Żyjąc na amerykańskiej ziemi, możemy zauważyć spory ruch migracyjny pośród tutejszej ludności. Ludzie przenoszą się z jednej dzielnicy do drugiej i z jednego stanu do innego. Różne są motywy takiej migracji, ale najczęściej decyduje o tym miejsce pracy, edukacja dzieci i stan majątkowy. Różni się to od mentalności naszych rodaków żyjących na ojczystej ziemi, gdzie dom rodzinny i ziemię przekazuje się z pokolenia na pokolenie. W Ameryce za ludźmi idzie kościół i tak, gdy na początku XX w. Polacy zaczęli osiedlać południowe obrzeża Chicago wkrótce pojawiła się tu wspólnota katolicka.
Założona w 1921 r., polska parafia św. Kamila przy ulicach 55 i Lockwood w południowej części Chicago, powstała w wyniku zapotrzebowania na polskie duszpasterstwo. Polacy osiedlający się w tym rejonie potrzebowali także kierownictwa duchowego. Początkowo była to misja kościoła św. Józefa w Summit. Wraz z powstaniem nowej placówki, pojawiła się konieczność edukacji dzieci i młodzieży. Dlatego też siostry zakonne z zakonu Świętej Rodziny z Nazaretu organizowały szybko szkołę.
Wcześniej, bo w 1919 r., została zakupiona ziemia na rogu ulic 55 i Lockwood, naprzeciwko pola golfowego Meadows, które zostało później przerobione na lotnisko Midway. Na tym placu w 1920 r. został wybudowany jednopiętrowy budynek, który służył jako kościół i szkoła misyjna, wtedy jeszcze pw. św. Floriana. Misja św. Floriana została przemianowana na parafię św. Kamila w październiku 1921 r., a jej pierwszym proboszczem został ks. Leon Sychowski.
Od 1944 r., aż do wczesnych lat 60. odprawiano tu o godz. 2.30 w nocy Mszę św. dla pracowników okolicznych fabryk Studebaker i Ford Motor Company. Msza św. o tej porze cieszyła się wielką popularnością.
Budowa obecnego budynku kościelnego rozpoczęła się w 1922 r. Współczesny kościół z cegły został dodany do pierwotnego budynku misyjnego. W ciągu kolejnych lat jeszcze kilkakrotnie modernizowanego i przebudowywano ze względu na zwiększającą się ilość wiernych.
Staraniem obecnego proboszcza, ks. Piotra Galka, jedna z klas szkolnych została przebudowana i powstała w ten sposób kaplica Matki Bożej Fatimskiej. W kaplicy tej wierni amerykańscy i polscy chętnie się modlą, odpowiadając na apel Maryi wzywający do modlitwy różańcowej.
Ludzie należący do tej parafii, w większości pochodzą z południa Polski. - Są to głównie górale, którzy przyzwyczajeni do ciężkiej pracy także i tu ciężko pracują, aby zapewnić godziwy byt swojej rodzinie, zarówno tej na miejscu, jak i tej w ojczystej ziemi. Kościół jest dla nich miejscem modlitwy i wytchnienia po całotygodniowej pracy. Przy kościele też kultywują i pielęgnują tradycje swojego regionu. Widoczne to jest szczególnie w okresie Bożego Narodzenia, Świąt Wielkanocnych czy Bożego Ciała.
Obecnie do parafii zapisanych jest 901 rodzin. W niedzielnych Mszach św. uczestniczy ok. 2 tys. wiernych. Zarówno w niedziele, jak i w dni powszednie, liturgia Mszy św. sprawowana jest w języku angielskim i polskim. Łatwo można zauważyć, że większość przychodzących tu ludzi posługuje się językiem polskim.
W pracy duszpasterskiej wspiera proboszcza ks. Piotra Galka wikariusz o. Andrzej Chludziński OFM Cap. i emerytowany poprzedni proboszcz ks. Norman Czajka. Na terenie parafii św. Kamila mieszkają też siostry zakonne ze Zgromadzenia Sióstr Albertynek.
Zgromadzenie to zostało założone przez św. Brata Alberta Chmielowskiego w 1891 r. Jego współzałożycielką jest bł. s. Bernardyna Jabłonowska. Siostry Albertynki pracują w Polsce i poza jej granicami - w USA od 30 lat. Od 2 lat siostry posługują także u ks. kard. Francis George, a od 19 marca 2003 r., trzy siostry zamieszkały w klasztorze w parafii św. Kamila, pracując w Catholic Charites Archidiecezji Chicago. Przygotowują się do otwarcia kuchni dla ubogich i głodnych w parafii św. Błażeja.
