Bóg nie chce grać żadnej - nawet głównej - roli w spektaklu wyreżyserowanym przez człowieka. Przekonali się o tym ludzie, którzy na swoje wesele, niejako przy okazji zaproszenia Maryi, zaprosili również Jej Syna. Wyznaczyli Mu miejsce wśród gości weselnych, zapewne nie przewidując, że niebawem sprawy potoczą się w sposób zaskakujący. Bo kto się spodziewał, że ów Gość przejmie rolę pana młodego gdy trzeba będzie zatroszczyć się o wino - atrybut miłości i zaślubin?

Jedyną osobą, która nie przejawiała zdziwienia rozwojem sytuacji na weselu w Kanie Galilejskiej zdawała się być Matka Boża. Nie raz w swoim życiu doświadczyła bowiem, że drogi Bożej Opatrzności bywają po ludzku niezrozumiałe. Bo czyż wtedy, gdy zgadzała się począć i urodzić Syna Bożego w ludzkim ciele, uświadamiała sobie, że spowoduje to niezrozumienie ze strony św. Józefa, konieczność emigracji z Ziemi Obiecanej, a w dalszej perspektywie również współcierpienie w Wielki Piątek? Życie utwierdziło ją w przekonaniu, że nic nie dzieje się bez Bożego przyzwolenia. Od kilkudziesięciu lat, jak nikt z ludzi, znała wszakże swojego Syna i dlatego tym razem nie dała się zaskoczyć. Informację, że zabrakło wina przekazała pod najwłaściwszym adresem.

Trudno się przecież oprzeć wrażeniu - nawet przy pobieżnej lekturze Ewangelii, że ów brak wina był jakoś wyreżyserowany w planach Opatrzności. Ewangelista napisał wprost, że chodziło o objawienie przez pierwszy cud chwały Jezusa Chrystusa, aby uwierzyli w Niego Jego uczniowie. Oczywiście, ten cud, jako pierwszy, ma również charakter programowy. Pokazuje w sposób symboliczny cel Jezusowej misji, która zmierza do zaślubin człowieka z Bogiem. Mówi o nich modlitwa w czasie Mszy św.: "Daj nam Boże przez to misterium wody i wina uczestniczyć w Bóstwie Chrystusa, który raczył stać się uczestnikiem naszego człowieczeństwa" .

Zapraszając Boga do swojego życia musimy liczyć się z Jego dominującą naturą. On nie zadowoli się rolą gościa. Nie przyjmie zadań, które Mu wyznaczymy. Przeciwnie, wcześniej czy później zacznie ustawiać nam życie po swojemu. Poprowadzi nas przez różne wydarzenia. Będą - podobnie jak w życiu Maryi - tajemnice radosne, bolesne i chwalebne. Może nieraz, jak nowożeńcy z Kany będziemy zachodzić w głowę: czemu właśnie nas to spotkało? Ale zawsze Jego Opatrzność będzie nam towarzyszyć. A wszystko po to, aby w nas i przez nas objawiała się Jego chwała. On tak pokieruje naszym życiem, abyśmy wielokrotnie mieli okazję dawać świadectwo wiary w Jego Bóstwo.