Reklama

Wiadomości

Punkt zwrotny na Wyspach

Adobe Stock

Czy cokolwiek z tego co dzieje się teraz w Wielkiej Brytanii może się przełożyć na nową falę chrześcijańskich nawróceń? To się dopiero okaże.

Pogrzeb królowej Elżbiety II, w którym uczestniczyło ok. 500 światowych przywódców, przypomniał o „delikatnej potędze” Wielkiej Brytanii na świecie. Było to również spektakularne potwierdzenie – w starożytnej scenerii opactwa westminsterskiego, w samym centrum władzy – nieustannej przewagi chrześcijaństwa. Chociaż uroczystości były przygotowane przez Kościół anglikański, przywódcy innych wyznań również w nich uczestniczyli, w tym katolicki kardynał Vincent Nichols. Co to może zwiastować? Nowy król – Karol III w swoim pierwszym narodowym orędziu powiedział o „szczególnych stosunkach i odpowiedzialności” wynikających z jego związku z wiarą protestancką. Ponadto gdy spotkał przywódców religijnych w londyńskim pałacu Buckingham, podkreślił, że ma „dodatkowy obowiązek”. Cytując Karola III, to „obowiązek ochrony przestrzeni dla wiary i jej praktykowania przez religie, kultury, tradycje i wierzenia, do których kierują nas nasze serca i umysły”. „Przekonania, które rozkwitają w naszym bogato zróżnicowanym społeczeństwie i przyczyniają się do jego rozwoju, różnią się od siebie. Nasze społeczeństwo może się rozwijać tylko dzięki wyraźnemu zbiorowemu zaangażowaniu w podstawowe zasady wolności sumienia, hojności ducha i troski o innych, które są esencją naszej narodowości” – dodał. Brzmi zachęcająco, mimo wszystko jednak nie powinniśmy oczekiwać zbyt wiele.

Chrześcijanie na Wyspach

Coraz mniej ludzi deklaruje przynależność religijną. W ostatnich sondażach już tylko ok. połowy obywateli deklarowało się jako chrześcijanie (dwie dekady temu – ponad 70% ). W 2019 r. badanie Eurobarometru wskazało, że 14% osób to anglikanie, 13% – katolicy, a zdeklarowanych niewierzących było 37%. Chociaż dane są różne, prawdopodobne jest, że aktywne członkostwo we wszystkich Kościołach spadło znacząco od początku pandemii COVID-19.

Po sprowadzeniu na początku XIX wieku wspólnoty katolickiej do niewielkiej mniejszości, skupionej głównie wokół starych rodzin i intelektualnych konwertytów, Kościół katolicki w Wielkiej Brytanii został wzbogacony falami imigracji z Hiszpanii, Włoch, Irlandii, Polski i innych krajów. Wszystkie wniosły znaczący wkład w kulturę i duchowość katolicką tego kraju.

Reklama

Katolicy w dużej mierze otrząsnęli się z dawnej nieśmiałości i mają teraz wpływ na życie publiczne, a także na edukację, sztukę i literaturę oraz na kluczowe instytucje medialne, takie jak BBC. Boris Johnson, chociaż nie był praktykującym katolikiem (przynajmniej formalnie), to był pierwszym brytyjskim premierem katolickim, kiedy objął urząd w 2019 r.; katolikami są również prominentni politycy w nowym konserwatywnym rządzie Liz Truss.

Co zmienią rządy nowego króla?

Zainteresowanie tym, co Kościół ma do zaoferowania, wzrosło za papieża Franciszka i wygląda na to, że będzie się rozwijać. Dawne antykatolickie stereotypy coraz częściej uznaje się za nieprawdziwe i niesprawiedliwe, a Kościół katolicki cieszy się coraz większym uznaniem, zauważa się jego stabilność – w przeciwieństwie do podziałów i niepewności nękających Kościół protestancki. Wielka Brytania może zmierzać w kierunku nowego „katolickiego przełomu”. Na razie jednak tym, którzy oglądali pogrzeb królowej, przypomniały się także bogactwo i głębia dziedzictwa anglikańskiego, z jego wspaniałymi zabytkowymi katedrami, tradycjami muzyki sakralnej, liturgii i kaznodziejstwa. Kiedy Benedykt XVI uczestniczył w 2010 r. w liturgii w opactwie westminsterskim, jego rzecznik prasowy – ks. Federico Lombardi powiedział, że było to najpiękniejsze nabożeństwo, w jakim kiedykolwiek uczestniczył. A ponieważ Kościoły ponownie znalazły się w centrum uwagi na Wyspach, mają okazję do nawiązania ponownego kontaktu ze społeczeństwem.

Czy cokolwiek z tego może się przełożyć na nową falę chrześcijańskich nawróceń? To się dopiero okaże. Zobaczymy też, czy i w jaki sposób oficjalny status przypisywany wierze chrześcijańskiej mógłby się dostosować i rozwinąć pod rządami nowego króla. Elżbieta II chodziła do kościoła przez całe życie. Podczas swojej koronacji w 1953 r. obiecała, że zachowa „doktrynę, kult, dyscyplinę i rząd” Kościoła anglikańskiego, a także „prawdziwą wiarę protestancką” w Szkocji. Otworzyła synod generalny zarządzający Kościołem, była zaangażowana w wiele organizacji charytatywnych związanych z wiarą, a także utrzymywała bliskie kontakty z anglikańskim arcybiskupem Canterbury – Justinem Welbym. Za jego pośrednictwem utrzymywała również stosunki z ogólnoświatową Wspólnotą Anglikańską, której czterdzieści dwa autonomiczne Kościoły, liczące 85 mln członków, stanowią trzecie co do wielkości wyznanie chrześcijańskie na świecie, po katolicyzmie i prawosławiu.

