Charyzmatem zgromadzenia jest wcielanie miłości miłosiernej do wszystkich ludzi poprzez chrześcijańskie wychowanie we wszystkich naszych dziełach apostolskich. Od samego początku praca apostolska była związana z 2 głównymi gałęziami: wychowaniem (edukacją) oraz opieką nad chorymi. To stało się już w 1684 r., gdy powstało zgromadzenie. Siostry zajęły się chorymi psychicznie kobietami. Od tego czasu prowadzimy tam – w Belgii – instytut. Także tutaj, w Pabianicach, prowadzimy placówkę zajmująca się opieką nad osobami chorymi przewlekle (np. na choroby otępienia), którymi nie są w stanie zająć się ich bliscy, a to wymagałoby całodobowej opieki pielęgnacyjnej – mówi s. Monika Mucha, przełożona wspólnoty.

Siostry przyjeżdżając do Polski, założyły pierwszą wspólnotę w Pabianicach, potem ten dom został zamknięty, ale Pan Bóg chciał, by przeprowadziły się tutaj ponownie, a stało się to dzięki znaczącej pomocy ze strony ks. Sławomira Ciebiady, proboszcza parafii Chrystusa Króla. To właśnie w pobliżu świątyni powstało hospicjum, w którym siostry posługują chorym i potrzebującym

Powołane do służby chorym

– Mamy przekonanie, wierzymy, że w osobach chorych służymy samemu Panu Jezusowi. Oni potrzebują zarówno fachowej pomocy medycznej jak i modlitwy. Nasza praca w tym miejscu z nimi jest więc kompleksowa, bo obejmuje także wymiar duchowy. Staramy się podchodzić do nich z radością i pokojem w sercu. Zdajemy sobie sprawę, że przebywający u nas szukają bezpieczeństwa. W swoich domach często byli skazani na samotność. Tutaj mają nas i pozostałych podopiecznych. Stanowimy dla nich drugą rodzinę, choć bliscy ich odwiedzają i opiekują się nimi. Nas mają po prostu na stałe, a ta troska weszła w miejsce osamotnienia – mówi s. Monika.

W domu oprócz terminalnie chorych spotykamy również osoby z niepełnosprawnością fizyczną oraz chorych z niedomaganiem psychicznym. Wśród wielu problemów z którymi borykają siostry jest brak profesjonalnego personelu, który byłby odpowiednio przygotowany do pracy z chorymi. – Praca z osobami niepełnosprawnymi wymaga od nas, jak i od naszych pracowników czy wolontariuszy, konkretnego wysiłku fizycznego oraz psychicznego, a nie wszyscy dają sobie z tym radę, choć mają gorące serca i pragnienia służby – podkreśla dyrektor placówki.

Do śmierci trzeba się przygotować

Pracownicy zakładu opiekuńczego oprócz pełnienia medycznej posługi, towarzyszą również duchowo pensjonariuszom w odchodzeniu z tej ziemi. – Widzimy jak ważny przy spokojnym odejściu jest stan sumienia człowieka, który wyraża się w jego wewnętrznym pokoju. W znaczącej większości nasi domownicy uzyskują ten spokój po gruntownej spowiedzi św., a nam zależy, by podopieczni odchodzili pojednani z Bogiem i bliźnimi. Powiedziałam, że w większości przypadków, ponieważ pamiętam przypadek jednej z podopiecznych, która mimo odbycia spowiedzi, ciągle wracała do grzechu aborcji, który popełniła aż trzykrotnie. Do końca swoich chwil na tej ziemi nie potrafiła sobie wybaczyć tego, co uczyniła. Inna z kobiet o podobnej życiowej historii, także umierała w ogromnym lęku. Kiedy widzimy ich ból, wówczas ofiarujemy za nie liturgię Mszy św. oraz modlimy się Koronką do Miłosierdzia Bożego i ta modlitwa im niesamowicie pomaga. Prócz modlitwy, ważna jest dla nich nasza fizyczna obecność, ponieważ oni wiedzą, czują, że ktoś przy nich jest w tej ważnej dla nich chwili. Swoją modlitwą otaczamy również rodziny podopiecznych, ponieważ wiemy, że dla nich sytuacja zdrowotna ich bliskich jest zwyczajnie trudna i niekiedy wręcz nie do uniesienia. Cieszy mnie to, kiedy po odejściu do wieczności pensjonariusza jego bliscy, niekiedy po kilku tygodniach, czy też miesiącach wracają do naszej kaplicy na modlitwę w jego intencji. To pokazuje, że pamięć o nim jest również w nich żywa.

Bóg chce mieć nas u siebie

Przed nami jest Uroczystość Wszystkich Świętych, która jest świętem radosnym, ponieważ przypomina nam, że Bóg chce nas mieć u siebie i że wielu naszych bliskich jest z Nim w niebie. Są to nie tylko ci święci, których znamy z imienia, ale również i nasi bliscy, którzy oficjalnie przez Kościół nigdy nie byli i może nie będą kanonizowani. Natomiast kolejny dzień zaduszny przypomina nam o modlitwie za tych, którzy nieba jeszcze nie osiągnęli. W hospicjum prowadzonym przez Siostry Karolanki jest to dzień intensywny modlitwy za tych, którzy z niego odeszli do wieczności, tak za pensjonariuszy jak i za pracowników, którzy przez lata służyli chowym. Siostry pochodzące z Indii mówią, że Polska pobożność w tym czasie jest wyjątkowo głęboka.

Młodzi wolontariusze

Czas pandemii sprawił, że obecność wolontariuszy w zakładzie Opiekuńczym stała się mniej intensywna niż wcześniej, ale nie wygasła. Na uwagę zasługuje obecność młodzieży ze szkoły im. św. Wincentego a Paulo w Pabianicach, która wraz ze swoimi nauczycielami przygotowuje różne akcje wspomagające chorych. Uczniowie przychodzą tam cyklicznie w ramach zajęć wolontariatu. Organizują przedstawienia, zabawy czy proste rozmowy z podopiecznymi. Czasem tak niewiele wystarczy, by radość pojawiła się na twarzy starszej, schorowanej osoby.