Do Aleksandry

Bon Ton

Szanowna Pani Aleksandro!

W zasadzie nie mam trudności w kontaktach z ludźmi, potrafię być otwarty, bywam rzeczowy i wyrażam się jasno. Tego wymaga zresztą moja praca – często muszę się spotykać z różnymi osobami i mam jakby wrodzoną łatwość, popartą pewną praktyką, nawiązywania znajomości i załatwiania spraw. Gorzej jest, gdy przenoszę to na grunt osobisty – wobec bliskich znajomych, krewnych i przyjaciół. Czasem nie akceptuję partnerów bliskich mi osób, nie potrafię wysłuchiwać po raz kolejny tych samych historii, śmiać się wciąż od nowa z tych samych, ciągle powtarzanych kawałów. Nie mogę być szczery w takich sytuacjach, bo mógłbym kogoś urazić, a tego naprawdę nie chcę. Po prostu – zależy mi na Z, choć nie „trawię” jego żony, lubię X, ale jej brata nie potrafię szanować itd., itp. Czy można jakoś temu zaradzić, aby i wilk był syty, i owca cała?
Mariusz

No cóż, takie już jest życie, że nie możemy sobie wybierać otoczenia, które składałoby się z samych osób dla nas miłych i sympatycznych. Bo każdy ma swoje własne gusta i uważa za miłe dla siebie osoby, które niekoniecznie muszą się podobać nam. Cała sztuka współżycia z ludźmi polega na kulturze na co dzień, czyli tzw. savoir-vivrze – umieć (wiedzieć, jak) żyć. Tego uczono kiedyś w domach. Dzieci od małego wiedziały, że osoba starsza pierwsza wyciąga rękę do powitania i pierwsza rozpoczyna rozmowę; że przy stole nie wypada samemu rzucać się na jedzenie, tylko najpierw trzeba podać półmisek sąsiadce lub sąsiadowi; że przez drzwi trzeba przechodzić w określonej kolejności; że na imieniny zaprasza się z odpowiednim wyprzedzeniem; że określone okoliczności wymagają odpowiedniego stroju; że osoba, która telefonuje do nas, kończy rozmowę; że nie krytykuje się osób obecnych, a tym bardziej nieobecnych itd., itp. Takie niepisane zasady ułatwiały kontakty międzyludzkie, a czasem nawet pozwalały bliżej zidentyfikować osoby, z którymi się spotykaliśmy. To były takie małe testy świadczące o poziomie kultury danego człowieka. Teraz to się wszystko zatarło, pomieszało i tylko jeszcze niektóre kolorowe pisma opisują czasem zwyczaje arystokracji, ale jako coś, co jest obecnie najczęściej dziwaczne i śmieszne – choć po cichu jakby im tego zazdrościły. A przecież do każdego człowieka, bez względu na to, kim jest, powinniśmy podchodzić z szacunkiem, mówić prawdę, być grzecznym.

Dziękuję Panu za ten list – może odezwą się inni, którzy zechcieliby zabrać głos na ten temat. I którzy nie są zadowoleni z dzisiejszego poziomu kultury. Co można zmienić, a co warto zaakceptować? Jak coś zmienić, a czego zmienić już się nie da?

Aleksandra