9 lutego z wizytą duszpasterską w lubelskim Ratuszu przebywał proboszcz parafii archikatedralnej, ks. kan. Adam Lewandowski. Ks. Lewandowski - na indywidualne życzenie pracowników - poświęcił biura i sale Ratusza. Proboszcz parafii, na terenie której położona jest siedziba władz miejskich, do Ratusza został zaproszony przez przewodniczącą Rady Miejskiej Helenę Pietraszkiewicz oraz wiceprezydenta Zbigniewa Wojciechowskiego, a inicjatorem poświęcenia miejsca codziennej pracy był członek Zarządu Miasta Zbigniew Targoński.

Tradycja budowy siedziby władz naszego miasta sięga początków tworzenia się samorządów. Król Władysław Łokietek nadał Lublinianom przywilej lokacyjny 15 sierpnia 1317 roku. Nie mamy z tego okresu wiadomości o wyglądzie ratusza. Możemy jednak przypuszczać, że był to budynek drewniany. Wojny i częste pożary miasta niewątpliwie wpływały na zmiany i przebudowy tego obiektu. W połowie XV w. wybudowano ratusz o konstrukcji częściowo murowanej i drewnianej, a następnie w całości murowanej. Wzrastające znaczenie Lublina doprowadziło w połowie XVI wieku do budowy nowego ratusza. Była to budowla piętrowa, zakończona attyką z wysoką wieżą nakrytą hełmem z miedzianej blachy. Odzwierciedlała szybki rozwój miasta położonego na tradycyjnych szlakach handlowych. Ratusz był miejscem, wokół którego rozstawiano kramy na słynnych wówczas w całej Rzeczpospolitej targach i jarmarkach. Lublin przeżywał swój wielki rozwój. Tutaj podpisano w 1569 roku akt Unii Lubelskiej. Przybywali najwybitniejsi artyści, uczeni, senatorowie, a nawet król. Wielki pożar miasta w 1575 r. zniszczył także ratusz. Miasto straciło ostatecznie swój gotycki wystrój, ale szybko rozwijały się formy renesansowe. W 1578 roku utworzono Trybunał Koronny do rozpatrywania spraw sądowych z całej Małopolski, wyznaczono siedzibę w odrestaurowanym ratuszu. Zwiększone potrzeby lokalowe oraz częste przedłużające się posiedzenia Trybunału wymusiły na rajcach miasta spotkania w innych miejscach, najczęściej w kamienicy przy ul. Wincentego Pola 5, zwanej Ratuszkiem. Z kasy miejskiej nie wystarczało pieniędzy na utrzymanie i rozbudowę ratusza, na Sejmie Warszawskim w 1685 roku przyznano znaczne sumy na ten cel. Postępy prac budowlanych możemy oglądać na zachowanym w kościele Ojców Dominikanów obrazie: Pożar Lublina w 1719 roku, z wyraźnie zaznaczoną barokową sylwetką ratusza. Ostatecznie klasycystyczną formę, którą także dzisiaj możemy podziwiać, ratusz zyskał podczas gruntownej przebudowy zainicjowanej w 1781 roku według projektu królewskiego architekta Dominika Merliniego.

Obecna siedziba władz miejskich miała pierwotne inne znaczenie. W 1610 roku do Lublina sprowadzono Karmelitów Bosych z zamiarem wybudowania klasztoru. W 1619 roku konsekrowano dla nich kościół projektu Jakuba Tremazela z Lombardii. Świątynia przetrwała bez większych zmian do 1803 roku, wtedy to wielki pożar zniszczył kościół z zabudowaniami klasztornymi. Karmelici nie byli w stanie odbudować zniszczonych budynków. Ostatecznie przeszły one na własność miasta w 1826 roku. Wtedy też postanowiono przejęte zabudowania poklasztorne zaadoptować na potrzeby miasta, budując ratusz. Przebudowa trwała przez kilka lat pod kierunkiem budowniczego generalnego Królestwa Polskiego Aleksandra Groffe. Ratusz przetrwał z niewielkimi zmianami do 1939 roku. Wtedy to bomby niemieckie znacznie go zniszczyły. Po odbudowie w czasie działań wojennych w 1944 roku uległ ponownemu zniszczeniu. Po wojnie odbudowany z zachowaniem XIX wiecznej klasycystycznej maniery służy władzom miasta do dziś.