Na ten wspólny nurt złożyło się kilka pielgrzymich członów: z Andrychowa, Bielska-Białej, Czechowic-Dziedzic, Cieszyński i Oświęcimia. W tym gronie znalazła się 25-osobowa grupa z Węgier, którą prowadził salwatorianin ks. Krzysztof Miklusiak i ponad 70-osobowa grupa rowerzystów z Andrychowa. – To moja ósma pielgrzymka. Pierwszy raz odważyłem się na to, jak miałem 50 lat. Ten wiek to taki punkt zwrotny, gdzie trzeba przemyśleć swoje życie. Później się przyzwyczaiłem. Z Polakami najczęściej komunikuję się za pośrednictwem tłumacza google. Nie jest on jednak zbyt religijny, bo często udaje mu się wplatać w zdania różne „pieprzne” słowa – mówi z uśmiechem Tibor Weeber.

Przy jasnogórskim szczycie Mszę św. dla pielgrzymów odprawił bp Roman Pindel, który w kazaniu przypomniał słowa abp. Józefa Bilczewskiego skierowane do paulinów, by „słuchali codziennie Maryi, która mówi, by kochali Boga bardziej niż inni, a wszystko w tym celu, aby kolejne pokolenia narodu nabierały życia przy sercu Królowej Polski”. – My też przybywamy tu w naszym pokoleniu, aby zgodnie z życzeniem Arcybiskupa nabierać życia przy sercu Królowej Polski. Przybywamy dziś i zamierzamy wciąż przybywać – powiedział hierarcha. W czasie uroczystości przywołano zasługi metropolity lwowskiego dla Jasnej Góry. To dzięki jego staraniom Pius X wydał zgodę na nowe korony dla Czarnej Madonny, po kradzieży z 1906 r., oraz zezwolił na wprowadzający do Litanii Loretańskiej wezwanie „Królowo Polski, módl się za nami” i dedykowanie 3 maja Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski. – Chcemy wrócić do naszych parafii, domów, miejsc pracy, szkół z Bożą sprawą. Aby Bogiem silni, innym Boga dawać – mówił ks. Damian Koryciński, główny koordynator pielgrzymki. O oprawę muzyczną uroczystości zatroszczyła się kapela Mała Jetelinka z Jaworzynki.

Młodzi się nie wstydzą

– Jak widzę ludzi, którzy są pozytywnie zakręceni i zakochani w Panu Bogu, idą do Matki Bożej, to jest super. Spotykamy tutaj rówieśników, którzy mają takie same wartości co my i chcą ofiarować swój czas, aby być bliżej Boga – wyjawia Kasia Markiel ze Starej Wsi, od 11 lat zaangażowana w Ruch Światło-Życie. – Nie miałem do dyspozycji tyle dni, aby pójść na pielgrzymkę wrocławską, więc wybrałem bielską. Motywowała mnie do tego perspektywa spotkania nowych ludzie i przejście nową trasą. Do tego tę opcję wybrało kilku moich znajomych, więc długo się nad tym wariantem nie zastanawiałem – zaznacza Krzysztof Wrzesiński z Wrocławia.

Od lat przyjmowaliśmy na nocleg pielgrzymów i to od nich zaraziłem się ideą pieszego pielgrzymowania. Mając już swoje lata, postanowiłem przejść cały sześciodniowy szlak pątniczy, co dało mi wiele satysfakcji. Uważam, że idąc do Czarnej Madonny, dajemy piękne świadectwo naszej wiary i miłości – twierdzi Łukasz Kocel z Chruszczobrodu. – Jestem na pierwszym roku drogi seminaryjnej i wraz z czterema innymi nowicjuszami wyruszyłem do Częstochowy. Nie wiem, jak dalej potoczą się moje losy, ale na ten moment jestem bardzo szczęśliwy, że powiedziałem Bogu „tak”. Czuję pokój w sobie, którego wcześniej nie doświadczałem – wyjawia Andrzej Iłczyk z seminarium salwatoriańskiego z Bagna.

Służyć pomocą

– Najczęściej mamy do czynienia z pęcherzami na nogach i odparzeniami, a jak jest mocne słońce, to z poparzeniami i omdleniami. W trakcie dnia takich drobnych interwencji jest na postojach 30-50. Niekiedy potrzebujemy księdza do mediacji, aby przekonać pielgrzyma, żeby odpuścił sobie dalszy marsz – mówi lekarz Paweł Sułowski, który od 17 lat pełni służbę medyczną. – W pierwszym dniu pielgrzymki młoda dziewczyna odbija się od krawężnika i odarła sobie kolana. To była jedna interwencja. Starsi takich przygód nie mają, bo są ostrożniejsi – wyjawia medyk. – Panie rok w rok coraz śmielej wchodzą na pielgrzymce w struktury służb porządkowych. Obecnie jest nas bodaj cztery, a mężczyzn sześciu. Na diecezjalną pielgrzymkę trafiłam za namową ks. Pawła Radziejewskiego, który chce mieć zorganizowaną grupę od deski do deski. Wcześniej analogiczne doświadczenie zebrałam na pielgrzymce do Łagiewnik – mówi Dorota Kopacz z Łodygowic. – Odbieram bagaże i przed ostatnim postojem jadę na miejsce noclegowe i z grupą pomocników wyładowuję bagaże. Przez jedną parę rąk średnio przechodzi ok. 130 plecaków. Wychodzi więc na to, że dziennie powtarzamy tę czynność 260 razy. To dla mnie żaden wysiłek. Wystarczyło mi doświadczenie zebrane przy ósemce dzieci i 14 wnukach – twierdzi bagażowy Grzegorz Rogala.

Patent na przyszłość

– Nie można odchodzić od pątniczo-duchowego charakteru pielgrzymki. Widziałem grupy, które wybrały dla siebie bardziej rozrywko-wędrowny scenariusz i na tym straciły. Wbrew pozorom ludzie szukają takiej formy aktywności duchowej, która będzie bliska idei rekolekcji w drodze. Tradycyjne nabożeństwa plus dobre i przemyślane konferencje to jest coś, czego ludzie oczekują od pielgrzymki – wyjaśnia ks. Kamil Leszczyński SDS. – Wywodzę się z zakonu, w którym element wspólnotowości odgrywa istotną rolę. Dlatego też z pełną świadomością używam go do budowania relacji między pątnikami. To sprawia, że naszym celem jest z jednej strony zacieśnianie więzów z Bogiem, a z drugiej z braćmi i siostrami, którzy idą wraz z nami – mówi salwatorianin ks. Paweł Radziejewski. Pomysły na pielgrzymkę nie dewaluują się, podobnie, jak i ludzie, którzy ją tworzą. Wiek czy sprawność nikogo tutaj nie ograniczają. Te wyznaczniki są raczej pomostem do budowania kolejnych jej odsłon, których efekt finalny sprawdza się w drodze na Jasną Górę.

Więcej o pieszej pielgrzymce na Jasną Górę w następnym numerze