Jak długo trwa pamięć o bliskich, którzy odeszli? To zależy, ile miłości nam zostawili i jaką pustkę stworzyli swoim odejściem. Wiesław Myśliwski zapisał, że „nieraz po całym życiu zostają jedynie pozory, że się żyło”. Z pewnością życie ks. Dominika Maja nie było pozorowane. Mimo mijającego czasu pamięć o nim jest wciąż żywa. Pamiętają go zarówno rodacy, jak i parafianie, wśród których posługiwał.

W 40. rocznicę narodzin dla nieba, 12 listopada, w kościele parafialnym w Rzeczycy Księżej została poświęcona tablica poświęcona jego osobie. Na uroczystej Liturgii pod przewodnictwem ks. inf. Kazimierza Bownika zebrali się krewni, przyjaciele, byli parafianie i rodacy ks. Dominika Maja. Następnego dnia swojego proboszcza wspominali mieszkańcy Bychawy, którzy mimo upływu lat odwołują się do jego dziedzictwa. Obchody te połączone były z promocją książki pt. „ks. Dominik Maj – Kapłan Serca Bożego”.

Święty kapłan

Dlaczego ten kapłan cieszy się tak wielką popularnością, mimo że od jego śmierci dzieli nas tyle lat? Niech wyjaśni to pewne wydarzenie. Zbierając wspomnienia o ks. Dominiku, odwiedziłem schorowanego, przeszło 90-letniego kapłana. Siedział przy biurku, jakby nieobecny przeglądał jakieś dokumenty. Kiedy wyjawiłem mu cel wizyty, ożywił się, uśmiechnął, zadumał i po chwili ze łzą wzruszenia powiedział: – Ks. Dominik Maj… Ks. kan. Dominik Maj to był święty kapłan. To nie jest odosobniona opinia, ale słowa powtarzające się jak refren na ustach zarówno osób duchownych, jak i świeckich.

Dominik Maj urodził się 21 sierpnia 1908 r. w Rzeczycy Księżej nieopodal Kraśnika. Od dzieciństwa wykazywał głęboką wiarę i pragnienie pójścia drogą powołania. Po ukończeniu Gimnazjum Biskupiego w Lublinie wstąpił seminarium duchownego, które ukończył w 1930 r. Ze względu na młody wiek nie mógł przyjąć święceń, dlatego podjął obowiązki prefekta w Bychawie, gdzie po przyjęciu święceń kapłańskich (15 lutego 1931 r.) pozostał jako wikariusz. Kolejne placówki to wikariat w Fajsławicach (1932-36), probostwo w Lipinach (1936-37) oraz probostwo w Łaszczowie, gdzie zastała go wojna. Ostatnia parafia była związana z osobą szambelana papieskiego Stanisława Starowieyskiego, działacza Akcji Katolickiej, z którym tworzyli zgrany duet.

19 czerwca 1940 r. został aresztowany i przez prochownię w Zamościu i Zamek Lubelski trafił do obozów koncentracyjnych: najpierw Sachsenhausen, a później Dachau, gdzie otrzymał numer 22403. Ks. Dominik bardzo szybko stał się bliskim współpracownikiem ks. Stefana Frelichowskiego, podejmując kierownictwo duchowe na IV izbie 28 bloku. Jako jeden z pierwszych kapłanów w obozie zaczął odprawiać konspiracyjne Msze św.; nosił ze sobą Komunię św. i udzielał jej proszącym. Był „chodzącym tabernakulum”. Udzielił Wiatyku ks. Antoniemu Zawistowskiemu oraz przygotował na śmierć Stanisława Starowieyskiego i niezliczoną liczbę innych współwięźniów.

Dawał z siebie wszystko

Po wyzwoleniu z obozu służył Polakom w Austrii. Na prośbę bp. Stefana Wyszyńskiego w maju 1947 r. wrócił do Polski i objął probostwo w Bobach. W 1958 r. został przeniesiony do Bychawy, gdzie pełnił swoje obowiązki do śmierci. Zmarł 12 listopada 1976 r. w Krakowie podczas wizyty u s. Sylwiny, nazaretanki. Jego pogrzeb stał się spontaniczną manifestacją, gromadząc wielkie rzesze ludzi. Już wtedy padły pierwsze opinie o świętości tego kapłana. Dziś, mimo upływu lat, na bychawskim cmentarzu wciąż palą się znicze na grobie tego kapłana. Wciąż żywa jest pamięć o przyjacielu dzieci i młodzieży. Wciąż są ludzie, którzy powtarzają, że to święty kapłan. Wciąż przechowują pamiątki po nim jakby to były relikwie…

Można powiedzieć, że ks. Dominik Maj pozornie wiódł zwyczajne życie. Zawsze życzliwy, z miłością wychodzący naprzeciw każdego człowieka. Przyjaciel dzieci i młodzieży, całkowicie oddany Matce Bożej. Prosty ksiądz, którego największym zmartwieniem była troska, aby jego parafianie poszli razem z nim do nieba. Nie oznaczało to, że nie troszczył się o sprawy materialne. Wręcz przeciwnie, dbał o powierzone swojej opiece kościoły i nie zapominał o świątyni w Rzeczycy. Parafianie przychodzili do niego po pomoc materialną oraz duchową i nigdy nie odeszli bez potrzebnego wsparcia. Jednak działalność ks. Maja nie wszystkim się podobała. Został zaliczony do grupy księży reakcjonistów i stale inwigilowany, ale pozostał niezłomny. Mimo represji tworzył kościoły filialne, aby umożliwić ludziom dostęp do sakramentów. Wszystkie działania zaczynał od modlitwy.

Jego posługę można streścić w słowach, jakie znaleziono przy nim w dniu śmierci. Na obrazku miał własnoręcznie zapisany cytat z o. Bernarda Kryszkiewicza: „Chcę żyć dla najbiedniejszych i najnieszczęśliwszych. Pożera mnie pragnienie niesienia skutecznej pomocy najbardziej potrzebującym. Za wszelką cenę, niezmordowanie. Ułatwiać życie innym. Dawać z siebie wszystko, dla siebie nie żądać niczego – ani wdzięczności, ani zrozumienia, ani oceny. Nie czekać, aż bliźni przyjdzie do mnie z kłopotem, ale samemu iść, aby pytać, okazać pragnienie służenia pomocą i pomagać”.