Widzimy pewną niebezpieczna stagnację w zaangażowaniu się ludzi w konkretne dzieła apostolskie, misyjne. Niewątpliwie takiemu stanowi rzeczy pomaga dziś rozpowszechniona liberalna sytuacja w Polsce. Coraz częściej możemy spotkać osoby, które swój udział w życiu Kościoła widzą przez pryzmat ofiar materialnych, składanych na potrzeby parafii. Nie wolno mi tego kwestionować. Dobra bowiem materialne są potrzebne wspólnocie do wypełniania pewnych dzieł, które mają służyć człowiekowi w spotkaniu z Bogiem, z drugim człowiekiem. Bez przysłowiowego grosza trudno byłoby dzisiaj cokolwiek załatwić. Pewnie nie pomagalibyśmy najuboższym, nie uczestniczylibyśmy w dziełach charytatywnych, nie pomagalibyśmy Kościołom na Wschodzie, w Afryce, w Ameryce Południowej.

Czy jednak nasza więź ze wspólnotą parafialną można zakończyć tylko na wspomnianej ofierze? Czy naszą przynależność do Chrystusa możemy ograniczyć tylko do niedzielnej Mszy św.? Odpowiedzi narzucają nam się same. Być w Kościele, to znaczy zawsze i wszędzie przyznawać się do Pana i Mistrza, wypełniać Jego polecenia i być Mu posłusznym. Co roku przybywa nam tzw." niedzielnych katolików", którzy swoje życie duchowe ograniczają do minimum. Może pod koniec tego jubileuszowego roku warto zapytać siebie o zaangażowanie w życie swojej parafialnej wspólnoty, Kościoła powszechnego. Dlaczego w parafiach naszej diecezji tam mało jest różnych parafialnych grup, które winny pomagać w formowaniu życia parafialnego? Gdzie jest prawdziwa formacja młodzieżowa skupiona w Ruchu Światło-Życie? Gdzie są ministranci, lektorzy, Akcja Katolicka, kościelne chóry, zespoły dekoracyjne? Dlaczego dorośli wstydzą się czytać Pismo Święte podczas Eucharystii?

Te pytania zadaję sobie w kontekście trwających prac synodalnych naszej diecezji, gdzie szeroko mówi się o udziale świeckich w codzienności parafialnego życia, a także w kontekście wygłoszonego referatu przez ks. dr. Krzysztofa Wierzchonia podczas kapłańskich rejonowych dni skupienia.

Chciałoby się powiedzieć, aby referat ks. Krzysztofa, mówiący m.in. o zaangażowaniu świeckich w życie wspólnoty parafialnej, nie był dla nas utopią. A to, niestety, w dobie liberalizmu i konsumizmu staje się dla nas bardzo niebezpieczne.