Kardynała Zenona Grocholewskiego (rocznik 1939) człowiekowi wierzącemu przedstawiać nie trzeba. Każdy wie, że ten wielki Polak i patriota jest jednym z najważniejszych hierarchów w ostatnich kilkudziesięciu latach. Lektura prawie 290 stron książki „Ukazywać światu Chrystusa” odsłania przed czytelnikiem fascynującą postać kapłana o niekwestionowanym autorytecie nie tylko w kręgach kościelnych, ale również wśród tych, którym – pisząc kolokwialnie – nie po drodze z Jezusem i Jego rzymskokatolickim Kościołem.

Wypowiedzi Księdza Kardynała są proste, bardzo przystępne, a zarazem głębokie. Sens swojego powołania i kapłańskiej posługi podsumowuje on jakże wymownym zdaniem: „Czynić wszystko, by Chrystus rósł, bo nie o mnie tu chodzi” (s. 270) – w nawiązaniu do wypowiedzi św. Jana Chrzciciela z Ewangelii według św. Jana: „Trzeba, by On wzrastał, a ja żebym się umniejszał” (3, 30). Potem dodaje: „Prawdziwa pokora jest miarą wielkości człowieka” (s. 271).

Lektura uniwersalna

„Ukazywać światu Chrystusa” to lektura uniwersalna. Dlaczego? Otóż kard. Zenon Grocholewski to nie tylko autentyczny świadek „kapłańskiego życia, miłości do Chrystusa, odpowiedzialnej i ofiarnej pracy na rzecz Kościoła powszechnego u boku kolejnych papieży: św. Jana Pawła II, Benedykta XVI oraz Franciszka. Jako Polak i Wielkopolanin umiłował Ojczyznę i jej historię, zachowując jej tradycje i zwyczaje, życzliwą pamięć i zapisane w sercu niezliczone ludzkie twarze” – czytamy we Wstępie ks. Sylwestra Jaśkiewicza (s. 6).

Książka ukazuje „twórczy umysł i głębię myśli Księdza Kardynała, które splatają się w jedną całość, dając przy tym barwny kobierzec wiary i życia Kościoła na przełomie XX i XXI wieku” (tamże). Rzeczywiście tak jest. Podczas lektury czytelnik przenosi się oczyma wyobraźni w wiele miejsc na całym świecie. Jest świadkiem wydarzeń, o których bardzo sztampowo donosiły media niekoniecznie życzliwe Kościołowi. Poznaje ludzi, ich historię, myśli i motywy działania. Zapoznaje się z obiektywnym punktem widzenia kard. Grocholewskiego, który wszystkie problemy, z jakimi przyszło mu się zmierzyć, rozwiązywał w duchu nauczania Chrystusa Pana.

Kolejne stronice odsłaniają niesamowitego erudytę, człowieka wybitnie i wszechstronnie wykształconego, o wielkiej osobistej kulturze. Jednocześnie zwyczajnego, dosłownie zakochanego w Kościele: „Trzeba kochać Kościół taki, jakim on jest, nie jakiś Kościół wyśniony, wymarzony, wyimaginowany czy zarysowany nam przez tych, którzy nie mają o nim pojęcia lub wręcz go zwalczają. Kocham Kościół, jakim on jest, jakim chciał go Chrystus: Kościół zbudowany na Piotrze; Kościół, dla którego – jak przypomina Sobór Watykański II – źródłem objawienia jest Pismo Święte i Tradycja” (s. 124).

Posługa Bogu i Kościołowi

„Ukazywać światu Chrystusa” to książka ilustrowana zdjęciami m.in. z prywatnego archiwum kard. Zenona Grocholewskiego. Została podzielona na siedem części: „Chłopcze, co z ciebie wyrośnie?”, „Myśląc o dobru Kościoła”, „Od świtu aż po zmierzch”, „Odzwierciedlać w sobie światło Boga”, „W służbie miłości”, „Chrześcijańskie świadectwo” i „Blask świętości”. Trudno wskazać, która z nich jest najlepsza. Wszystkie są ciekawe i inspirujące. To nie jest kronikarski zapis faktów z życia Księdza Kardynała. To analiza i jednocześnie diagnoza szeroko rozumianej współczesności, poparta przykładami konkretnych wydarzeń, to również zwięzłe i trafne przemyślenia. „Autentyczne świadectwo tego wielkiego Polaka, wypowiedziane językiem prostym i bezpośrednim, stanie się więc też dla Czytelnika okazją do wewnętrznego ubogacenia się i umocnienia komunii z Chrystusem na miarę największego z rodu Słowian – wielkiego i świętego Jana Pawła II” (s. 6). Nic dodać, nic ująć. Można tylko zaprosić do lektury.

Ks. Sylwester Jaśkiewicz, „Ukazywać światu Chrystusa”. Wywiad z kard. Zenonem Grocholewskim, Pallottinum – Poznań 2015