Święty Łukasz opowiadając o najważniejszych wydarzeniach z dzieciństwa Jezusa, wspomina o przyniesieniu Go do świątyni w Jerozolimie. Dzieje się to po upływie czasu przeznaczonego na oczyszczenie Maryi i Józefa po narodzinach dziecka. Dlaczego w ogóle była potrzeba oczyszczenia? Tajemnicę poczęcia życia i narodziny uważano za rzecz świętą. Z tej racji uczestniczący w tym akcie zobowiązani byli do przejścia czasu oczyszczenia, by po nim powrócić do codziennego życia w społeczności. Życie ludzkie stanowiło najcenniejszy dar od Boga dany człowiekowi. Przecież pierwsze błogosławieństwo, jakie Bóg dał ludziom, którego nie cofnął, to dar płodności. Zgodnie z zamiarem Stwórcy służył on temu, by ludzkie życie się rozwijało, aby człowiek zaludniał ziemię daną mu przez Boga. Choć poczęcie Jezusa miało nadprzyrodzony charakter, Maryja i i św. Józef byli posłuszni religijnemu prawu.

W chwili, gdy zagrożone było biologiczne istnienie narodu wybranego w Egipcie, Bóg stanął w jego obronie. Nie tylko sprzeciwił się zbrodniczym zamiarom faraona, ale też wyzwolił Hebrajczyków z niewoli. Działo się to w noc, podczas której anioł śmierci przeszedł przez Egipt, zabijając wszystko, co pierworodne. Omijał jedynie domy Hebrajczyków naznaczone na polecenie Boga krwią zabitego baranka. Na pamiątkę tego wydarzenia Izraelici mieli ofiarować Bogu wszystko to, co pierworodne. Dotyczyło to zarówno zwierząt, jak i pierworodnych synów. Była to własność Boga. W przypadku zwierząt składano je w ofierze. Wyjątkiem był osioł, gdyż był on zwierzęciem nieczystym. Zamiast niego ofiarowywano lub zabijano jagnię, ale zwierzęcia nie składano na ołtarzu. W przypadku pierworodnych synów dokonywano wykupienia. W ich miejsce lewici podejmowali służbę świątynną.

Przeznaczenie dla Boga pierworodnego syna tłumaczy się mianem poświęcenia. Dosłownie w tekście Biblii jest on określany jako święty. Oznacza to kogoś, kto jest oddzielony od spraw codziennych i ściśle związany z Bogiem, który jest Święty – inny niż wszystko to, co składa się na materialne życie człowieka. Tym samym pierworodny jest znakiem Boga, Jego obecności i Jego niezwykłego działania w dziejach ludu Bożego. Każdy pierworodny jako poświęcony przypominał, że troska Boga o życie Izraela okazana w Egipcie nie przeminęła. Jednocześnie był on znakiem, że ten lud ma służyć Bogu i być świadkiem Jego obecności przez życie zgodne z Bożymi przykazaniami.

Dodajmy jeszcze jedno – Jezus, którego poświęcenie Bogu w świątyni ukazuje św. Łukasz, zostanie przez ewangelistę przedstawiony jako potomek Adama. To znaczy, że jest On pierworodnym całej ludzkości. Jego ofiarowanie zapowiada wyzwolenie wszystkich ludzi z jarzma grzechu i śmierci. On jako pierwszy wszczepi w rodzaj ludzki utraconą świętość. Podkreślają to słowa starca Symeona, który po poświęceniu Jezusa w świątyni nazywa go Światłem na oświecenie pogan i chwałę ludu Izraela.