Spotkanie odbyło się w domu Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi w Bóbrce koło Lwowa. Temat dnia skupienia dotyczył godności kobiety, na podstawie kobiet biblijnych. Temat realizował ks. Rafał. W przededniu wyjazdu otrzymałam informację od sióstr, że nie ma prądu i wody, że trzeba się zaopatrzyć w lampki. Zabraliśmy też ze sobą produkty żywnościowe i leki dla walczących. Było to możliwe dzięki ofiarności znajomych.

Rekolekcje i dni skupienia dla dziewcząt z Ukrainy prowadzę już od 2003 r. Wojna utrudniła organizowanie tych spotkań, niemniej jednak czasami udaje się je zrealizować. Dwa razy takie spotkania zorganizowałam w Rzeszowie. Tym dniem skupienia rozpoczynamy trzymiesięczny cykl. Ufam, że tocząca się wojna nie będzie nam tych spotkań utrudniać. Ksiądz Rafał wyraził zgodę, że razem ze mną poprowadzi te spotkania.

Warto podkreślić, że siostry Rodziny Maryi pracujące na Ukrainie są bardzo odważnymi kobietami. To dzięki ich zaangażowaniu możemy gromadzić młode osoby i dzielić się z nimi naszą wiarą. Siostry bardzo pomagają tamtejszej ludności. Doprawdy trudno jednym zdaniem wyrazić, jak ofiarna jest ich miłość do potrzebujących.

Na początku napisałam, że nie był to normalny wyjazd, bo tak było. Zaraz po przekroczeniu granicy ukazał się nam zupełnie inny świat – smutny świat. W każdej wiosce przy świątyniach umieszczone są fotografie chłopców i dziewcząt, którzy ponieśli śmierć na wojnie. Wcześniej tylko sporadycznie można było zobaczyć takie obrazy, obecnie jest ich coraz więcej i ciągle przybywa. Nie piszę, jak wyglądają tam noce, bez oświetlania w niekończącej się ciemności.

Podczas spotkania z dziewczętami nie udało się ominąć tematu wojny, wracał nawet podczas posiłków. Po takich rozmowach zmienia się nie tylko myślenie, ale i patrzenie na życie, bo nie ukrywam, że codzienność, a także widok luksusowych aut na rejestracjach ukraińskich, skłania czasem do innego myślenia, ale jak to się ma do tych młodych ludzi, którzy zalęknieni nie są w stanie sobie wyobrazić, jaka będzie ich przyszłość. Dobrze, że chociaż trochę możemy odmienić ich codzienność.