Jakubowe Święto od samego początku zyskało aprobatę mieszkańców, którzy mocno się z nim identyfikują. Żadna inna impreza, którą organizuje się w Szczyrku, nie może liczyć na tak szerokie społeczne wsparcie. Obecnie formuła Jakubowego Święta uległa poszerzeniu o zlot mieszkańców – mówi ks. Andrzej Loranc, proboszcz parafii św. Jakuba Apostoła w Szczyrku. – Po 23 latach istnienia nasze święto zasługuje na to, aby było jeszcze piękniejsze. Dlatego dodaliśmy do niego zlot mieszkańców. Poprzez wspólne spotkanie chcemy nawiązać do tradycji palenia jakubowych ognisk przed parafialnym odpustem. Nasi pradziadowie w ten sposób sygnalizowali na całą okolicę ważne wydarzenia, które się u nich dzieją – mówi Sabina Bugaj, dyrektor Miejskiego Ośrodka Kultury, Promocji i Informacji w Szczyrku. I dodaje: – W Szczyrku mieszka 5600 osób. W zlocie uczestniczy około 1200 z nich. To dla wszystkich wspaniała okazja, żeby się razem spotkać, porozmawiać i pobawić – tłumaczy dyrektorka. – Już dawno pojawiła się idea, aby Jakubowe Święto trwało dwa dni, jeden po drugim. Ale jeśli parafianie w sobotę pracują przy jego organizacji, to w niedzielę muszą się zregenerować. Dobrze więc, że zlot odbywa się tydzień później – podsumowuje ks. A. Loranc. Wśród atrakcji przygotowanych dla szczyrkowian był bezpłatny wjazd kolejką na Halę Jaworzyna, poczęstunek, prezentacja zjeżdżalni grawitacyjnej, gry terenowe oraz skoczne nuty w wykonaniu kapel góralskich. W ubiegłym roku zlot zorganizowano na Skrzycznem.

Zabawa w amfiteatrze

– Ludzie, którzy tworzą Jakubowe Święto, robią to bezinteresownie. Oni działają społecznie i nie oglądają się na zapłatę. Widać po tym, że nasza parafiada jednoczy parafię, przybliża postać św. Jakuba oraz gwarantuje dobrą zabawę – podkreśla Antoni Byrdy, burmistrz Szczyrku.

– Co roku dokonuje się tutaj integracja mieszkańców, którzy pokazują, że są twórczy i samodzielni. Wszyscy dokładają do tego wydarzenia swoją cegiełkę: restauratorzy, przedsiębiorcy, wolontariusze. Z ich wzajemnej współpracy wykluwa się wielkie dzieło – podkreśla Barbara Gołdyn, którą można było spotkać przy stoisku z grillem. – Warto robić coś od siebie dla innych. Większość z nas jest od początku tej imprezy, czyli od ponad 20 lat. Serce rośnie, gdy widzimy, jak angażują się w nią całe pokolenia szczyrkowian: rodzice, dzieci i wnuki – zauważa Wojciech Więzik. – Wszyscy razem się spotykamy i wspólnie pracujemy dla dobra Kościoła i naszej społeczności. To sprawia, że mamy przeświadczenie, że robimy coś ważnego i pożytecznego – dopowiadają Beata Ochman i Bożena Bartyzel. – Tu chce się być i pomagać. W realizacji celu nie przeszkadza nam ani burza, ani inne anomalia pogodowe. Szczyrk jest w naszych sercach i to przekłada się na odpowiednie efekty – podkreśla konferansjerka Urszula Stec.

Finał to wierzchołek piramidy

– Od lutego rozpoczynają się pierwsze przygotowania. Działamy w ekipach, z których każda ogarnia przydzielony jej zakres zadań. Jedni zajmują się aprowizacją, inni ogarniają drewno na ognisko czy załatwiają namioty. Bardzo pozytywnie na hasło Jakubowe Święto reagują lokalni przedsiębiorcy. Zawsze możemy na nich liczyć. Jedni dają wędliny, inni kapustę, ziemniaki, majonez, fanty na losy – mówi Mariusz Bartyzel. – Po tylu latach mamy stałą grupę współpracowników, z których każdy wie, co ma robić. Zespół jest niezwykle zgrany. Oni nie potrzebują żadnych sugestii i podpowiedzi. Ze spraw organizacyjnych jestem praktycznie wyautowany. Moją rolą jest jedynie zadbanie o poprowadzenie modlitwy – śmieje się ks. A. Loranc.

