Zapowiedzią nadejścia Ducha Parakleta Jezus przyprawił o ból głowy wielu biblistów, którzy mozolą się nad tłumaczeniem Ewangelii Janowej. Biblia Tysiąclecia oddaje grecki termin „parakletos” rzeczownikiem „Pocieszyciel”. Tłumacz Biblii Paulistów zdecydował się na „Wspomożyciela”. Przekład ekumeniczny mówi o „Orędowniku”. Inni wolą „Rzecznika” lub „Obrońcę”. Etymologia terminu nawiązuje do tego, który jest „przywołany przy boku”. To ostatnie wyjaśnienie wskazuje właściwy trop poszukiwań. W niektórych greckich polis paraklet odgrywał decydującą rolę w przewodach sądowych. Był to człowiek o nieposzlakowanej opinii, ktoś o tak szlachetnym charakterze, że nikt nie odważył się podważyć jego prawości. Gdy odbywał się sąd nad kimś podejrzanym o przestępstwo, wystarczyło, że człowiek cieszący się mianem parakleta stanął przy boku oskarżonego. Paraklet nie musiał wypowiadać ani jednego słowa – sama jego obecność wskazywała na jego niewinność. Paraklet nie bronił nigdy człowieka, co do którego nie miał pewności, że jest niewinny. A opinii parakleta nikt nie odważył się przeciwstawić.

„Gdy jednak przyjdzie Pocieszyciel, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca pochodzi, On będzie świadczył o Mnie” (J 15, 26). Duch Święty stoi nie tylko przy boku Jezusa. Gdy przyjmujemy Boże przebaczenie, zjawia się także u naszego boku i zdejmuje z nas wszelką winę. A wtedy nikt już nie może wystąpić z oskarżeniem przeciw tym, których Bóg wybrał.