Wszystkimi skarbami hojnie dzielą się z każdym przybyłym norbertanki – obecne tutaj od niemal ośmiuset lat. Jubileusz 900 lat istnienia Zakonu Norbertańskiego z Prémontré, obecnie przeżywany, jest najlepszą okazją, aby poznać to wyjątkowe miejsce pulsujące modlitwą i życiem duchowym.

Św. Norbert był znaczącą postacią w historii kościoła w XII wieku. Był biskupem Magdeburga i kanclerzem ówczesnego Cesarstwa, wybrał życie zakonne. Jego przykład życia i świętości znalazł wielu naśladowców, a Zakon Norbertański rozpowszechniał się na całą Europę i Bliski Wschód.

– Tak naprawdę to norbertanie byli pierwszym w historii zakonem kaznodziejskim. Św. Dominik, który założył wiek później znany zakon kaznodziejski, pobierał najpierw edukację u norbertanów i przejął od nich biały habit, który dziś jest strojem papieskim – przypomina przeorysza s. Faustyna Maria Przybysz.

Za klasztorną kratą, ale w sercu świata

Najważniejsze elementy z misji i charyzmatu św. Norberta, którymi siostry pragną się dziś dzielić ze światem to: umiłowanie i odnowa szczególnego szacunku do liturgii świętej, zwłaszcza do Mszy św. i Najświętszego Sakramentu. – Każdego dnia szczególnie uroczyście celebrujemy liturgię świętą poprzez śpiew wszystkich godzin liturgicznych na nasze wielowiekowe norbertańskie melodie chorału gregoriańskiego. Mamy także całodzienną adorację Najświętszego Sakramentu. Pielęgnujemy szczególny kult Matki Bożej, zwłaszcza w tajemnicy Jej Niepokalanego Poczęcia. Bardzo istotna jest także miłość Kościoła – mówi.

Rytm życia imbramowickich norbertanek (wspólnota liczy 9 sióstr) nie zmienił się wiele przez stulecia. Zwyczajne obowiązki i zajęcia przeplata modlitwa wspólnotowa w intencjach Kościoła, świata i osób, które nadsyłają prośby o nią. Na modlitwie siostry spędzają ok. sześciu godzin dziennie, jest ona sercem każdego dnia. Na co dzień norbertanki zajmują się szyciem, haftowaniem i pracami artystycznymi, obecnie na użytek wspólnoty i świątyni. Wykonują także wszelkie prace związane z utrzymaniem kościoła, klasztoru i ogrodu. Znajdują również czas na wspólną rekreację, korzystając z piękna natury i przyrody w ogrodzie, który roztacza się wokół klasztoru.

– Pozornie wydawać by się mogło, że takie życie to ucieczka od świata. Jednak nic bardziej mylnego – tłumaczy przeorysza. – Oddzielenie poprzez ścisłą klauzurę papieską z kratą w żadnym wypadku nie odznacza ucieczki od problemów świata. Wręcz przeciwnie, czerpiąc z nieskończonych źródeł liturgii płynących z przebitego Serca Chrystusa Cierpiącego i Zmartwychwstałego, pragniemy być ukrytymi kanałami Bożej łaski dla wszystkich naszych sióstr i braci trudzących się w świecie. Poprzez nasze ukrycie i odsunięcie od własnych trosk doczesnych tym głębiej przeżywamy na modlitwie problemy i dramaty innych osób, obejmując także wszystkich tych, których nie znamy, a którzy wedłg wiedzy Pana Boga potrzebują szczególnego wsparcia – wyjaśnia siostra Przybysz.

Słynna szkoła i działalność patriotyczna

Klasztor imbramowicki ufundowany został ok. 1226 r. przez biskupa krakowskiego Iwona Odrowąża. W Polsce istniało 16 opactw. Od XVI wieku klasztor był miejscem szerzenia kultury chrześcijańskiej i działalności społecznej i edukacyjnej. W szkole sióstr norbertanek kształciły się córki pierwszych rodzin w kraju, ale i ubogie panienki utrzymywane przez norbertanki. Sława tej szkoły uwieczniona została np. w powieściach Stefana Żeromskiego.

