"Tu w tym mieście Wadowicach wszystko się zaczęło. I życie się zaczęło, i szkoła się zaczęła, i studia się zaczęły, i teatr się zaczął, i kapłaństwo się zaczęło." Tak swoją podróż sentymentalną do lat dziecinnych i młodzieńczych, domu rodzinnego i swoich przyjaciół rozpoczął Jan Paweł II w Wadowicach w czasie VII Pielgrzymki do Ojczyzny w 1999 r. To właśnie w Wadowicach 18 maja 1920 roku przyszedł na świat Karol Wojtyła - dzisiaj Namiestnik Kościoła. Dotychczas dzień urodzin Ojciec Święty spędzał na modlitwie i spotkaniach z przyjaciółmi, osobami bliskimi jego sercu. W dzień 80-tych urodzin Jana Pawła II liczba jego przyjaciół znacznie się powiększyła. Przykładem jest tutaj urodzinowy koncert w Wadowicach. W Watykanie był to dzień wolny od pracy natomiast ONZ uczcił go pokazując film podsumowujący jego niezwykły pontyfikat. Także Lublin - miasto związane z Papieżem poprzez Katolicki Uniwersytet Lubelski uczcił ten dzień uroczystą sesją zorganizowaną przez Instytut Jana Pawła II.

Pierwszym punktem w programie sesji była konferencja prasowa z rzecznikiem Stolicy Apostolskiej i Ojca Świętego - dr Joaquinem Navarro-Vallsem - lekarzem psychiatrą i dziennikarzem. Podczas spotkania z przedstawicielami lubelskich mediów dr Navarro-Valls wytłumaczył dlaczego w tak ważnym dniu jest poza Watykanem. Według niego KUL zapisał się tak głęboko w biografii Jana Pawła II, że przyjeżdżając tutaj w dzień jego urodzin czuje, że jest bliżej Ojca Świętego, niż gdyby pozostał w Rzymie. Podczas konferencji opowiadał on o trzeciej tajemnicy fatimskiej, najtrudniejszych i najważniejszych chwilach pontyfikatu Ojca Świętego, jego trosce o człowieka i głoszonej przez niego wizji Kościoła otwartego. Fascynacja mediów osobą Ojca Świętego wynika, według jego rzecznika, z umiejętności posługiwania się przez Papieża symbolami, zgodności tego co głosi z tym jak żyje oraz przesłania, które niesie każdemu człowiekowi: "jesteś kimś więcej niż ci się proponuje". Przyznał także, że zdaje sobie sprawę jak szczęśliwym jest człowiekiem, pracując z Piotrem naszych czasów i z jaką odpowiedzialnością wiąże się bycie naocznym świadkiem tego pontyfikatu.

W godzinach popołudniowych dr. Joaquin Navarro-Valls wygłosił w auli kard. Stefana Wyszyńskiego referat "Papież Pielgrzym na drogach świata". Starając się wytłumaczyć fenomen papieskich podróży przytoczył pewną anegdotę. W styczniu 1980 roku w jednej z rzymskich parafii jedenastoletni chłopiec zapytał Jana Pawła II: & quot;Ojcze Święty, dlaczego ciągle jeździsz po świecie". Odpowiedź Papież była krótka, ale bardzo treściwa: "Papież tak dużo jeździ, bo nie cały świat jest tutaj". Oznacza to, że nie wszystkie problemy tego świata są określone przez te same parametry kulturalne, intelektualne i moralne. Odległość grozi tym, że adresatem jego przesłania nie byłby indywidualny człowiek, ale abstrakcyjna ludzkość. Papież powinien rozmawiać z każdym konkretnym człowiekiem, dlatego czyni wszystko, aby być blisko całego świata, podróżuje, aby być z każdym. Według dr Navarro-Vallsa "Istotą tych podróży jest to, że w osobie Papieża widzialna staje się rzeczywistość Kościoła, rzeczywistość Tajemnicy. W centrum ikonografii podróży tego pontyfikatu obecny jest Papież, ale to nie jego osoba jest jej centrum: w centrum znajduje się znak większej Rzeczywistości, którą on przybliża, czyniąc ją niemal dotykalną". Kończąc swoją refleksję nad Papieżem Pielgrzymem powiedział jak my wszyscy możemy pomóc Ojcu Świętemu w propagowaniu & quot;nowej ewangelizacji" - "cywilizacji miłości". Byłby to najlepszy prezent urodzinowy dla Papieża, nie tylko w tym szczególnym dniu, ale w każdej chwili jego apostolstwa. Przestrzegł też przed tylko zewnętrznym poparciem dla przesłania Jana Pawła II - podziwem i wzruszeniem pod wpływem jego słów i obecności. Ważniejsze i cenniejsze jest słuchanie go i wypełnianie w życiu codziennym. & quot;Postać i dzieło Jana Pawła II budzą podziw, ale nie może on być jedynie przedmiotem naszego podziwu. Z perspektywy wiary podziw jest tylko częścią drogi, a dokładniej tej osobistej drogi, która swe dopełnienie może znaleźć jedynie we współuczestnictwie w jego zadaniu i w towarzyszeniu jego modlitwie. Myślę, że czasami modlitwa za Papieża, co do którego nie wie się, w jakim kierunku geograficznym lub ludzkim kieruje się modlitwa, może być trudna. Być może trzeba się wówczas modlić w ten sposób: "Panie, proszę Cię o to, o co On Cię prosi, o to samo, o co On w tej chwili się modli". Sądzę, że postępując w ten sposób można być pewnym, że towarzyszy się mu myślą i sercem w jego pielgrzymowaniu po drogach świata" .

Drugą część uroczystej sesji stanowiła koncelebrowana w kościele Akademickim Msza Św. dziękczynna za 80 lat życia Jana Pawła II naznaczonego charyzmą z udziałem Rektora KUL ks. prof. Andrzeja Szostka, bp Mieczysława Cisły, licznych kapłanów, pracowników i studentów KUL, której przewodniczył Metropolita Lubelski - abp Józef Życiński.

W homilii Ksiądz Arcybiskup porównał Ojca Świętego do Bożego Odysa, prowadzącego łódź Piotrową w stronę Itaki, którą określa najwyższy kapłan Jezus Chrystus. Wskazał też na zdumiewającą moc jego przesłania. W wieku wielu fałszywych proroków, nawołujących do różnego rodzaju rewolucji tylko on - samotny Prorok niesie nadzieję, idzie pod prąd modnych deklaracji, potrafi nieść wyzwolenie duchowe z pesymizmu, stereotypów i uprzedzeń. Istotą tej osobowości zmieniającej świat, fascynującej nie tylko Polaków i katolików jest zakorzenienie Ojca Świętego w modlitwie oraz uczynienie ze swojego cierpienia normalnego składnika swej posługi. Jego przesłanie nadziei jest tak wymowne ponieważ wyrasta z modlitewnej więzi z Chrystusem i doświadczenia bólu. W świecie kryzysu kultury i braku autorytetów jest on nauczycielem, który przybliża nam rysy Chrystusa. Pełen naturalności, daleki od aktorskich zachowań Papież - poeta i filozof nie zmienił się pod wpływem najwyższej funkcji w Kościele, zachował piękną osobowość, którą zachwyca codzienny wschód słońca. To sprawia, że my współcześni możemy być świadkami, co może jeden człowiek i co może świętość - jak bardzo może przemieniać świat i kulturę.