Dla kogo są rekolekcje? Jakie są moje relacje względem Boga? Czy doświadczam obecności Boga żywego w codzienności? Co mogę, a czego nie powinnam zmieniać w sobie i swoim otoczeniu?

To tylko niektóre z pytań stanowiących przedmiot rozważań podczas tegorocznych częstochowskich rekolekcji dla katechetów, trwających od 10 do 16 lutego 2001 r.

Prefekt Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Sosnowieckiej w Krakowie, ksiądz rekolekcjonista Krzysztof Bendkowski ofiarował przybyłym nie tylko słowo Boże, lecz przede wszystkim wspólny czas modlitw i medytacji. To swoiste "zatrzymanie" w codziennej gonitwie za rzeczami tak pozornie bardzo ważnymi, umożliwiło m.in. głębsze zastanowienie się nad sensem pracy nauczyciela religii, celowością rozmów, wspólnych spotkań, modlitw. Często zdajemy się wątpić we własne możliwości, brakuje sił i motywacji do działania, zapominając, że Chrystus wybrał głosicieli Bożego słowa, apostołów Prawdy, Nadziei i Miłości. Czy aby polecenie dane zrezygnowanemu Piotrowi, aby zarzucił sieci, nie jest skierowane także do nas?

Powtórzmy cytat z Ewangelii św. Łukasza (Łk 5, 10): " Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił".

Niełatwo jest przyjąć owo polecenie, niełatwo jest znaleźć właściwą granicę między dawaniem a przyjmowaniem. Jezus jest wymagający, wyznacza wciąż nowe zadania, nie zwalnia nas z misji służenia Jemu i ludziom. My potrzebujemy Chrystusa, ale On także nas potrzebuje. Przypomnijmy tę Jego prośbę...

Pierwszym krokiem do odczytania Bożej intencji jest zadbanie o ciszę wokół siebie, uwolnienie z sideł narzuconej konsumpcji, wypełnienie wnętrza milczeniem po to, by poczuć puls własnego serca.

Bóg przychodzi w cichości i pokorze serca, wtedy tylko gdy narodzi się w nas pragnienie poznania Jego woli, pragnienie dawania, ale i brania, chociaż i zdarza się, że jest to kielich goryczy...

Jaka jest moja łączność z Bogiem?

Do czego jest nam potrzebna? A może to tylko lęk, złe przyzwyczajenie, poczucie winy, strach przed ciszą, samotnością, bezradnością, pustką?

Bóg nie oddala nas od siebie, przyjmuje ze wszystkimi słabościami natury. Nie każdy chce Go zrozumieć. Bo nie każdy pragnie zrozumieć siebie.

Doświadczyć Boga to odkryć własne duchowe "ja", zaufać Bożej miłości.

Chrystus nie wstydzi się nas, wręcz przeciwnie, wydobywa zalety, dzięki którym możemy lepiej kochać, lepiej pracować, lepiej być...

To dary otrzymane od Boga. I zamiast zastanawiać się nad swoimi brakami, nad tym, czego jeszcze nie potrafimy, cieszmy się z tych darów.

Każdy z nas dąży do doskonałości, pragnie być najlepszy w tym, co robi, nie zawsze potrafimy wybaczyć sobie błędy i niedopatrzenia.

Zadręczamy siebie i innych ciągłym poczuciem winy. Postawa ostrej samokrytyki prowadzi do nienawiści siebie, a co za tym idzie, nietolerancji wobec bliźnich, wreszcie niezrozumienia woli Boga.

Czy właśnie taką drogą chcemy podążać do Chrystusa? My - apostołowie Jego słów, myśli i czynów?

Głęboka medytacja nad fragmentami Biblii, milczenie, skupienie, stały się zewnętrzną oznaką rachunku sumienia...

A od czasu do czasu, spoglądając na oblicze Jasnogórskiej Pani, w "skołatanych" myślami i czułością sercach, pobrzmiewały zacytowane słowa księdza rekolekcjonisty:

"Wierz Panu Bogu, jakby wszystko od Niego zależało, ale pracuj tak, jakby wszystko zależało od ciebie".