Mroczne realia współczesności

Elżbieta II regularnie odwoływała się do swojej wiary w przemówieniach. „Życie Jezusa Chrystusa, Księcia Pokoju, jest inspiracją i kotwicą w moim życiu” – wyjaśniła w jednym ze swoich ostatnich orędzi na Boże Narodzenie. „Przykład Chrystusa nauczył mnie szanować i cenić wszystkich ludzi, bez względu na wiarę lub jej brak” – podkreśliła. Te wyznaczniki i wskazówki prawdopodobnie zmienią się nieco w nadchodzącym okresie, gdy tradycje i długo utrzymywane założenia zostaną ponownie ocenione, a cześć dla monarchii nie będzie się już skupiała na samej Elżbiecie II. Ostatnia podróż zmarłej królowej z Edynburga do Londynu zbiegła się w czasie z peregrynacją na Wyspach relikwii św. Bernadetty z Lourdes. Papież Franciszek w depeszy kondolencyjnej do Karola III oddał królowej Elżbiecie hołd, podkreślając jej „niestrudzoną służbę dla dobra narodu i wspólnoty, jej oddanie się obowiązkom, niezłomne świadectwo wiary w Jezusa Chrystusa i mocną nadzieję w Jego obietnice”. Przynajmniej na razie może to odzwierciedlać dominujące uczucie Brytyjczyków, że śmierć Elżbiety II oznacza odejście pokolenia, które wierzyło w przyzwoitość, szczerość, uczciwość, bezinteresowność i obowiązek – w przeciwieństwie do niechlubnych standardów i mrocznych realiów współczesności.

Autor jest korespondentem brytyjskiego tygodnika katolickiego The Tablet oraz współpracownikiem Catholic News Service w Waszyngtonie

2022-10-04 12:22

[ TEMATY ]

Wybrane dla Ciebie

Londyn: czy dwunastolatek ma szansę na życie?

Adobe.Stock.pl

W Wielkiej Brytanii toczy się kolejna sprawa, w której rodzice walczą o prawo do ratowania życia swojego dziecka. Lekarze domniemają śmierć pnia mózgu. Wnioskują więc, aby 12-letniego Archiego Battersbee odłączyć od aparatury. Mimo że jego serce bije i przy braku wystarczających dowodów, sędzia orzekła, że „prawdopodobnie zmarł”, należy więc zakończyć proces leczenia.

Więcej ...

Św. Mikołaj dla Ukrainy. Możesz pomóc

2022-11-30 20:17
Różańce trafiły na Ukrainę.

O. Alan Rusek

Różańce trafiły na Ukrainę.

Młodzież Franciszkańska przy parafii św. Apostoła Piotra w Tarnopolu od 12 lat organizuje akcję charytatywną „List do św. Mikołaja”.

Więcej ...

„Proszę, aby wszyscy byli jedno” hasłem pielgrzymki Franciszka do Sudanu Południowego

2022-12-01 20:27

PAP/ETTORE FERRARI

Słowa Jezusa: „Proszę, aby wszyscy byli jedno” będą hasłem pielgrzymki Franciszka do Sudanu Południowego, jaka odbędzie się w dniach 3-5 lutego 2023 roku. Zaczerpnięto je z tzw. Modlitwy Arcykapłańskiej Chrystusa zawartej w 17. rozdziale Ewangelii św. Jana.

Więcej ...

Reklama

Najpopularniejsze

Proroctwo św. Andrzeja Boboli. Czy wypełniły...

Kościół

Proroctwo św. Andrzeja Boboli. Czy wypełniły...

Abp Pawłowski nuncjuszem w Grecji

Kościół

Abp Pawłowski nuncjuszem w Grecji

Polska z awansem do fazy pucharowej MŚ

Sport

Polska z awansem do fazy pucharowej MŚ

Nowenna przed uroczystością Niepokalanego Poczęcia...

Wiara

Nowenna przed uroczystością Niepokalanego Poczęcia...

Zmarł ks. Marcin Modrzejewski, miał 33 lata

Niedziela Lubelska

Zmarł ks. Marcin Modrzejewski, miał 33 lata

Nowy sługa Boży – br. Kalikst Kłoczko

Polska

Nowy sługa Boży – br. Kalikst Kłoczko

MŚ 2022 - skandynawskie media: szalony Szczęsny i łzy...

Sport

MŚ 2022 - skandynawskie media: szalony Szczęsny i łzy...

Dwa paradoksy Adwentu

Rok liturgiczny

Dwa paradoksy Adwentu

Niech nas nauczy dróg swoich, byśmy kroczyli Jego...

Rok liturgiczny

Niech nas nauczy dróg swoich, byśmy kroczyli Jego...