Ktoś może zapytać: Dlaczego akurat w uroczystość Ofiarowania Pańskiego? Otóż Matka Najświętsza ofiaruje Panu Bogu największy dar, jaki otrzymała - Syna, Jezusa Chrystusa, a tym samym składa w ofierze siebie. Podobną ofiarę, z siebie samych w miłości do Chrystusa, składają osoby konsekrowane. Podkreślił to Ojciec Święty Jan Paweł II, mówiąc: "Ofiarowanie Jezusa staje się wymowną ikoną całkowitego oddania własnego życia dla tych, którzy powołani są, aby odtworzyć w Kościele i w świecie, poprzez rady ewangeliczne «charakterystyczne przymioty Jezusa, dziewictwo, ubóstwo i posłuszeństwo»" (Vita consecrata 1).
Tego dnia, tj. 2 lutego, biskup łowicki Alojzy Orszulik zaprasza osoby konsekrowane do uczestnictwa we Mszy św. w bazylice katedralnej, by mogły odnowić swe powołanie do życia konsekrowanego. Tak też było i w tym roku. Na uroczystą Mszę św. o godz. 12.00, poprzedzoną procesją ze świecami, do bazyliki katedralnej w Łowiczu przybyło ponad 100 sióstr. W domach zakonnych, rozsianych po całej diecezji, zostały wówczas tylko te, które zostać musiały.
Celebracji liturgicznej przewodniczył bp Alojzy Orszulik, który skierował do przybyłych osób konsekrowanych słowo pasterskie. Wyraził w nim wdzięczność za podjęcie trudnej, ale jakże pięknej drogi powołania: "Wyrażam wdzięczność i uznanie siostrom za ich ofiarną pracę na różnych odcinkach życia duszpasterskiego, charytatywnego i kościelnego. Drogie Siostry! Bądźcie dumne z waszego powołania, z dawanego świadectwa miłości do Chrystusa, do Kościoła i każdego człowieka.(...) Trudy i cierpienia ofiarujcie na wyproszenie łaski powrotu do przyjaźni z Chrystusem tym, którzy mając wyciśniętą na sercu pieczęć sakramentu chrztu, żyją tak, jakby Boga nie było. Wypraszajcie im miłosierdzie, choć może świat z was szydzi. Śpiewajcie Panu z radością, że możecie być w Jego rękach narzędziem głoszenia światu, że tak umiłował świat, że Syna Swego Jednorodzonego dał, aby świat zbawił i wyswobodził z niewoli grzechu".
Po homilii wszystkie osoby konsekrowane, a więc zarówno siostry zakonne, jak też kapłani, odnowiły śluby, mówiąc: ".... Przyjmij, Ojcze Miłości i Miłosierdzia, nasze oddanie się Tobie. Za wstawiennictwem Najświętszej Maryi Panny, Matki Chrystusa Odkupiciela, umocnij nas swoją łaską, byśmy żyjąc w świecie, byli dla współczesnego świata czytelnym znakiem Twojej obecności".
Światowy Dzień Życia Konsekrowanego obchodzony w całym Kościele ustanowił Ojciec Święty Jan Paweł II w 1997 r. W specjalnym orędziu papieskim zostały wyodrębnione trzy zasadnicze cele tego święta: uwielbienie Boga za wielki dar życia konsekrowanego; poznawanie życia konsekrowanego i pogłębianie dlań szacunku ze strony całego Ludu Bożego; radosne świętowanie niezwykłych dzieł, których Pan dokonał w osobach konsekrowanych, by żywiej mogły sobie uświadomić swą niezastąpioną misję w Kościele i świecie.
W adhortacji posynodalnej Vita consecrata (1996) podkreślono, iż "życie konsekrowane znajduje się w samym sercu Kościoła jako element o decydującym znaczeniu dla jego misji". W dokumencie wyodrębniono pięć form życia konsekrowanego: instytuty zakonne oddane całkowicie kontemplacji, instytuty zakonne oddane dziełom apostolskim, tzw. czynne, instytuty świeckie, stowarzyszenia życia apostolskiego oraz stan dziewic, pustelników i wdów poświęconych Bogu.
Osoby konsekrowane praktykują rady ewangeliczne przez profesję, czyli śluby składane publicznie wobec przedstawicieli Kościoła. Po kilkakrotnie ponawianych ślubach czasowych składa się śluby wieczyste, obowiązujące do końca życia, nazywane profesją wieczystą. Ślub czystości, zawierający w sobie obowiązek doskonałej wstrzemięźliwości w celibacie, jest zarazem wyborem Chrystusa jako jedynej miłości. Ślub ubóstwa zobowiązuje osoby konsekrowane do życia dalekiego od ziemskich bogactw, pracowitego i ubogiego, a także do zależności od przełożonych w dysponowaniu dobrami materialnymi. Ślubem posłuszeństwa osoby konsekrowane zobowiązują się do podporządkowania własnej woli prawowitym przełożonym. Obecnie działa w Polsce 107 instytutów zakonnych żeńskich. W nich ponad 24 tys. sióstr, w tym ok. 1400 w kaluzurze. Na terenie diecezji łowickiej znajduje się: 24 zakony i zgromadzeń żeńskich w 36 domach i 12 zakonów i zgromadzeń męskich w 13 domach.
Mówiąc o zakonach, mamy na myśli te, które charakteryzują się "sędziwym wiekiem"; zgro-madzenia powstawały później, już po okresie średniowiecza. W diecezji łowickiej najdłużej posługują Ojcowie Bernardyni - Zakon Braci Mniejszych z Łęczycy (od 1632 r.). W realiach diecezjalnych warto wyodrębnić jeszcze zakony i zgromadzenia kontemplacyjne (klauzurowe): Siostry Bernardynki w Łowiczu, Siostry Klaryski w Miedniewicach, Siostry Niepokalanki w Szymanowie; zgromadzenia kontemplacyjnoczynne (wszystkie oprócz klauzurowych) oraz stowarzyszenia życia apostolskiego (np. Pallotyni i Salezjanie w Kutnie, Żyrardowie).
Za suchymi faktami i liczbami opisującymi stan życia konsekrowanego w diecezji łowickiej kryje się bogactwo. Zakonnicy prowadzą dziewięć parafii (m.in. duże parafie w: Łęczycy, Kutnie, Rawie Mazowieckiej, Żyrardowie) i kształtują ich codzienne życie oraz duchowość w zgodzie ze swym charyzmatem. Siostry pomagają w parafiach, katechizują, prowadzą przytułki, przedszkola, świetlice, domy opieki i wszelkie dzieła miłosierdzia. Czynią to bezinteresownie, z miłości do swojego Oblubieńca - Jezusa Chrystusa. Siostry, ojcowie i bracia służą wielkim darem modlitwy, zgodnie z rytmem życia Kościoła w Polsce i na świecie. Za to wszystko dziękujemy im w dniu ich święta.