Reklamowane jako najbardziej ludzkie z ludzkich praw staje się szybko – jak zresztą przewidywali i przed czym ostrzegali jego przeciwnicy – najbardziej nieludzkie.

W krajach, gdzie eutanazja jest prawnie dozwolona, z roku na rok rośnie jej popularność. Coraz więcej ludzi kończy życie po wstrzyknięciu trucizny. W Holandii – jednym z pierwszych krajów, które dozwoliły zabijanie w majestacie prawa – odnotowano w 2017 r. ponad 6 tys. przypadków eutanazji. Zwolennicy argumentują, że taka była wola samych chorych, którzy z lęku przed cierpieniem lub kierując się innymi motywami, podjęli dobrowolnie i bez presji taką dramatyczną decyzję. I właśnie w tym punkcie pojawia się najwięcej wątpliwości. Wraz ze wzrostem ogólnej liczby osób, którym „udzielono pomocy” w zakończeniu życia, wzrasta – i to skokowo – liczba osób ze schorzeniami psychicznymi, które zostały poddane eutanazji. W 2017 r. holenderscy lekarze uśmiercili 83 pacjentów przychodni i szpitali psychiatrycznych. W 2014 r. zanotowano 43 takie przypadki, a w 2012 r. tylko 12. Czy o decyzji podjętej przez osobę psychicznie chorą można powiedzieć, że była w pełni wolna? I tu właśnie jest pies pogrzebany. Niepokój wzrasta jeszcze bardziej w sytuacji, gdy niedawno wprowadzono w życie inne prawo, które zakłada domniemaną zgodę na pobranie po śmierci organów do transplantacji. Jasne jest, że o ile organy osób zmagających się z chorobą nowotworową niekoniecznie muszą się nadawać do transplantacji, to organy osób, które „chorują na głowę”, są prawdopodobnie w niemal idealnym stanie.