Odpust mogą zyskać wszyscy, którzy w Rzymie pobożnie uczestniczyć będą w międzynarodowych spotkaniach i uroczystościach z okazji tego roku oraz przynajmniej przez odpowiedni okres czasu pobożnie rozważą prawdy wiary, co powinno być zakończone Modlitwą Pańską, wyznaniem wiary w jakiejkolwiek uznanej formule oraz pobożnymi wezwaniami do Najświętszej Maryi Panny.

Można taki odpust otrzymać także w swoich diecezjach, gdy bierze się udział w dniach poświęconych życiu konsekrowanemu oraz w uroczystościach diecezjalnych organizowanych z racji Roku Życia Konsekrowanego. Następną możliwością jest pobożnie nawiedzenie katedry lub inne świętego miejsca wyznaczonego za zgodą ordynariusza miejsca, lub jakiegoś kościoła klasztornego albo kaplicy klasztoru klauzurowego. Należy tam publicznie odmówić Liturgię Godzin lub przynajmniej przez odpowiedni okres czasu „oddać się pobożnym rozważaniom”, które także powinny być zakończone Modlitwą Pańską, wyznaniem wiary oraz modlitwą do Matki Bożej.

Penitencjaria podaje dalej, że członkowie instytutów życia konsekrowanego, którzy z powodu choroby lub innej ważnej przyczyny nie są w stanie odwiedzić owych miejsc, mogą uzyskać odpust zupełny, jeśli po spełnienia warunków zwyczajnych odpustu, dokonają „duchowego nawiedzenia albo ofiarują przez Maryję cierpienia własnego życia Bogu Miłosiernemu, dołączywszy wspomniane modlitwy”.

Dekret kończy się zachętą, by spowiednicy, a szczególnie kapłani instytutów życia konsekrowanego, chętnie sprawowali sakrament pokuty oraz często udzielali Komunii Świętej chorym.