Islam. Słowo to wywołuje skrajne emocje w Europie. Strach i przerażenie dominują, po kolejnych zamachu terrorystycznych, do którego przyznają się wyznawcy Allacha. Z drugiej strony – zdjęcia martwych muzułmańskich dzieci leżących na plażach południa – rodzą współczucie. Emocje są odruchami serca. Nie dają one natomiast odpowiedzi na kluczowe dzisiaj pytanie: jak mądrze pomagać muzułmanom, aby w przyszłości nie stać się ofiarą np. potomków tych, których się uratowało? Odpowiedzi na to wyzwanie szukali uczestnicy sympozjum zatytułowanego „Spotkanie z islamem. Między dialogiem a konfrontacją”, które w miniony weekend odbyło się w Auli bł. ks. Jerzego Popiełuszko przy ul. Dewajtis 3.

Źródła konfliktu

Naukowa debata zorganizowana przez Papieski Wydział Teologiczny w Warszawie zgromadziła wśród prelegentów grono wybitnych naukowców – arabistów i historyków oraz muzułmanów. Tych ostatnich reprezentował m.in. Mohammed Algaim, który maturę zdał w Iraku, ale od lat mieszka i studiuje w Polsce. – Za Saddama Husajna chrześcijanie i muzułmanie żyli w Iraku obok siebie. Teraz tak nie jest. Chrześcijanie wyjechali, bo się bali ISIS, które jest gorsze od Al-Kaidy – powiedział.

Paneliści byli zgodni, że przyczyn konfliktu pomiędzy chrześcijanami i izraelitami, a muzułmanami należy szukać w specyfice religii założonej przez Mahometa. – Analiza najnowszych źródeł pokazuje, że chciał on być prorokiem dla żydów i chrześcijan, a niekoniecznie planował stworzyć swoją religię – powiedziała prof. Katarzyna Pachniak.

Konkretne wskazania z Koranu stanowiły przyczynę wielu późniejszych konfliktów. Niekoniecznie jednak tylko w Świętej Księdze muzułmanów trzeba szukać odpowiedzi na obecne zamachy terrorystyczne na Zachodzie. – Na Bliskim Wschodzie mamy konflikt chrześcijańsko-muzułmański. Ale to nie jest to samo, co w Europie – stwierdził werbista, ks. dr Adam Wąs. Jego zdaniem na Starym Kontynencie główna linia sporu przebiega pomiędzy islamem, a światem liberalnym i jednocześnie zlaicyzowanym, który nie ma odniesień do życia duchowego. A przez to nie jest on atrakcyjny dla młodych ludzi poszukujących transcendencji.

– Kilka moich studentek przeszło na islam, choć wyrosły w rodzinach ateistycznych – powiedział dr George Yacoub z Wydziału Orientalistycznego Uniwersytetu Warszawskiego.

Na obecną napiętą sytuację wpłynęła też krótkowzroczna polityka prowadzona wobec muzułmanów przez państwa zachodnie. – W niektórych krajach myślano, że muzułmanów przyjmie się na chwilę. A jak zrobią to, do czego byli potrzebni, to wrócą do siebie – powiedziała prof. Pachniak.

Stało się inaczej. Muzułmanie nie tylko zostali, ale sprowadzili też swoje rodziny. Ponadto są grupą, w której rodzi się najwięcej dzieci.

Co możemy zrobić?

Również większość uchodźców uciekających z Bliskiego Wschodu przed piekłem wojny to muzułmanie. Wszystko to razem sprawia, że w Europie wyznawców Allacha będzie coraz więcej. Co więc należy zrobić, aby nie dochodziło do takich tragedii, jak ostatnio w Belgii? – Trzeba zmienić stosunek do takich państw jak Arabia Saudyjska i Iran – powiedział Mohammed Algaim. To właśnie w tych krajach uczy się imamów radykalnej interpretacji Koranu, co rodzi ekstremistów – dodał.

* * *

Religia i państwo w jednym

Bp Rafał Markowski, historyk religii: – W chrześcijaństwie istnieje wyraźny rozdział między religią a państwem. Został on ustanowiony przez samego Chrystusa. Oznacza to, że utożsamianie chrześcijaństwa z jakąkolwiek cywilizacją, ideologią czy polityką jest sprzeniewierzeniem się wierze. Tymczasem islam jest systemem wszechogarniającym życie człowieka. Nie określa on jedynie dogmatów i obowiązków religijnych, ale opisuje również relacje: społeczne, rodzinne, zarządzanie państwem, itd.

Ta sytuacja ma swoje konsekwencje dla koncepcji małżeństwa czy wolności religijnej. I tak np. w sensie czysto religijnym islam przyznaje człowiekowi wolność wyboru. Ale odejście od wiary jest nie do zaakceptowania, kiedy patrzymy na to przez pryzmat państwa muzułmańskiego. Wówczas apostazja jest zdradą państwa, a to karane jest śmiercią.