Skończył się Wielki Jubileusz. A właściwie, w kościołach partykularnych, skończył się dnia poprzedniego. Natomiast uroczystość Objawienia Pańskiego rozpoczęła już nowe tysiąclecie. Jakie ono będzie? Bp Stanisław Stefanek wyraził nadzieję, że... takie samo jak poprzednie, a więc chrześcijańskie.

Promocja wydanej przez Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Łomżyńskiej książki Donaty Godlewskiej i Czesława Brodzickiego miała bogatą oprawę. Przede wszystkim uświetniła ją Msza św. koncelebrowana pod przewodnictwem Biskupa łomżyńskiego, oczywiście, w opactwie benedyktynek łomżyńskich - skoro taki właśnie tytuł nosi rzeczona publikacja.

Kościółek Panien, jak się go popularnie w Łomży nazywa, okazał się miejscem szczególnie wybranym przez Opatrzność na początek drugiego już tysiąclecia chrześcijaństwa na naszej ziemi. Jak podkreślił w homilii Ksiądz Biskup, Benedyktynki są świadectwem niezmienności chrześcijaństwa. W pewnym sensie Zakon ten przecież jest starszy od jakiegokolwiek miasta naszej diecezji. Św. Benedykt i jego bliźniacza siostra Scholastyka, założyciele pierwszego na Zachodzie zakonu, urodzili się w 480 r.! Trudno byłoby znaleźć lepszych strażników naszej wiary.

Jednocześnie miejsce rozpoczynające nowe milenium, obok całej szacowności i wewnętrznego dostojeństwa, w zewnętrznym swoim wyrazie jest przecież bardzo skromne. To właściwie zaułek Łomży - jak zauważył Jego Ekscelencja. Skromność to jakby nieoczekiwany charyzmat mniszek, za kratą wypełniających swoją prostą benedyktyńską regułę: " módl się i pracuj". Każdy charyzmat ma w sobie niezwykły dynamizm, który wpływa na otoczenie. Choć nawet twarzy zakonnic nie było widać ( jedynie głosy chóru), ich przesłanie skromności nie zmieściło się w klasztornych murach...

W trakcie właściwej promocji w Liceum Ogólnokształcącym im. Tadeusza Kościuszki benedyktyński ton pokory narzucił Ksiądz Biskup. Mówił o naszych terenach, które sama natura powołała do skromności. Bo ani tutaj gór wyniosłych, ani morza bezbrzeżnego, ani jezior malowniczych. Wszystko tutaj jest swojskie, gdyż służy raczej mieszkańcom niż artystom i gościom. Taka jest też architektura naszych miast, która nie piętrzy się niepotrzebnie. I tacy zwłaszcza powinni być mieszkańcy - bez wygórowanych ambicji i chorobliwych dążeń. Sam Mówca jakby pierwszy odpowiadał na to wezwanie, wciąż umniejszając swoją osobę (np. że niedostatecznie czyta o Łomży, choć stara się to robić codziennie) .

Donata Godlewska, współautorka książki, także pokornie usuwała się w cień. Nawet autorstwo publikacji "rozrzuciła" na różne osoby. Rzeczywiście, wiele osób miało w niej swój udział. Słowo wstępne napisał bp Stanisław Stefanek, artykuł o Wielkim Jubileuszu - ks. prał. Jan Sołowianiuk, obszerna korespondencja oraz wspomnienia sióstr wymagały jedynie pracy redaktorskiej. Wreszcie o wartości książki stanowi materiał fotograficzny, który czyni z niej wydawnictwo w zasadzie albumowe.

Jednym z motywów powstania książki było opublikowanie bogatej korespondencji między mniszkami a Ojcem Świętym i jemu też wydawnictwo zostało dedykowane. Jak wspomniała pani Godlewska, autorzy zapragnęli dać Papieżowi taki skromny... cukierek, przypominający ten, jaki w swoim czasie on już otrzymał. Przed którąś z rzymskich bazylik - jak wspomina Arturo Mari, fotograf Papieża - przez kordon policji i ochrony przedostał się mały chłopiec. Przybiegł, by dać Ojcu Świętemu coś najcenniejszego, co miał - w spoconej piąstce ściskał właśnie cukierek.

Pani Godlewska ma chyba świadomość, że i tak jej skromny - jak deklaruje - upominek, nie przewyższy pokory Adresata. Sama przecież podała zakończenie historii chłopca z cukierkiem. Wielki Papież miał mu odpowiedzieć ze łzami w oczach: "Nie zasługuję na to"...