Przed 46 laty, 1 października 1975 r. na pierwszy rok w Seminarium Lubelskim stawiło się 64 kandydatów. W tej liczbie byli też klerycy kapucynów, marianów i dwaj oazowicze. Rozpoczęła się seminaryjna formacja. Uniwersytetem kierował o. prof. Albert Krąpiec, dominikanin. Rektorem Wyższego Seminarium Duchownego był ks. prof. Franciszek Greniuk, ojcem duchownym – ks. dr Józef Zbiciak, wicerektorem – ks. dr Stanisław Wachowski, prefektem, następnie wicerektorem – późniejszy biskup ks. prof. Jan Śrutwa, prefektem – ks. dr Czesław Krakowiak (późniejszy prof.), ekonomami – ks. prof. Józef Bazylak i ks. dr Czesław Szczęsny. W późniejszych latach przybyli ks. prof. Edward Walewander i ks. dr Stanisław Mojek.

Modlitwa i praca

Mieliśmy szczęście studiować pod okiem wielkich sław naukowych, tj.: ks. prof. Czesław Bartnik, ks. prof. Kazimierz Łukaszczyk, ks. prof. Edward Kopeć, ks. (wtedy) dr Janusz Nagórny (późniejszy profesor). Hasło Ora et labora wyznaczało rytm kolejnych dni. Kształtowały się nasze zainteresowania, poszerzała wiedza, obycie. Nie była nam obca fizyczna praca, również ta w gospodarstwie seminaryjnym w Dysie. Jeden z naszych kolegów do 5. roku trenował judo – i to z sukcesami, przez trzy kolejne lata był mistrzem regionu. Styl seminaryjnego życia przejmowaliśmy od starszych kolegów, a młodsi uczyli się od nas. Tak powstały więzi przyjaźni, które trwają do dziś. Łączy nas Kapłaństwo Chrystusa, jedno dzieło, jakim jest praca na niwie Pańskiej.

Dar i Tajemnica

Bardzo szybko minęło sześć lat. Przyznam, że dobrze się czułem w seminarium.

Z 64 przyjętych na pierwszy rok studia ukończyło 22 i tyluż samo przyjęło święcenia kapłańskie. Pierwszy – 4 kwietnia 1981 r. w Przemyślu grekokatolik ks. M. Bundz, z rąk abp. Mirosława Lubaczewskiego, następnie piszący te słowa – 13 czerwca o godz. 17 w konkatedrze lubaczowskiej z rąk bp. Mariana Rechowicza, pozostałych dwudziestu – 14 czerwca w katedrze lubelskiej wyświęcił bp Bolesław Pylak.

Po czterdziestu latach kapłaństwa bilans wygląda następująco. Jeden z wyświęconych w pierwszym roku kapłaństwa odszedł z naszych szeregów. Zmarło sześciu księży w kolejności: Roman Wach, Jan Pokrywka, Franciszek Buchajczuk, Krzysztof Jeżyna, Zbigniew Borowski, Henryk Borzęcki na COVID. W archidiecezji lubelskiej pracuje 12 kapłanów: Antoni Buczyński, Jan Domański, Andrzej Dudziński, Stanisław Gałat, Wojciech Jaroszyński, Jerzy Latawiec, Jerzy Muciek, Krzysztof Stola, Stanisław Zając. W diecezji zamojsko-lubaczowskiej czterech – księża: Wiesław Banaś, Waldemar Kostrubiec, Henryk Pokora, Ryszard Wróbel. Dwóch pracuje w USA.

Wielkość daru

Podaję to wszystko, aby sobie i wam uzmysłowić wielkość otrzymanego daru. W ciągu tych czterdziestu lat każdy z nas odprawił ponad 15 tys. Mszy św. Nie sposób zliczyć wygłoszonych kazań, nauk, konferencji, rekolekcji, wykładów, godzin spędzonych w konfesjonale, ochrzczonych dzieci, pobłogosławionych małżeństw, przygotowanych do pierwszych spowiedzi i Komunii św., doprowadzonych do bierzmowania, odprawionych pogrzebów. Czterdzieści lat kapłaństwa zdobią także nowo wybudowane i odremontowane obiekty sakralne, troska o zachowanie dziedzictwa narodowego.

Warto o tym pamiętać zwłaszcza dzisiaj, gdy na różne sposoby usiłuje się przedstawiać obraz kapłana w sposób karykaturalny. Warto pamiętać, że kapłan jest darem Boga dla ludzi i trzeba za ten dar dziękować i modlić się o nowe powołania, aby i w przyszłości kapłani byli wśród nas.