Weszliśmy w czas Wielkiego Postu. Czas nawrócenia i pokuty. To wyjątkowa okazja do przeanalizowania własnego życia i udzielenia sobie odpowiedzi na fundamentalne pytania. Jaki jest sens mojego życia? Co w moim życiu jest najważniejsze? Co w nim należałoby zmienić?

Wielki Post to czas kontemplacji. W Słowniku Wyrazów Obcych czytamy, że kontemplacja (z łac. contemplatio, fr. contemplation) to pogrążenie w myślach, rozmyślanie, rozpamiętywanie, medytacja oraz przyglądanie się czemuś w skupieniu. W tym miejscu należy uświadomić sobie, jak wielkie znaczenie w naszym ziemskim życiu odgrywa cisza. Jak mało miejsca ona w tym życiu zajmuje. Jest w błędzie ten, kto twierdzi, że jedyną i główną przyczyną takiego stanu rzeczy jest brak czasu (czy często brakuje go nam na oglądanie telewizji?). Cisza bowiem - jako siostra samotności (w tym przypadku z wyboru) - z natury swojej jest bardzo wymagająca. Aby się w niej w pełni zatopić należy z czegoś zrezygnować lub coś poświęcić. A przede wszystkim należy zadać sobie trud (nie rzadko wymaga to również odwagi) dotarcia do swojego wnętrza, do najdalszych zakątków własnej duszy i własnego sumienia. Mówi się, że cisza w specyficzny sposób otwiera ludzkie oczy, pozwalając tym samym dostrzec to, co dotychczas było niewidoczne, niewidzialne. I to jest prawda. Bowiem czy biegnąc można dostrzec krople deszczu na delikatnych płatkach róży? Czy można podziwiać śpiew ukrytego w zaroślach słowika, stojąc obok włączonego silnika? To naprawdę jest również bardzo ważne. Choćby z tej przyczyny, że owe doświadczenia i przeżycia - z pozoru bardzo błahe - pozwalają nam zbliżyć się do Największej Prawdy.

Cisza jest najtrwalszym fundamentem dobrej modlitwy. Ralph Martin, jedna ze znaczących postaci w światowym ruchu odnowy charyzmatycznej, pisze: "Dobrze jest trwać w milczeniu przed Panem. Czasami to milczenie jest dziełem Ducha w nas... Możemy tak trwać w milczeniu przez cały czas modlitwy: nie jest to głuche milczenie pustki lub snu, to milczenie wypełnione Bożą obecnością".

Trwajmy więc w milczeniu wpatrzeni w Krzyż, na którym zawisło ciało Zbawiciela.