W Polsce o archaicznej już dziś twórczości Joe Dassina, amerykańsko-francuskiego gwiazdora lat 70. ubiegłego wieku, mało kto pamięta. Postanowił się z nią zmierzyć inny francuskojęzyczny gwiazdor – Kanadyjczyk Garou (właściwie Pierre Garand). Można wątpić, czy płyta wyśpiewana przez Garou, którego szczyt formy przypadł nie tak dawno, bo na pierwszą dekadę XXI wieku, przyczyni się do renesansu Dassina. – Jako dziecko byłem kołysany do snu przez Joe Dassina – powiedział w wywiadzie artysta, któremu jego muzyka towarzyszyła przez całe życie. Może to jest powód, że stara się trzymać blisko pierwowzorów. Zbyt blisko. Po co nam Garou, skoro podobnie śpiewał Dassin?