Nawracanie pogan

Po trylogii Świat Chrystusa prof. Wojciecha Roszkowskiego doczekaliśmy się dopełnienia serii przez opowieść o działalności pierwszych siewców naszej wiary – Apostołów.

Stąd też tytuł nowej książki i swoistego czwartego tomu – Świat Apostołów.

Zgodnie z poleceniem Zbawiciela Apostołowie rozeszli się po Jego śmierci na krańce Ziemi. Tak też prowadzi nas prof. Roszkowski; od dalekich Chin po Galię i Irlandię, koncentrując się, rzecz jasna, na starożytnym Rzymie. Apostołowie nauczali w trudnych warunkach, narażeni na wielkie niebezpieczeństwa; nieraz byli przeganiani, nieraz więzieni albo nawet uśmiercani. Ale zasiane ziarno szybko kiełkowało, wschodziło i wiara chrześcijańska rosła coraz bujniej, nieustannie przybywało wspólnot pierwszych wyznawców.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Nauczanie Jezusowe miało też zupełnie inny stosunek do ówczesnej organizacji społeczeństwa, było mocno krytyczne wobec coraz bardziej rozwiązłych obyczajów, nie uznawało niewolnictwa, głosiło godność każdego człowieka jako dziecka Bożego. Dzieło prof. Roszkowskiego uzmysławia, jak trudne zadanie mieli Apostołowie, nawracając pogan.

Świat Apostołów jest unikatowym w skali światowej ujęciem początków chrześcijaństwa. I tak jak w poprzednich trzech tomach również w tej publikacji ogromną rolę odgrywają ilustracje, dzięki którym możemy dosłownie poczuć klimat starożytności i rodzącego się wówczas chrześcijaństwa.

Reklama

Wobec Pana Boga „najrzadsza jest postawa ufności” – tłumaczy autor. „Wśród wyznawców różnych bożków był to stosunek prawie niespotykany. Zdarza się natomiast wśród pobożnych Izraelitów, którzy nie tylko przyjmują na serio nakazy i zakazy mojżeszowego Prawa, ale także wierzą, że Bóg Jedyny pragnie prawdziwego dobra człowieka. Tę pokorną ufność w Jego dobroć wyraził psalmista w jednym z najpiękniejszych tekstów Izraela: «Pan jest moim pasterzem, nie brak mi niczego./ Pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach./ Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć,/ orzeźwia moją duszę./ Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach przez wzgląd na swoje imię./ Chociażbym chodził ciemną doliną,/ zła się nie ulęknę,/ bo Ty jesteś ze mną./ Twój kij i Twoja laska/ są tym, co mnie pociesza./ Stół dla mnie zastawiasz/ wobec mych przeciwników; / namaszczasz mi głowę olejkiem; / mój kielich jest przeobfity./ Tak, dobroć i łaska pójdą w ślad za mną/ przez wszystkie dni mego życia/ i zamieszkam w domu Pańskim/ po najdłuższe czasy».

Ci z Izraelitów, którzy byli świadkami Jezusa i którzy uwierzyli, że jest On Synem Bożym, mają jednak modlitwę, jakiej nauczył ich On sam, a która jest wyrazem prawdziwego stosunku stworzenia do Stwórcy:

«Ojcze nasz, który jesteś w niebie, niech się święci imię Twoje! Niech przyjdzie królestwo Twoje; niech Twoja wola spełnia się na ziemi, tak jak i w niebie. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj; i przebacz nam nasze winy, jak i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam zawinili; i nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie, ale nas zachowaj od złego!»”.