Żyjemy w czasach szczególnego skoncentrowania myśli na człowieku, w jego człowieczeństwie, jako mężczyzny i niewiasty. Ma to wyraz również w Kościele, czego dowodem są wypowiedzi ostatniego Soboru Watykańskiego II oraz dokumenty i listy Następców św. Piotra. W tym przesłaniu, zatrzymamy się jedynie na integralnym spojrzeniu na kobietę w przekazie św. Jana Pawła II. Dla niego, tajemnica osoby ludzkiej w jej dwóch „dopełniających się wymiarach” mężczyzny i kobiety stała się najbardziej nurtującym zagadnieniem. W Liście apostolskim: O godności kobiety, Jan Paweł II pisał: to, że człowiek stworzony jako mężczyzna i kobieta jest obrazem Boga samego, poprzez rozumność i wolność, oznacza również „jedność dwojga”, aby żyć we wspólnocie miłości i aby w ten sposób świadczyć o miłości Boga w świecie. Kobieta poprzez poświęcenie się dla innych każdego dnia, wyraża głębokie powołanie swego życia. Być może bardziej jeszcze niż mężczyzna widzi człowieka, ponieważ „widzi go sercem”. Widzi go, niezależnie od różnych układów ideologicznych czy politycznych. Widzi go w jego wielkości, ale zarazem w jego ograniczeniach i słabościach. I stara się mu wyjść naprzeciw oraz przyjść mu z pomocą.

W całym nauczaniu Jezusa, zaznacza Jan Paweł II, podobnie jak i w Jego postępowaniu, które jest zapisane w Ewangeliach, nie spotyka się niczego, co byłoby jakąkolwiek formą dyskryminacji i braku wolności. Wręcz przeciwnie. Jego słowa i czyny wyrażają zawsze należny dla kobiety szacunek i cześć. Odniesienie Jezusa do kobiet, które spotyka na swej drodze mesjańskiego posługiwania, począwszy od głębokiej relacji z Maryją, Bogurodzicą, jest odzwierciedleniem odwiecznego zamysłu Boga, który stwarzając każdą z nich wybiera ją i miłuje oraz wyznacza zadania.(...) W tym duchu nauczania papieskiego pragnę mocno podkreślić za nauką Konstytucji Duszpasterskiej o Kościele w świecie współczesnym Soboru Watykańskiego II, „że każda z Was, jest jedynym na ziemi stworzeniem, którego Bóg chciał dla niego samego”. Każda z Was dziedziczy od owego początku stworzenia godność osoby, właśnie jako kobieta, realizując „ów geniusz” w wymiarze dziewczęcym, małżeńskim i macierzyńskim. Ta wasza wartość osobowa odnosi się do wszystkich kobiet i zarazem każdej z osobna kobiety, bez względu na uwarunkowanie kulturowe, w jakich żyje, niezależnie od takich czy innych właściwości: duchowych, psychicznych czy cielesnych, jak np. wiek, wykształcenie, zdrowie, praca, stan małżeński, czy bezżenność.

To krótkie przesłanie zakończmy słowami Jana Pawła II, które wypowiedział na Wzgórzu Lecha w Gnieźnie, dnia 3 czerwca 1979 r.: pragnę w imię naszej wspólnej Matki – Ojczyzny, jeszcze raz oddać hołd każdej polskiej matce, mojej własnej matce, każdej polskiej kobiecie, każdej polskiej dziewczynie, oddać hołd macierzyństwu. Oddać hołd kobiecości, oddać hołd dziewictwu! Gdyby nie było tego macierzyństwa fizycznego czy duchowego, nie było by gniazda, nie było by kolebki, nie byłoby rodziny, nie byłoby narodu! Uczyńmy wszystko, ażeby w najwyższym poszanowaniu była kobieta na ziemi polskiej, ażeby w najwyższym poszanowaniu było macierzyństwo na ziemi polskiej. Uczyńmy wszystko aby w najwyższym poszanowaniu było dziewictwo na ziemi polskiej!

Z pasterskim błogosławieństwem