Zbliżał się nowy rok szkolny 1963/64. Wydarzenia z lipca i sierpnia budziły niepokój kard. Stefana Wyszyńskiego o przyszłość katechizacji. Stąd też znaczna część obrad 78. Konferencji Plenarnej Episkopatu Polski, która odbywała się w Częstochowie w dniach 27 i 28 sierpnia poświęcona była temu problemowi. Owocem tej dyskusji był cały szereg dokumentów, których aktywnym współredaktorem był Ksiądz Prymas: list pasterski do duchowieństwa "Biskupi polscy do braci kapłanów", odezwa "Do duchowieństwa", odezwa "Do rodziców katolickich", orędzie "O prawie do nauczania religii" oraz wezwanie "Do soborowego czynu dobroci".

Źródłem pierwszego z dokumentów, jak pisali biskupi, były troski, niepokoje i oczekiwania duchowieństwa, wywołane przez wydarzenia w Polsce. W odczuciu Episkopatu najważniejszą przyczną tych trosk była próba wykorzystania Soboru do rozbica jedności Kościoła w Polsce. Komuniści, poprzez posłuszne im środki społecznego przekazu, sugerowali, że polscy biskupi uczestniczący w soborowych obradach prowadzą "politykę antypapieską i antypolską". Episkoapt polski, ich zdaniem, przentował na Soborze opcję zachowawczą i reakcyjną wobec "postępowego" nurtu obu papieży Jana XXIII i Pawła VI oraz Episkopatów Europy zachodniej. Co więcej, była to postawa przeciwna, jak głosili, tym czego oczekiwało "niższe duchowieństwo" i wierni. Przeciwstawianie biskupów i duchowieńśtwa przyjmowało jeszcze inne formy, a jedną z nich - co można przeczytać we wspomnianym dokumencie - jest uzasadnianie wszelkich szykan wobec duchowieńśtwa tym, że " biskupi nie chcą ustąpić".

Wobec tego biskupi postanowili postanowili "niejako usprawiedliwić się" dlaczego ne mogą ustąpić.

Czynimy to - pisali z Jasnej Góry - w formie wewnętrznej - listu do Was, Bracia Kapłani, jako do ludzi dojrzałych pod względem duchowym i obywatelskim. Mimo bowiem licznych głosów rzesz wiernych wszystkie nadużycia, krzywdy i fakty bolesnej dyskryminacji i nietolerancji na razie tego nie czynimy, aby nie wyowłać fali oburzenia i gniewu pod adresem przedstawicieli władz.

Potem następują dwa dłuższe pasusy: przedstawienie faktów i komentarz księży biskupów do nich. Podjęli więc oni takie problemy, jak: działania Urzędu do Spraw Wyznań, likwidowanie niższych semianriów duchownych, prób odbierania budynków należących do wyższych semianriów duchownych, utrudniania czy wręcz uniemożliwiania działania zakonom żeńskim, zwalnia z pracy ludzi przyznających się do wiary w Chrystusa, utrudnianie nauczania religii, ograniczenia nakładane na prase i wydawnictwa katolickie, w końcu obciążenia materialne nakałdane na Kościół.

Wobec tej sytuacji księża biskupi przypomnieli powołanym do służenia ludziom, że:

W każdej chwili i w każdej potrzebie winniśmy być do dyspozycji ludu, bronić jego praw, jego wolności i godności, informować go o wszystkich potrzebach i wydarzeniach, nie być dla niego "niemym psem", jak mówi prorok Izajasz. Ale też należy mieć odwagę do powiedzenia mu prawd przykrych i bolesnych, do udzielenia nagany za tolerowane wady czy do sprostowania błędów. [...] Kapłan, któy daje swoim stylem życia dobry przykład, ma prawo do powiedzenia wszystkiego, a oni wszędzie od kapłana mającego autorytet morlany przyjmują wszelką prawdę, nawet tę, która boli i szczypie jak sól!