Odbył studia teologiczne w Kolonii i Lowanium. W 1543 r. wstąpił do zakonu jezuitów i w 1546 r. przyjął święcenia kapłańskie. Był znakomitym teologiem. W 1556 r. Ignacy Loyola mianował go pierwszym prowincjałem nowo utworzonej prowincji niemieckiej zakonu, która miała wówczas zaledwie trzy domy: w Ingolstadt, Wiedniu i Pradze. Skierował go również do pracy apostolskiej na ziemiach germańskich, by ratować je przed całkowitym opanowaniem przez protestantyzm. Kanizjusz słynął ze swoich publicznych debat z teologami protestanckimi, w których wykorzystując argumenty oparte na Piśmie Świętym i Tradycji, bronił doktryny katolickiej. Jego pisma były też szeroko czytane przez katolików, którzy szukali odpowiedzi na trudne pytania dotyczące swojej wiary. W 1558 r. Piotr Kanizjusz odbył podróż do Polski (Kraków, Łowicz, Piotrków Trybunalski), towarzysząc nuncjuszowi Kamilowi Mentuatiemu. Przyjaźnił się z kard. Stanisławem Hozjuszem.

Jego życiu i dziełu swoją encyklikę Militantis Ecclesiae poświęcił papież Leon XIII. Święty Piotr Kanizjusz pozostawił po sobie dzieła teologiczne i apologetyczne, m.in.: Katechizm mały, Katechizm średni i Katechizm wielki oraz Summę nauki katolickiej. Jego działalność misyjna i edukacyjna przyniosła mu tytuł drugiego apostoła Niemiec, po św. Bonifacym.

Święty Piotr Kanizjusz, prezbiter i doktor Kościoła ur. 8 maja 1521 r. w Nijmegen (Holandia) zm. 21 grudnia 1597 r. we Fryburgu Szwajcarskim