Pod zaborami klasztor stał się głównym przedmiotem nienawiści zaborców. Siostry były ogołacane z dóbr klasztornych, zakazano im również przyjmować kandydatek do nowicjatu. Same, znajdując się na skraju egzystencji, wykazywały się heroiczną odwagą i postawą miłosierdzia, ratując życie wielu ludzi i dając schronienie powstańcom. Dla dobra i wolności ojczyzny siostry przeznaczały kosztowności klasztorne na cele obronności kraju. W czasie okupacji norbertanki udzielały różnych form pomocy okolicznym mieszkańcom, Żydom i władzom konspiracyjnym, za co klasztor otrzymał Złoty i Srebrny Krzyż Zasługi.

Teatr i dom rekolekcyjny

Który inny klasztor kontemplacyjny może się pochwalić własnym teatrem? Norbertanki taki właśnie mają. Dzięki współpracy z grupą chrześcijańskich aktorów krakowskich przy klasztorze zawiązała się Grupa Teatralna im. ksieni Zofii Grothówny. W odremontowanym i zaadoptowanym budynku tzw. Spichlerzu Kulturalnym św. Norberta aktorzy prowadzą dla młodzieży i dzieci warsztaty artystyczne. Przygotowują z nimi okolicznościowe przedstawienia. Pod auspicjami klasztoru prowadzony jest również dom rekolekcyjny „Getsemani”, który służy przybywającym pielgrzymom i gościom odbywającym tutaj rekolekcje zamknięte i dni skupienia. Są też konferencje i spotkania kulturalne. Dom powstał w budynku dawnej szkoły klasztornej. Zdewastowane w czasach komunistycznych pomieszczenia spichlerza i dawnej szkoły zostały w pełni odrestaurowane dzięki wsparciu dotacji zewnętrznych i ofiarodawców prywatnych.

Kult Pana Jezusa Cierpiącego

Od dziesięcioleci trwają prace w kompleksie klasztornym, odzyskanym w 1992 r., a efekty są zadziwiające. Zespół klasztorny z kościołem Świętych Apostołów Piotra i Pawła to dzieło słynnego architekta Kacpra Bażanki. Powstał staraniem matki Zofii Grothówny, która dźwignęła kościół i klasztor z ruiny po pożarze w 1710 r. W klasztornej świątyni odbiera cześć wizerunek Chrystusa Cierpiącego z XVII wieku. 30 listopada 2003 r. bp Kazimierz Ryczan podniósł tutejszy kościół klasztorny do rangi regionalnego sanktuarium Męki Pańskiej. Norbertanki od wielu lat troszczą się o potrzeby duchowe czcicieli Pana Jezusa Cierpiącego, którzy nadsyłają wiele próśb o modlitwę. Prowadzą z nimi stałą korespondencję, udzielają im duchowego wsparcia i zanoszą modlitwy w ich intencjach. O wielu łaskach i cudach można przeczytać na stronie internetowej. –Myślę, że takim nowym cudem jestem ja – bo już nie powinnam żyć z rakiem w stadium zaawansowanym z rozsiewem wewnętrznym… a zniknęło wszystko i wyniki mam super… – wyznaje siostra przeorysza Faustyna.

Centralne uroczystości jubileuszowe

Odbywały się w Imbramowicach 6 czerwca z udziałem bp. Jana Piotrowskiego. W homilii wspominał założyciela św. Norberta. Zwrócił uwagę na jego ogromną cześć do Eucharystii. Podkreślał, że Eucharystia „uczyniła św. Norberta świętym i nieśmiertelnym. Choć wysokie urodzenie św. Norberta stanowiło drogę do świeckich sukcesów, wybrał on jednak życie zakonne. Nawiązał również do trwającego Roku Eucharystii i podkreślał, że tylko dzięki Eucharystii chrześcijanin wzrasta duchowo, umacnia swoją tożsamość i jest świadkiem wiary”. Tłumaczył, że „Msza św. jako zgromadzenie i ofiara odkupieńcza Jezusa Chrystusa jest czasem spotkania wspólnoty Kościoła z Jezusem Chrystusem, czasem umocnienia wiary, nadziei i miłości”. Nie można rezygnować z tak wielkiego daru. – Dzięki Eucharystii Jezus Chrystus – Pan nasz i Odkupiciel – jest z nami na zawsze – mówił. Na pamiątkę jubileuszu biskup poświęcił monstrancję i krzyż misyjny na placu przykościelnym. Oprawę uroczystości wzbogaciła obecność Strażackiej Orkiestry Dętej.