Kapłani w akcji

– Przez sześć lat, gdy byłem tutaj wikariuszem, poznałem i polubiłem ks. A. Loranca, zresztą z wzajemnością. W pewnym momencie proboszcz zaproponował mi prowadzenie Jakubowego Święta, bo jak stwierdził: „ja je podskórnie czuję”. Oczywiście, można zaprosić zawodowego konferansjera, ale jest duże prawdopodobieństwo, że swoje zlecenie potraktuje sztampowo. Tymczasem moja przewaga nad nim jest taka, że wiem, o co w tym wszystkim chodzi, zarówno pod kątem regionalnym, jak i duchowym. Nie ukrywam, że jak kilka lat pomieszka się w Szczyrku, to człowiek naturalnie przesiąka góralszczyzną. Dotyczy to chyba większości ludzi napływowych, którzy kupili tutaj domy, zakochali się w tym miejscu i utożsamili z tutejszymi zwyczajami – mówi konferansjer ks. Łukasz Koba, obecnie wikariusz w Mazańcowicach. W trakcie imprezy z wysokości sceny przypomniał się mieszkańcom Szczyrku ks. Kazimierz Zaręba, rezydent w Makowie Podhalańskim. W latach 1974-1976 był tutaj wikariuszem, a później pracował m.in. w parafii św. Macieja w Andrychowie oraz w diecezji Linz w Austrii. Dokładnie 29 czerwca br. świętował jubileusz 50-lecia kapłaństwa. – To była moja pierwsza parafia, a pierwszą kocha się zawsze i najmocniej. Zaszczepiłem tutaj ideę ks. Franciszka Blachnickiego i po latach mogę stwierdzić, że mocno się ona zakorzeniła. W Andrychowie też zbudowałem oazę za czasów proboszcza ks. Stanisława Sikory. W Szczyrku mieszkałem nad dawnym kinem „Beskid” i tutaj odbywały się pierwsze spotkania oazowiczów. Działo się to w budynku, który funkcjonował jako Dom Katolicki, a poświęcił go w 1935 roku kard. Adam Sapieha – wspomina ks. K. Zaręba.

Było smacznie

Na stoisku „Szczyrkowskich moherów” jego reprezentantki uwijały się jak w ukropie. Spod ich dłoni wyszło 860 gołąbków w sosie pomidorowym i tyleż placków ziemniaczanych z sosem czosnkowym. Wszystkie sprzedały się na pniu. – Choć coraz mniej sił, to jednak nie wyobrażamy sobie, żeby nas tutaj zabrakło. Na szczęście wspierają nas osoby młodsze i praca idzie do przodu. Przy tak dużym wyzwaniu liczy się każda pomocna para dłoni – wyjawia Maria Bugaj, prezes „Szczyrkowskich moherów”. – Najbardziej lubimy odpoczywać, a grillowanie to forma odpoczynku. A że wzajemnie lubimy własne towarzystwo, to nie dość, że dobrze spędzamy czas, to jeszcze doskonale się bawimy z pożytkiem dla innych – zapewniają stojący przy rusztach Józef Migdałek, Jarosław i Dawid Szkaradnik oraz Piotr Piekarz. O tym, że między mężczyznami jest chemia, świadczyły słowa: „Wśród nas jest jedyny Piekarz, który z pasją zajmuje się mięsem”. A że nie były to czcze deklaracje, widać było po efektach: 200 kg mięsa zamieniło się w pysznie grillowane golonka, kiełbaski i karczki. – Zapraszam na wspaniałą lemoniadę, chleb ze smalcem, ogórki małosolne. Wszystkie te specjały serwuję osobiście – zachęca siostra Paulina ze zgromadzenia sióstr św. Elżbiety. Menu uzupełniały różnorakie słodkie wypieki, wśród których znalazły się babeczki ufundowane przez państwa Grochowskich, którzy niedawno przeszli Camino Frances.

Dobry patron

Jakubowe Święto rozpoczęło wniesienie figury Syna Zebedeusza przez przedstawicieli Bractwa Jakubowego. Chwilę później zaśpiewano dedykowaną patronowi pieśń. Z wysokości sceny św. Jakub asystował melodiom granym przez zespoły Ondraszek, Niemonotonni, Stray Radio i Łzy. Głównym hasłem wydarzenia były słowa: „Buen Camino”, czyli „Dobrej drogi”, którymi pozdrawiają się pielgrzymi na szlaku do Santiago de Compostela. Tegoroczne Jakubowe Święto nie tylko było drogowskazem na dobre jedzenie, rozrywkę, życzliwych ludzi, lecz również na rzeczywistość zbawczą. Przypomniały zresztą o tym balony z cytatami św. Jana Pawła II, wypuszczone w powietrze. Ich przesłanie wskazywało na prosty fakt, że nie samym chlebem żyje człowiek. – Lata nam uciekają, siły też, ale dla krzewienia idei, której na imię ewangelizacja, warto się co roku spalać – puentuje Adam Ochman.