Podobnie jak w innych parafiach, także i u św. Kamila wierni zaangażowani są w grupy parafialne jako lektorzy, komentatorzy, ministrowie Eucharystii, ministranci i członkowie chóru. Jedną z liczniejszych grup stanowi Straż Honorowa Najświętszego Serca Pana Jezusa i Niepokalanego Serca Maryi. W każdą pierwszą sobotę miesiąca wierni gromadzą się na czuwanie nocne, aby wynagradzać za grzechy indywidualne, rodzinne i całego świata. Podczas takich spotkań jest okazja do skorzystania z sakramentu pojednania, udziału w nabożeństwie Drogi Krzyżowej, uczestnictwa w Najświętszej Ofierze Chrystusa, a także uwielbienia Eucharystii w procesji.
Ks. Stanisław Drewniak, który przez 11 lat służył tutejszej Polonii, jest założycielem około 100 Milenijnych Kółek Różańcowych, które swoją modlitwą wspierają posługę apostolską Ojca Świętego Jana Pawła II. Od wielu lat, dzięki staraniom ówczesnego wikariusza tejże parafii ks. Wacława Jamroza, który był szczególnym czcicielem Matki Bożej Fatimskiej, od maja do października organizowane są nabożeństwa fatimskie, które gromadzą dużą grupę wiernych nie tylko z parafii, ale także z okolic. Figura Matki Bożej, przywieziona z Fatimy przez ks. W. Jamroza cieszy się niekłamanym kultem.
Od marca 2003 r. w parafii znajdują się także relikwie św. o. Pio. Podczas pierwszego nabożeństwa o uzdrowienie za przyczyną tego Świętego, przybyło ok. 400 osób. Święty o. Pio, kapłan - stygmatyk, za którego przyczyną Pan Bóg dokonywał wielu cudów i uzdrowień, powiedział sam o sobie, że po śmierci uczyni więcej hałasu, aniżeli za życia. Z opinii wiernych można wywnioskować, że Święty jest potrzebny w tym środowisku. Po pierwszym nabożeństwie do zakrystii przyszła babcia, aby podziękować za modlitwę w intencji jej wnuczka, który leżał w śpiączce. Lekarze nie dawali mu wielkich szans, a następnego dnia po modlitwie w jego intencji wnuk odzyskał przytomność.
Parafianie, tak polskojęzyczni, jak i anglojęzyczni włączają się do modlitwy Żywego Różańca.
Natomiast Grupa Wincentego a Paulo to ludzie, którzy organizują różnego rodzaju akcje na terenie parafii, aby wspomóc materialnie rodziny biedne i ubogie.
Organizacja Golden Agers to klub dla ludzi w podeszłym wieku, którzy gromadzą się przy kościele, aby wspólnie spędzić czas, pograć w bingo lub pojechać razem na wycieczkę.
Od początku istnienia parafii, była tu także parafialna szkoła katolicka, do której uczęszczała młodzież, aby w świetle nauki Kościoła przyswajać wiedzę niezbędną do życia. Obecnie uczy się w niej tylko 174 uczniów. Od kilku lat istnieje także przy parafii CCD, obejmujące swoim zasięgiem ponad 470 dzieci, które przez dwa dni w tygodniu są katechizowane przez wolontariuszy naszej parafii.
Pragnę jeszcze wspomnieć nazwiska dwóch moich poprzedników: ks. Jana Henk i ks. Michała Grela, którzy w ostatnich latach swoją niezłomną pracą szafowali sakramenty w naszej parafii.
Do parafii św. Kamila, dzięki otwartości proboszcza, ks. Piotra Galka, przybywa wielu gości z Polski, kapłanów i sióstr zakonnych, którzy dzielą się swoim doświadczeniem pracy duszpasterskiej w Polsce, a równocześnie chcą poznać tutejsze jej formy.
Drogiemu ks. Piotrowi Galkowi, który od 4 lat duszpasterzuje w parafii św. Kamila, a od 15 lipca, decyzją ks. kard. Francis George, obejmie parafię św. Domitilla na północy Chicago, w imieniu całej parafii składam serdeczne "Bóg zapłać" za wszelkie dobro w naszej wspólnocie, które stało się jego udziałem. W nowym miejscu, gdzie posyła go Bóg, życzymy światła Ducha Świętego, aby podjęty przez niego trud zaowocował jak najobficiej.
Będziemy o nim pamiętać w naszej wspólnocie parafialnej, szczególnie 6 lipca o godz. 10.30 podczas niedzielnej Mszy św., kiedy to, jako grupa polska, wspólnie pożegnamy naszego Pasterza.