Te trzy słowa wracają do mnie co i rusz, uparcie, w najmniej przewidywalnych momentach. Przeczytałam je dawno temu w „Niedzieli” – był to jakiś okolicznościowy felieton ks. Ireneusza Skubisia. A nawiązywał do sceny z Ewangelii wg św. Jana, gdy doprowadzono Jezusa przed arcykapłana, który dopytywał o Jego nauczanie. Jeden ze sług arcykapłana spoliczkował wtedy Jezusa, na co Ten odrzekł: „Jeżeli źle powiedziałem, udowodnij, co było złego. A jeżeli dobrze, to dlaczego Mnie bijesz?” (J 18, 23). Czyli – jak byśmy dziś powiedzieli – zamiast siły argumentów ów sługa użył argumentu siły. I to od razu, bez ostrzeżenia i wysłuchania racji bitego.

Takie sytuacje znamy z naszego życia. Pewnie dlatego zapamiętałam szczególnie to pytanie, wielekroć powtarzane: „Dlaczego mnie bijesz? Dlaczego – mnie – bijesz?!”. Każdy z nas, potraktowany niesprawiedliwie i krzywdząco, jakże często powtarza w duchu za Chrystusem, zwracając się do swoich braci z żalem i wyrzutem: „Dlaczego mnie bijesz?”. A w podtekście przeważnie jest: przecież nie uczyniłem ci nic złego. A czasem nawet – pomimo że uczyniłem ci tyle dobrego... Dlaczego więc mnie bijesz – słowem, spojrzeniem? Dlaczego stosujesz fizyczną przemoc?

Ktoś powie: słowa nie mogą powodować bólu. A jednak! Potrafimy obrażać się nawzajem, obrzucać oskarżeniami, inwektywami. I to bez przyczyny. Tylko dlatego, że ktoś jest inny niż my, że inaczej myśli. A czy to jest zbrodnia? Czyż nie każdy ma prawo do swojego zdania, swojej opinii? Nie wyrzucimy dziecka z domu tylko dlatego, że się z nami nie zgadza. Powiem więcej – dalej będziemy je kochać. Tymczasem drugiemu człowiekowi odmawiamy tego samego prawa. Prawa do naszej miłości – pomimo wszystko.