Powiedzą niektórzy: przecież to oczywiste, że nie wolno zabijać ludzi. Ale zauważmy, że jednak były i ciągle grożą nam czarne marsze, na których szokują twarze młodych kobiet i mężczyzn z groźnymi błyskami w oczach, żądających prawa do aborcji, wykrzykujących gniewnie hasła o wolności kobiet. Jeżeli ktoś twierdzi, że w zjawisku aborcji nie chodzi o człowieka, to pytam: Wobec tego o co chodzi? Przecież ten „byt” opuszczający łono matki zawsze jest istotą ludzką. Nie będzie to ani pies czy kot, ani żaba – zawsze będzie to człowiek.

Nie jest to zatem problem wiary religijnej, ale sprawa zwykłego ludzkiego doświadczenia. Chodzi o życie istoty ludzkiej, o życie maleńkiego człowieka, który choć jest jeszcze na początkowym etapie swego rozwoju, ma już wszystko, co jest potrzebne do zaistnienia, tylko jeszcze nie do końca doskonałe, bo przecież rozwój człowieka to jeden wielki proces, który trwa latami.

Dlaczego więc ludzie chcą zabijać innych ludzi? Myślę, że nie wszyscy zdają sobie sprawę z tego, co robią i co myślą, na dodatek mamy jeszcze do czynienia z szatańską manipulacją i propagandą, która przekierowuje myślenie człowieka na inne tory: wmawia mu się wielkość równą Bogu i nieograniczoną wolność, de facto równoznaczną ze zwykłą swawolą. Zaistniał także w myśleniu swoisty system tzw. politycznej poprawności, który jako groźna ideologia opanowuje cały świat. To prawdziwy totalitaryzm w wymiarze osobowym, społecznym, a nawet państwowym. Tymczasem jako ludzie mający normalny sposób oceny rzeczywistości o to, co nam wolno, a czego nie wolno, powinniśmy pytać przede wszystkim swoje sumienie. Dla człowieka wierzącego ważna jest dodatkowo religijna ocena sytuacji, czyli zdanie Pana Boga mierzone Dekalogiem i Jezusową Ewangelią. Sprawa zabijania ludzi przed narodzeniem winna być rozumiana także na płaszczyźnie prawa naturalnego.

Aborcja to niszczenie milionów ludzi, to ludobójstwo! Nie wolno nikomu ulegać nawałnicy kłamstwa i zbrodni.

Za tydzień w dodatku „Europa Christi” – pełny tekst Karty Praw Rodziny