Człowiek bez przeszłości, zrealizowany przez fińskiego reżysera Aki Kaurismaki, był faworytem na ostatnim festiwalu w Cannes. Ostatecznie został nagrodzony Grand Prix, zaś Złotą Palmę otrzymał Pianista Romana Polańskiego. Fiński reżyser uchodzi za jednego z najbardziej oryginalnych reżyserów europejskich. Realizuje filmy proste formalnie, w których występują dziwaczni bohaterowie, zbuntowani z reguły przeciwko społeczeństwu.
Człowiek bez przeszłości został zrealizowany prostymi, niemal ascetycznymi środkami. Bohaterem jest spawacz, który przyjeżdża do Helsinek w poszukiwaniu pracy. Zostaje napadnięty i ciężko pobity, w wyniku czego traci pamięć. Pomocną dłoń wyciąga do niego kobieta z organizacji charytatywnej.
Mężczyzna nabiera ochoty do życia i akceptuje swą nową sytuację. Jego przeszłość i tożsamość się wyjaśnia, jednakże bohater śmiało patrzy w przyszłość... W tym prostym filmie reżyser odwołuje się do prostych zasad ewangelicznych, jak afirmacja ludzkiej pomocy, miłości i solidarności międzyludzkiej. Akcja jest tu stylizowana na naiwną przypowieść o dobrym człowieku, który dzięki dobroci bliźnich odzyskuje wiarę w życie. Na tle często brutalnego kina współczesnego, przesiąkniętego coraz bardziej niewiarą w pozytywne wartości, film Kaurismaki wyróżnia się skromnością, prostotą i wiarą w podstawowe ludzkie wartości.