Na różne sposoby Bóg powołuje tych, od których oczekuje, że będą Mu wiernie służyli. Są tacy, od których chce, by poświęcili Mu całe swoje życie. Jednym z nich był Samuel, który przyszedł na świat jako upragnione dziecko starzejącej się Anny, przeznaczone od dzieciństwa do służby Bogu. Jako dziecko doświadczył przeżycia, którego nie rozumiał, i potrzebował wyjaśnienia. Udzielił mu go kapłan Heli, a sprowadzało się do rady, by okazał pełne posłuszeństwo Bogu: „Mów, bo sługa Twój słucha”. W takiej postawie wyraża się gotowość wszystkich powołanych, którzy bez reszty zawierzają Bogu, a przyjmując Jego wolę, chcą ją z oddaniem pełnić.

Odpowiedź udzielona Bogu obejmuje całego człowieka. Daleko bardziej dotyczy to chrześcijan, którzy wyznając Jezusa Chrystusa, są członkami Jego Ciała, czyli Kościoła. Ta absolutnie wyjątkowa przynależność wymaga szczególnego sposobu życia, widocznego na zewnątrz. W czasach św. Pawła Korynt był miastem portowym o złej reputacji. Ale to, co się tam działo, blednie wobec występków i perwersji, z którymi obecnie mamy do czynienia. Dlatego nauczanie Apostoła Narodów pozostaje niezwykle aktualne. Gdy chrześcijanie ulegają zepsuciu tego świata, a to się zdarza, trzeba przypominać im godność, która pochodzi z przynależności do Chrystusa: „Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest przybytkiem Ducha Świętego, który w was jest, a którego macie od Boga, i że już nie należycie do samych siebie?”. Jest to pytanie retoryczne, które ma budzić sumienia i utwierdzać nas w wiarygodnym świadczeniu o Bogu, który jest Ojcem i Synem, i Duchem Świętym.

Ewangelia według św. Jana opowiada o powołaniu pierwszych uczniów Jezusa, które nastąpiło wtedy, gdy byli już dorosłymi mężczyznami. To Andrzej i Szymon Piotr, jego brat. Grecka tradycja prawosławna nazywa Andrzeja „protokletos”, czyli pierwszy powołany. Stał się on filarem Kościoła wschodniego, analogicznie jak jego brat stał się filarem Kościoła zachodniego. U początków pójścia za Jezusem było pytanie Andrzeja: „Nauczycielu – gdzie mieszkasz?”. Ewangelista napisał, że spotkanie odbyło się ok. dziesiątej godziny dnia, czyli krótko przed zachodem słońca. Zapewne Andrzej i jego towarzysz szukali miejsca, gdzie mogliby się bezpiecznie zatrzymać. Jezus wyszedł naprzeciw ich potrzebie i tej nocy pozostali u Niego. Nazajutrz Andrzej spotkał swego brata i oznajmił: „Znaleźliśmy Mesjasza”. Szybko osiągnął pewność, do której inni długo dochodzili. Piotr, zaprowadzony do Jezusa, usłyszał zapowiedź radykalnie nowej przyszłości, której znakiem było nowe imię. Dwaj bracia, synowie Jana, zyskali nowy dom, a mianowicie stali się zalążkiem rodziny uczniów Jezusa.

Każde z tych wydarzeń – powołanie Samuela, wezwanie do zerwania z tym, co sprzeciwia się godności wyznawców Chrystusa, oraz powołanie Andrzeja i Szymona Piotra – potwierdza potrzebę ustawicznej gotowości do okazania posłuszeństwa Bogu. Nad każdym z nich unosi się oraz wszystkich dotyczy radosna modlitwa psalmisty: „Przychodzę, Boże, pełnić Twoją wolę”. Jest ona również modlitwą Kościoła, „pieśnią nową” i „śpiewem dla naszego Boga”.