Kościół, kaplica, świątynia to nie tylko dom Boga i ludu Bożego. Święta przestrzeń bogata jest w symbole i znaki. Ona sobą mówi. Nawet wtedy, gdy nie jest w niej sprawowana liturgia, święta przestrzeń głosi Boga. 11 lutego bp Paweł Socha poświęcił kaplicę w Domu Duszpasterstwa Chorych Stowarzyszenia Cichych Pracowników Krzyża w Głogowie. Trzy newralgiczne miejsca kaplicy, których znaczenie zostało podkreślone przez płaskorzeźby autorstwa prof. Czesława Dźwigaja, przybliżają nas do tajemnicy ludzkiego cierpienia widzianego w Bożej perspektywie. Są nimi ambonka, ołtarz i tabernakulum.

Na cokole ambonki o dwóch nierównych pulpitach - anioł. W jego rękach jest księga Ewangelii, na fałdach szaty ma wypisane imiona Ewangelistów, zaś jego skrzydła zdają się podpierać pulpity ambonki. To oczywiście anioł zwiastowania. Trzymający w rękach Dobrą Nowinę przypomina, że człowiek i Bóg dają się w pełni zrozumieć tylko w perspektywie Bożego słowa. Tylko w takiej perspektywie można próbować pojąć zbawienie. Jest jeszcze coś szczególnego w tej anielskiej postaci. To przecież anioł fizycznie zdeformowany. Trudno nie dostrzec dysproporcji między jego skrzydłami. Ale ta dysproporcja, ta - chciałoby się powiedzieć - "anielska niepełnosprawność" wcale nie zdaje się przeszkadzać. Mimo tego jest w niej jakaś harmonia. Jak w cierpiącym, chorym, niepełnosprawnym człowieku, którego piękno zgoła inne jest od klasycznego.

Płaskorzeźba umieszczona w ołtarzowej podstawie prowadzi nas jeszcze dalej. Teraz stajemy się uczestnikami misterium Emaus. Przy stole wieczerzy Jezus i dwaj uczniowie, którzy rozpoznali Go przy łamaniu chleba. Ale zanim Go rozpoznali przebyli z Nim dość długą drogę, podczas której Pisma im wyjaśniał, a im samym pałały serca. Spotkanie w Emaus ze Zmartwychwstałym Panem rozjaśnia tajemnicę cierpienia i Bożej w nim obecności. Chrystus Pan przychodzi z pomocą apostołom doznającym cierpienia po Jego śmierci. Przychodzi do nich najpierw z darem towarzyszenia w drodze, darem - jak pokazuje ta podróż z Jerozolimy do Eamus - często niezauważalnym. Następnie przychodzi do nich ze słowem pociechy i wyjaśnienia, by w końcu stać się dla nich pokarmem, źródłem mocy i siły.

Ks. prał. Luigi Novarese - założyciel Stowarzyszenia Cichych Pracowników Krzyża pragnął, by czynny apostolat chorych ogarnął cały świat, marzył o światowej unii chorych. Ta myśl Sługi Bożego znalazła swój plastyczny wyraz w rzeźbie okrywającej tabernakulum. W wielkie serce zwieńczone krzyżem - znak Bożej miłości wpisana została kula ziemska. W tle promienie przenikające coś, co przypomina krzak gorejący z czerwoną wieczną lampką. To znaki tajemniczej obecności Boga, który niegdyś objawił się Mojżeszowi pod postacią palącego się krzewu, a dziś nie przestaje się objawiać pod postacią chleba. Poniżej tabernakulum apokaliptyczny i zarazem paschalny Baranek siedzący na zapieczętowanej księdze. W jego tle krzyż i chorągiew zwycięstwa - symbole raz jeszcze przypominające tajemnicę zjednoczonego z Bogiem cierpienia, cierpienia, które przez krzyż staje się sensowne, a przez zmartwychwstanie - zostaje się na zawsze pokonane.