Określenie Jezusa: „Święty Boga” (tłumaczone także: Święty Boży) na kartach Ewangelii pojawia się trzykrotnie. W przekazach św. Marka i św. Łukasza wypowiada je w synagodze w Kafarnaum człowiek opętany (por. Mk 1, 24; Łk 4, 34). U św. Jana pojawia się ono w ustach św. Piotra (por. J 6, 69). Pierwszy epizod wiąże się z przeciwstawieniem sobie dwóch osób: opętanego, a właściwe złego ducha, który nim owładnął, i Jezusa. Diabeł, zanim podkreśli, że wie, iż Jezus jest Świętym Boga, powie: cóż mamy wspólnego ze sobą? Jezus natomiast nakazuje mu milczenie i wyrzuca go z człowieka. Inny charakter ma epizod odnotowany w tekście Janowym. Wiąże się on z wyznaniem wiary złożonym w imieniu uczniów przez św. Piotra. Apostoł czyni to w chwili, gdy wielu idących za Jezusem opuszcza Go. Gorszą się mową, w której Jezus zapowiedział, że da swoje Ciało i Krew jako pokarm na życie wieczne.

W Biblii słowo „świętość” wiąże się ze sferą oddzieloną od ludzkiej codzienności. Jest to rzeczywistość związana z Bogiem. W przestrzeni materialnej oznacza obszar naznaczony Jego obecnością. Takim była wydzielona część Świątyni w Jerozolimie, do której mógł wchodzić jedynie arcykapłan. Mianem „świętych” określano księgi zawierające słowo Boga. W przypadku ludzi termin ten określał tych, którzy żyli w zażyłości i przyjaźni z Bogiem. Jak Mojżesz czy prorocy pełnili nadaną przez Niego misję. Byli ludźmi, których Bóg uświęcił, czyli obdarzył swą mocą i oddzielił od zła. Określenie Jezusa jako „Świętego Boga” oznacza tym samym, że jest On bliski Bogu. Pełni Jego wolę. Nie ma w Nim żadnej niedoskonałości. Przez Niego można się zbliżyć do Boga. Zwrot „Święty Boga” w ustach ucznia Jezusa stanowi wyznanie, że przez Niego tu, na ziemi, człowiek doświadcza najgłębszej bliskości Boga. Jak arcykapłan, wchodząc do najświętszego miejsca w Świątyni, pośredniczył w spotkaniu ludzi z Bogiem, tak Jezus pośredniczy w ich spotkaniu ze świętością Boga.

Owo pośrednictwo ma jednak zupełnie inny charakter. Nie jest bowiem jedynie pośrednictwem człowieka. W przypadku Jezusa mamy do czynienia z pośrednictwem Syna Bożego, gdyż św. Jan Ewangelista używa określenia „święty” zarówno w stosunku do Jezusa, jak i do Boga Ojca oraz do Ducha Świętego. Takie połączenie wskazuje na jedną, Boską naturę tych trzech Osób. Teologowie określili ową prawdę terminem „Trójca Święta”. Słowo „święty” łączył z Boską naturą Jezusa również św. Łukasz. Podkreśla to w opisie zwiastowania, gdy anioł Gabriel oznajmia, iż Święte, które zrodzi się z Maryi, „będzie nazwane Synem Bożym” (Łk 1, 35). Tym samym określenie Jezusa zwrotem „Święty Boga” wskazuje, że ten, kto spotyka Jezusa, spotyka samego Boga. Jezus jest źródłem świętości, którą jest Bóg. Wiąże się ona zarówno z doskonałością ludzkiego postępowania, jak i z nieprzemijającą pełnią życia, a Jezus uświęca tych, którzy wzorem św. Piotra wyznają wiarę w Niego. Uświęca – to znaczy udoskonala i obdarza życiem wiecznym, które ma w sobie.