W archikatedrze lubelskiej odbyły się diecezjalne obchody 30. Dnia Życia Konsekrowanego. Liturgii z licznym udziałem osób życia konsekrowanego przewodniczył sercanin bp Józef Wróbel.

W homilii abp Stanisław Budzik podkreślił, że „życie konsekrowane jest bardzo cenne; nie jest dodatkiem do Kościoła, ale znakiem, że Ewangelią da się żyć na serio”. – Życie konsekrowane jest przypomnieniem, że Bóg wystarczy i że człowiek stworzony jest do większej miłości niż ta, którą potrafi sam sobie wymyślić – powiedział. Zgromadzonym siostrom i braciom, reprezentującym kilkadziesiąt zgromadzeń zakonnych i instytutów życia konsekrowanego, życzył odwagi na drodze radykalizmu ewangelicznego. Metropolita prosił o modlitwę, by ci, którzy całkowicie oddają się Bogu, nie przestawali być dla świata „wiarygodnym świadectwem bycia z Jezusem i dla Jezusa” i proroczym znakiem, który „wytyczna świetlistą ścieżkę w planie Bożym dla ludzkości, zwłaszcza dla tych, którzy szukają nadziei i pokoju”. Zachęcał także do ufnej modlitwy w intencji nowych powołań, bo „Bóg wciąż przychodzi, ale potrzebuje serca, które nie stwardniało i nie zamieniło oczekiwania na rezygnację”.

W doroczne obchody Dnia Życia Konsekrowanego wpisał się jubileusz sakry biskupiej bp. Józefa Wróbla, który przyjął święcenia 27 stycznia 2001 r. w Helsinkach. Sercanin związany z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim jako profesor teologii moralnej i bioetyki, został posłany przez św. Jana Pawła II do Finlandii. Wybrał na swoje zawołanie słowa „Wszystko co moje jest Twoje” i zgodnie z nimi służył Kościołowi najpierw przez 8 lat w Finlandii, a następnie w diecezji lubelskiej. Jego pasterska praca za granicą wymagała wiele odwagi i determinacji. W tym protestanckim kraju przez stulecia nie było biskupa katolickiego (diecezja została erygowana dopiero w latach 50. XX wieku), a ogromny teren podzielony jest na zaledwie 7 parafii, w których gromadzi się ok. 11 tys. wiernych. Dzięki zaangażowaniu bp. Józefa Wróbla udało się tam wzmocnić tożsamość katolicką oraz wprowadzić nowe formy duszpasterstwa, jak np. procesję eucharystyczną po ulicach stolicy na Boże Ciało. Staraniem jubilata otwarto seminarium duchowne oraz przygotowano katechizmy do nauki religii i fińskie wydanie Katechizmu Kościoła Katolickiego. W duchu ekumenizmu bp Wróbel współpracował z Kościołem luterańskim i prawosławnym, a także reprezentował Stolicę Apostolską na pokojowych konferencjach helsińskich. Po powrocie do Lublina w 2008 r. kontynuował pracę na KUL-u oraz podjął pasterską posługę w diecezji jako jej biskup pomocniczy.

– Dziękujemy bp. Józefowi Wróblowi za gorliwą pracę i życzymy, aby jego serce było wciąż rozpalane miłością Serca Jezusowego – powiedział abp Stanisław Budzik. Jubilat, dziękując za czas łaski, wyraził nadzieję, że „znikome dobro, którego mógł dokonać, chociaż trochę zbudowało Kościół”.