Maryja zachowywała wszystkie te sprawy
i rozważała je w swoim sercu
(Łk 2, 19)

Chaire Maria... Ave Maria... Bądź pozdrowiona, Maryjo...
Powiedzmy po staropolsku: Zdrowaś, Maryjo...
I w tym pozdrowieniu odsłaniają się wieki zakorzenienia Ewangelii w Europie i w świecie, w polskim języku i naszej kulturze.
Zdrowaś, Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami... (por. Łk 1, 28).

To słowa Anioła Gabriela, wysłannika z Niebios, które my, wychowani w religii katolickiej, powtarzamy od dzieciństwa, biorąc je z ust ziemskiej matki. Wraca przy nich wspomnienie z Nazaretu, kiedy to ponad 2000 lat temu zabrzmiały tam one po raz pierwszy... Ale i wraca wspomnienie z rodzinnego domu, bo je tam po raz pierwszy usłyszeliśmy. I powtarzaliśmy. To był nasz Nazaret. Nasz dom rodzinny.
Kto je słyszał i kto je powtarzał, wszedł w długi łańcuch pokoleń, które zwiastują zbliżenia Boga do człowieka: Bóg zechciał stać się CZŁOWIEKIEM.
Wysłannik z Nieba, widząc zmieszanie Maryi, kieruje do Niej słowa uspokojenia: Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca (Łk 1, 30-33).
Jak dużo powiedział ten Zwiastun dobrej nowiny!

"Dla Boga nie ma nic niemożliwego"

Ale dla Maryi jawi się podstawowa trudność: Jakże się to stanie, skoro nie znam męża? (Łk 1, 34). Nie znam współżycia z mężem. A więc to niemożliwe.
Możliwe, Maryjo. Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym (Łk 1, 35).
A więc to interwencja Boga samego. Szczególna interwencja, bo w łonie Maryi ma zamieszkać Syn Boży. Ma zaistnieć człowieczeństwo Boga. Człowiek ma mieć udział w życiu Bożym. Niezwykły splot tego, co ludzkie (humana), z tym, co Boskie (divina). Czy to możliwe?
Możliwe, Maryjo - przekonuje Anioł. A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego (Łk 1, 36-37).
Oto jak Bóg szanuje człowieka! Oby każdy nauczył się takiego szacunku do drugiego człowieka, do drugiego narodu, oby nauczył się szanować jego godność i jego prawa! Tak Bóg postępuje wobec Maryi. Pyta się o zgodę.
I następuje moment, który Jan Paweł II w Tryptyku rzymskim nazywa "przedziwnym zjednoczeniem" (Tryptyk rzymski, s. 23). Bo gdy w łonie niewiasty ma pojawić się nowy człowiek, kiedy nowe życie płynie tam z samego źródła, zza horyzontu mężczyzny i kobiety odsłaniają się dwa cudowne powołania: ojcostwo i macierzyństwo. Dla tego momentu Jan Paweł II znalazł przepiękne określenie: "próg największej odpowiedzialności" (tamże).
Odpowiedzialności za człowieka i za Boga, za to, co ludzkie i za to, co Boskie. Odpowiedzialności, jaką bierze na siebie człowiek, mężczyzna i kobieta... I jaką pragnie dźwigać z człowiekiem Bóg.
U Maryi wyraziło się to w deklaracji: Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa ... Fiat...
A u Boga wyraża się to w Jego cichej asystencji przy człowieku, w tej trosce tak opatrznościowej, w opiece nad człowiekiem, nad światem...
Szybko Maryja doznała tej obecności Boga, gdy poszła do Elżbiety... Ta, która ma rodzić, poszła do tej, która ma rodzić pierwej... Jasnym stało się to, w co już uwierzyła. Jeśli w tak późnym wieku mogła Elżbieta począć dziecko, to nic dziwnego, że i w Jej łonie już jest Syn Boży.
I usłyszała słowa wypowiedziane z natchnienia Ducha: Błogosławionaś Ty między niewiastami i błogosławiony owoc żywota Twojego... (por. Łk 1, 42).
Prawda... U Boga nie ma rzeczy niemożliwych...

Kościół zbiera te pozdrowienia

Kościół zbiera te pozdrowienia... pokolenia przechowują te czcigodne, święte słowa... Uczą się na nich alfabetu wiary, uczą się rozpoznawania szyfru Bożej interwencji w życiu ludzi i narodów, uczą się kultury między ludźmi. Bo wiara kształtowana na wzór Maryi staje się kulturą, przenika obyczaje, wchodzi w codzienne sposoby odnoszenia się jednego człowieka do drugiego.
Człowiek pragnie naśladować Boga, bo odkrywa swoje papiery rodowe: dowiaduje się, że pochodzi nie tylko z ziemi, ale i z nieba. Rozpoznaje w sobie obraz Boży i podobieństwo do Najwyższego. A Bóg cieszy się z tego odkrycia i z pragnienia człowieka, który chce Go naśladować wobec innych ludzi, w geście hojności, wspaniałomyślności, przebaczenia i miłosierdzia.
Bóg daje siłę tym, którzy chcą się do Niego upodobnić i pozwala im się oczyszczać z ludzkich słabości, by to, co jest w nich Boskiego, jaśniało na pokolenia, by było trwałym znakiem obecności Boga w świecie. Tak rodzą się święci, giganci ducha na ziemi, ludzie zachwyceni Bogiem. Pewna karmelitanka z klasztoru w Michelinie, osoba po studiach uniwersyteckich, napisała na obrazku przy ślubach wieczystych Uwiodłeś mnie, Panie... (Jr 20, 7). Tak, pozwalamy się uwieść Bogu i odczuwamy w piersiach żar ognia.
Na przestrzeni wieków było takich ludzi tysiące i miliony, ogromna rzesza entuzjastów Boga, którym Ewangelia paliła usta. Zatrzymajmy się krótko przy sześciu patronach Europy, mistrzach kontemplacji.

cdn.